"Dal" (Contén)

1. Que está fóra das vías piramidais.

2. Conxunto de transtornos provocados pola alteración do sistema extrapiramidal. Son principalmente hipertonías musculares ou alteracións na regulación dos movementos involuntarios e automáticos.

3. Complexo situado no cerebro e formado polos núcleos grises motores e por fibras nerviosas aferentes e eferentes. Localízase nas rexións subtalámicas e por baixo da codia cerebral.

PERSOEIRO

Político alemán. Como ministro de Instrución Pública e de Asuntos Eclesiásticos (1872) colaborou con Bismarck na Kulturkampf (‘loita pola cultura’) fronte aos católicos. O abandono desta política tivo como consecuencia a súa dimisión (1879).

GALICIA

Director musical e compositor. Realizou estudios musicais no Real Conservatorio de Música de Madrid e en 1963 ingresou no corpo de directores de bandas de música civís. Posteriormente, trasladouse a Suíza, onde residiu quince anos, e alí dirixiu a Harmonie Ste. Cecile d’Orbe, Unión Instrumental de Payerne e a Harmonie Municipale de Monthey. Foi profesor cantonal de música para cursos de perfeccionamento no cantón de Vaud, profesor nas escolas de música de Moudon e Payerne e do Conservatorio de Friburgo. Dirixiu concertos en Tübingen, Múnic, Stuttgart, Dijon, Nîmes, Baune, Basilea, Alstatten, etc. Dende o seu regreso a España (1979) ata o seu nomeamento como director da Banda Municipal de Música da Coruña, foi director titular da Banda Municipal de Música de Lugo. Conta con varias gravacións discográficas, é autor do himno Ville de Payerne e das súas composicións destaca A Freixa, A ruliña, Panxoliña, Saúdo e O cantar do vento. Director...

1. Relativo ou pertencente a un feudo ou ao feudalismo.

2. 1. Dereito que regulaba as relacións entre o señor feudal e o seu vasalo.

   2. Conxunto de formacións peculiares que en uso do seu ius edicendi daban os baróns nas súas xurisdicións.

3. Señor que cedía un feudo a outro, denominado feudatario ou vasalo, e do que recibía a prestación da homenaxe.

1. Calidade, condición ou constitución do feudo.

2. feudalismo.

1. Tratadista ou estudioso do dereito feudal.

2. Experto en dereito feudal.

1. Relativo ou pertencente aos fidalgos ou á fidalguía.

2. Que ou quen é nobre, xentil ou xeneroso.

3. Persoa nobre, nos reinos de Castela e León, que tiña o dereito a ser armado cabaleiro. Estaba exento das cargas reais, municipais e de quintos e tiña a obriga de servir o rei coas súas armas e o seu cabalo.

4. Persoa que pertence ao grupo social que vive das rendas das propiedades agrarias.

GALICIA

Político e mestre. Secretario comarcal do PSOE no Ribeiro, foi elixido alcalde de Ribadavia e deputado por Ourense durante a terceira lexislatura (1990-1992).

PERSOEIRO

Pintora e ilustradora. Coñecida como Lena Lemos, licenciouse na especialidade de pintura na Escola Superior de Belas-Artes de Porto (1976). Colaborou como ilustradora na colección Descubrir Coruña (1986-1989), en La Voz de Galicia e na revista Luces de Galicia e realizou as portadas de Floriram Cravos Vermelhos (1993), Evadne (1998) e Entre próspero e calibán (1998). Realizou exposicións individuais e participou en diversas mostras colectivas.

GALICIA

Médico e político. Militante do PSOE desde 1991, foi elixido deputado por Ourense no Congreso na sétima lexislatura (2000).

GALICIA

Profesora. Doutorouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela coa tese Gautier, Berceo, Alfonso X. Estruturas narrativas en la literatura románica medieval de carácter mariano (1992). Desde 1990 imparte clases de literatura e lingüística románicas nesta mesma Universidade. Escribiu As cantigas de santa María (2002), ademais de numerosos estudios, relacionados especialmente coa lírica trobadoresca tanto na súa vertente relixiosa coma profana; entre eles, o capítulo “A cantiga de amor” para Proxecto Galicia. Literatura. Idade Media (2000), e artigos como “La estrutura narrativa de las Cantigas marianas de Alfonso X”, “Aproximación a distintos tipos de análisis” (1990), “La metáfora en las designaciones de la lluvia” (1991), “Esquemas narrativos en las Cantigas de Santa María”, “Denominacións románicas de escaravello”, “Hacia unha tipología del milagro literario”, “Las personificaciones castellanas de las Cantigas de Santa María. Nuevas hipótesis”...

GALICIA

Antropólogo social. Licenciouse en Filosofía e Letras e Teoloxía e diplomouse en Psicoloxía Clínica e Pedagóxica. Profesor titular de antropoloxía social da Universidade de Vigo, dirixiu o Centro Asociado da UNED en Ourense, extensión Valdeorras (1996-2000). Entre outras obras publicou Antropoloxía dunha parroquia rural (1988), O afiador (1992), La gran pulpada gallega (1999) e Os saberes tradicionais dos galegos (2001). Recibiu os premios de investigación Otero Pedrayo (1984) e o XI Xesús Taboada Chivite (1998). Membro da comisión de antropoloxía do Consello da Cultura Galega, foi fundador e director do Laboratorio Ourensano de Antropoloxía Social (LOAS).

PERSOEIRO

Sindicalista. Médico especialista en cirurxía ortopédica e traumatoloxía, traballou na Ciudad Sanitaria La Paz de Madrid e participou nas reivindicacións dos MIR (Médicos Internos e Residentes), polo que foi despedido en 1975. Readmitido en 1976, ingresou en CC OO en 1977. Foi elixido secretario xeral de Sanidade (1981), secretario de Política Institucional (1987) e secretario xeral do sindicato CC OO (2000).

GALICIA

Futbolista internacional. Formado nos equipos composteláns do Eiriñas, Basquiños e Santiago, marchou ao Turista de Vigo, club que o traspasou ao Real Club Deportivo de La Coruña en 1958. Contribuíu ao ascenso do equipo herculino a primeira división na tempada 1961-1962. Entre 1962 e 1963 participou en 4 partidos coa selección española, nos que marcou 3 goles. En 1965 fichouno o Real Madrid Club de Fútbol, no que permaneceu ata 1969 como integrante do equipo que se proclamou campión da liga en 3 ocasións (1967, 1968 e 1969) e da Copa de Europa en 1966. Despois pasou ao C. D. Ourense e rematou a súa carreira deportiva na A. D. Rayo Vallecano.