"ICE" (Contén)

1. Que amosa falta de interese, entusiasmo ou afecto.

2. Que se caracteriza polo seu mal humor.

1. Relativo ou pertencente aos ditiosteliomicetos.

2. Fungo da clase dos dioctiosteliomicetos.

3. Clase de fungos mixomicetos formados por células vexetativas ameboides que, no momento de frutificar, se xuntan formando un pseudoplasmodio. Encóntranse no humus, na madeira en descomposición e no esterco de herbívoros. Comprende catro xéneros e o máis frecuente deles é Dityostelium.

PERSOEIRO

Economista. Profesor na Cambridge University e dirixente do partido comunista, estudiou a transición do feudalismo ao capitalismo e a orixe deste último. Entre as súas obras, destacan Studies in the Development of Capitalism (Estudios sobre o desenvolvemento do capitalismo, 1946) e Economic Theory and Socialism (Teoría Económica e Socialismo, 1955).

XACEMENTOS

Xacemento do Paleolítico superior fóra de covas, en forma de grupos de habitacións, descuberto en 1947 ao NL de Hustopeče, na rexión de Brno. Dátase entre o 28000 e o 26000 a C. Ao carón localizouse un gran depósito de ósos de mamut e o sepulcro dunha muller co cadáver en posición fetal. Tamén se atoparon figuras animais de terra cocida.

PERSOEIRO

Escritor. Foi correspondente de guerra e ministro de Cultura (1973-1974). Da súa produción destaca Les grandes familles (As grandes familias, Premio Goncourt 1948), Rendez-vous aux enfers (Cita nos infernos, 1951) e Le pouvoir (O poder, 1965). Tamén publicou Rois maudits (Os reis malditos), unha historia novelada dos Valois. Membro da Académie Française dende 1966.

PERSOEIRO

Físico e filósofo. Investigou sobre a historia da ciencia e da cosmoloxía, baseándose sempre nas concepcións filosóficas de tipo positivista. Segundo el, calquera teoría física é un sistema de proposicións matemáticas deducidas a partir dun pequeno número de principios, que teñen por obxectivo representar, da forma máis simple, completa e exacta posible, un conxunto de leis experimentais.

PERSOEIRO

Político e avogado canadense. Foi xefe do Partido Conservador da provincia de Québec (1933-1935) e fundou a Union Nationale, partido co que foi primeiro ministro do goberno da provincia (1936-1939 e 1944-1959). Defendeu unha actitude autonomista fronte ao goberno de Ottawa.

1. 1. Que está formado por dúas partes.

   2. Aplícase ao mosteiro ou convento cunha comunidade de relixiosos e outra de relixiosas.

2. Que finxe.

PERSOEIRO

Politicólogo e sociólogo francés. Profesor de socioloxía política na Universidade da París desde 1955. Aplicou o enfoque sociolóxico á análise dos temas constitucionais e está considerado como o introdutor dos conceptos micropolítica e macropolítica no ámbito da ciencia política. Colaborou en Le Monde, Le Point e Le Nouvel Observateur. Escribiu, entre outras obras, Les partis politiques (Os partidos políticos, 1951), Sociologie politique (Socioloxía política, 1966), Institutions politiques et droit constitutionnel (Institucións políticas e dereito constitucional, 1970) e L’Europe dans tous ses états (Europa en todos os seus estados, 1995).

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter liberal aparecida en Ourense o 1 de abril de 1870 e que cesou a súa edición o 8 de outubro do mesmo ano. Subtitulouse “Revista semanal de literatura y ciencias” e, a partir do nº 11, “Revista semanal de literatura, ciencias y política”. A dirección estaba a cargo da xunta directiva da Academia de Literatura e Ciencias, constituída no Liceo ourensán e presidida por Xoán Sieiro. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Agustín Moldes e, a partir do nº 11, nos de Francisco Paz. Entre os seus colaboradores figuraban Xoán Manuel Paz, Alejandro Quereizaeta, Xosé García Mosquera, Antonio Valcárcel, Cesáreo Fernández e Arturo Soria. A temática era variada, trataba temas de literatura, ciencia, filosofía, economía, relixión e incluía unha crónica política. No eido literario inseriu un poema en galego de Xosé García Mosquera no último número.

PERSOEIRO

Bioquímico. Licenciouse en Medicina na University of Pennsylvania en 1954. Logo de exercer a medicina no corpo médico do exército estadounidense (1955-1957), ampliou a súa formación na Rockefeller University, onde exerceu como profesor dende 1960, data na que se doutorou. En 1927 obtivo o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía, conxuntamente con R. R. Porter, polos estudios sobre a estrutura dos anticorpos. Descubriu que estas macromoléculas resultaban da unión, por enlace de xofre, de dúas cadeas proteicas, unha lixeira e outra pesada. Tamén traballou na aplicación da espectroscopía de fluorescencia ao estudo das proteínas e no desenvolvemento de novos métodos de separación de moléculas e células. As novas liñas de investigación dirixiunas cara ao estudo da estrutura primaria e tridimensional das proteínas, da estrutura e funcionamento de mitóxenos das plantas e da superficie celular. Publicou a triloxía Neural Darwinism: The Theory of Neural Group (1987), Topobiology: An Introdution...

PERSOEIRO

Militar e xornalista. Exerceu a carreira militar por diversos países americanos e chegou ao grao de comandante de infantería. Fundou os xornais El Pabellón Español, en México, La Integridad Nacional, en Puerto Rico, e La Unión Constitucional e La Legalidad en La Habana. Tralo seu regreso a España, formou parte da redacción de El Correo Militar e fundou La Voz de la Patria. Escribiu Los asturianos en el Norte y en Cuba (1876 e 1893) e Memorias íntimas de un periodista español.

GALICIA

Poeta. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como médico militar na Armada. Dos seus poemas, espallados por distintas publicacións da época, destacan “As follas secas” e “A miña nai”.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Coruña. De estilo románico, construíuse na segunda metade do s XII. Ten unha soa nave e unha ábsida, as dúas de planta rectangular. Cóbrese cunha bóveda de canón. A fachada consta dun arco de medio punto peraltado con tres arquivoltas tóricas, ventá rectangular e espadana de dous vans.

PERSOEIRO

Compositor e musicólogo francés. Estudiou no Conservatorio de París, no que posteriormente exerceu a docencia, e foi discípulo de E. Guiraud. Foi autor de obras dramáticas como Prométhée enchaîné (1918), Salamine (1928) e Amphitryon (1936), música sinfónica e sonatas. Así mesmo, escribiu Histoire de la langue musicale (Historia da linguaxe musical, 1911) e biografías de músicos.

PERSOEIRO

Mariño e administrador. Enviado a América, foi gobernador e comandante xeral de Cumaná (1792-1804) e Xosé I Bonaparte nomeouno capitán xeneral de Venezuela (1809). A Junta Central Suprema confirmouno no cargo e trala proclamación de independencia venezolana (1810), expulsárono do país.