"Loxia" (Contén)

Parte da anatomía que estuda os músculos desde o punto de vista estrutural, morfolóxico e funcional e a súa disposición en relación cos elementos do esqueleto.

Parte da entomoloxía que se dedica ao estudo das formigas.

Conxunto de estudos que fan referencia á actividade misioneira.

Aversión ao discurso ideolóxico ou ao razoamento ao xeito escolástico.

Doutrina fundamental de G. W. Leibniz en que defendeu que o Universo é un conxunto de mónadas. Expúxoa sistematicamente na súa obra Principia philosophiae more geometrico demonstrata (1714), máis coñecida como Monadologia. OBS: Tamén se denomina monadismo.

Parte da fonoloxía que, segundo N. S. Trubeckoj, analiza a estrutura fonolóxica dos morfemas, estuda as modificacións fónicas de combinación que afectan aos morfemas en grupos de morfemas e decide a totalidade de mutacións fónicas con función morfolóxica.

Museo dedicado á arte popular relixiosa, situado na antiga casa dos condes Aldemira, en Allariz. A súa fundación debeuse á doazón da colección privada de arte sacra realizada por Aser Seara á vila. Presenta pezas do s XII ao XIX, principalmente románicas, góticas e barrocas. Destacan a colección de virxes románicas e góticas e as iconas da escola rusa.

Museo situado en Vilalba. Trátase dunha fundación pública municipal rexida por un padroado e pertencente ao Consello Galego de Museos. Ten como obxectivos a investigación, custodia, conservación e difusión da prehistoria e historia antiga de Galicia. Conta cunha exposición permanente con restos das diversas culturas do noroeste peninsular desde as orixes ata a romanización e realiza mostras individuais e outras actividades. As súas investigacións céntranse na reconstrución paleoambiental do norte peninsular e a caracterización das sociedades paleolíticas e epipaleolíticas galegas.

Conxunto de teorías sobre os museos como institución e sobre a súa función dentro da sociedade. Tras a Primeira Guerra Mundial intensificouse en Alemaña a estruturación destas teorías que deron lugar á tipificación dos museos como expoñente dunha nacionalidade concreta. Georges-Henri Rivièr estruturou dunha maneira coherente os estudos museolóxicos, e xunto con Hughes de Varine-Bohan estableceu a teoría do ecomuseo. A museoloxía describe como os museos se desenvolveron ata o que son, prescribe como debe ser e define as súas estruturas de organización e actividades. Segundo esta concepción, a museoloxía divídese en tres ramas: a museoloxía xeral, que estuda o museo, a súa historia, o seu papel social, os seus sistemas de investigación, de conservación, de educación e de organización; a museoloxía especial, que examina os diferentes tipos de museos, e a museoloxía aplicada ou museografía, que se ocupa da técnica museolóxica, práctica utilizada polo museo para cumprir...

Conxunto de disciplinas que estudan a música como feito de cultura. Comprende numerosas ramas que son obxecto dunha grande especialización: a estética e a socioloxía musicais, a socioloxía e a psicoloxía do son, a mecánica dos instrumentos, a etnoloxía musical e a rama histórica, que estuda a evolución do ritmo, da melodía, do contrapunto, da harmonía, as formas e os xéneros musicais, e tamén a evolución dos instrumentos. Ciencias auxiliares da musicoloxía son a paleografía, a cronoloxía, a bibliografía e a iconografía, entre outras. En 1927 foi fundada en Basilea a Sociedade Internacional de Musicoloxía, entidade que publica a revista científica Acta Musicologica, e que ten celebrado congresos por todo o mundo.

Parte da medicina que estuda as características e as patoloxías do ril.

Rama da zooloxía que estuda os nematodos.

Parte da pediatría que se ocupa especialmente do neonato e dos seus trastornos no decurso do período que vai desde o nacemento ata o primeiro mes de vida.

Rama da neuroloxía que estuda a fisioloxía, a bioquímica, a endocrinoloxía e a farmacoloxía do sistema nervioso. Estuda como as substancias mediadoras, os estimuladores neuronais e os neurotransmisores están relacionados coas alteracións do sistema nervioso, o psiquismo e as ciencias do comportamento.

Materia que estuda as relacións entre os sistemas nervioso e endócrino.

Rama da fisioloxía que estuda as funcións biolóxicas do sistema nervioso.

Rama da medicina que estuda a anatomía, a fisioloxía e a patoloxía do sistema nervioso. A súa orixe pode estar nos traballos dos ingleses Thomas Willis e Thomas Sydenham, aínda que adoita situarse o seu inicio moderno a comezos do s XIX, coas primeiras investigacións sobre a fisioloxía nerviosa de Magendie e Fluorens. No aspecto anatómico e histolóxico representaron un gran paso as investigacións de S. Ramón y Cajal e a formulación da teoría da neurona.