"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor soviético. Representou a tendencia occidentalista do realismo soviético. Membro da Sociedade de Pintores de Cabalete (OST), realizou obras coas temáticas modernistas do deporte e do traballo industrial. Inspirándose nos feitos da revolución, pintou A defensa de Petrogrado (1928). Decorou os teitos das estacións Majakovskaia (1938) e Novokuznietskaia (1943) do metro de Moscova. Recibiu o Premio Lenin en 1964.

PERSOEIRO

Pintor francés. Membro dunha familia de debuxantes e artesáns, parece que foi fillo natural de Talleyrand. En 1815 ingresou na École des Beuax-Arts, onde foi alumno de Pierre-Narcisse Guérin e compañeiro de Théodore Géricault. Ao mesmo tempo, acudía ao Musée du Louvre onde copiaba as obras dos grandes mestres. Foi o abandeirado do romanticismo pictórico francés e un fervente defensor da liberdade do artista fronte aos canons clasicistas: opúxose ao emprego do modelo, feito que contribuíu a que a súa obra, vigorosa e dinámica, fose a miúdo imperfecta. Estudiou a Il Veronese, buscou un equilibrio cromático baseado na complementariedade das cores e abriu o camiño a posteriores experiencias impresionistas e divisionistas. Baixo a influencia de Géricault cultivou a pintura de historia e pintou nun estilo similiar ao da súa obra Dante e Virgile (Dante e Virxilio, 1822), coñecida tamén como a Barca de Dante e que presentou no Salon dese ano. Realizou obras de temas de historia...

PERSOEIRO

Poeta. Cultivou a poesía tradicional rusa e introduciu novas formas, e algunha das súas cancións convertéronse en cantigas populares. Formou parte do círculo literario de Puškin e colaborou nas publicacións Severnyje cvety (1825-1831) e Literaturnaja gaceta (1830-1831).

PERSOEIRO

Rei de Siria (145 a C - 125 a C) e fillo de Demetrio I de Siria. Enfrontouse ás revoltas de Antíoco VI (145 a C - 142 a C) e Trifón (142 a C - 139 a C). Capturado polos partos durante unha campaña (139 a C), contou coa súa axuda para eliminar o seu irmán Antíoco VII (129 a C) e recuperou o poder ata que Alexandre II o derrotou diante de Damasco.

PERSOEIRO

Militar. Participou na Guerra Ruso-xaponesa, (1904-1905) e na Primeira Guerra Mundial. Despois da Revolución de Febreiro de 1917 foi nomeado xefe do estado maior do exército. Declarouse contrario á revolución socialista de outubro, fuxiu á zona do Don e creou os exércitos brancos, cos que se enfrontou ao Exército Vermello. En 1919 centralizou todos os poderes políticos e militares e emprendeu a marcha sobre Moscova. Derrotado en diversas ocasións, foi substituído por Wrangler en 1920. Emigrou ao estranxeiro e desde 1945 residiu nos EE UU.

PERSOEIRO

Compositor ruso. Estudiou no Conservatorio de Moscova e foi un dos pioneiros da música electrónica no seu país. A súa obra combina formas contemporáneas, como o serialismo e a música aleatoria, coas tradicións rusas. Da súa produción destacan a cantata O sol dos incas (1964) e numerosas pezas de cámara. En 1993 recibiu o Grand Prix de París.

PERSOEIRO

Escritor alemán. Doutor en Filosofía, dedicouse ao xornalismo. Baixo o pseudónimo de Otto von Schaching escribiu narracións xuvenís e novelas costumistas. Da súa obra destaca Geschichte des gallo-fränkischen Unterrichts und Bildungswesen von den ältesten Zeiten bis auf Karl den Grossen (Historia do ensino e formación galo-franca dende a Antigüidade ata Carlomagno, 1892).

PERSOEIRO

Poeta ruso. Dedicouse á carreira militar e á política. Entre as súas obras cómpre destacar Starina i novizna (O vello e o novo, 1773), Oda K Felica (1782), Bog (Deus, 1784) e Vodopad (Fervenza, 1791 -1794).

PERSOEIRO

Crítico literario e tradutor ruso. Especialista na literatura española, especialmente do Século de Ouro, dedicouse tamén á literatura francesa do s XVIII e a outras literaturas eslavas. Publicou, entre outras obras, Servantes i Don Kikhot (Cervantes e Don Quixote, 1934), Servantes, žizn’i tvorčestro (Cervantes, vida e obra, 1946), Volter (Voltaire, 1946) e Bol’garskij teatr (Teatro búlgaro, 1950). Así mesmo, traduciu La vida del Lazarillo de Tormes e diversas obras de Quevedo.

1. Facer que alguén abandone un vicio ou un costume prexudicial.

2. Abandonar un vicio ou hábito prexudicial.

GALICIA

Militar. Ingresou na Armada en 1811 e navegou polo Mar Mediterráneo e polas Antillas. Dende 1819 participou nas campañas contra os independentistas latinoamericanos e, dende 1821, navegou con patente de corso contra as novas nacións. Formou parte da división Guzureta (1824) que se dirixiu a Callao, pero, trala derrota de Ayacucho, marchou cara ás Filipinas (1825), viaxe na que perdeu o navío tralo amotinamento da súa tripulación. Chegou a Cádiz en novembro de 1825 e participou en diversas misións ata que se suicidou.

PERSOEIRO

Mariño. Oficial da Mariña española, en 1725 navegou polo Mediterráneo, onde sostivo numerosos encontros armados con buques das potencias berberiscas e dirixiu o exército do duque de Montemar na campaña de reconquista de Orán. En 1736 navegou a América coa flota de Indias e participou na defensa de Cartagena de Indias (1741). En 1747, malia o acoso dos navíos ingleses, logrou arribar ao porto de Corcubión cunha flota que transportaba importantes caudais. Promovido a capitán de navío (1760), encargouse do departamento marítimo de Ferrol co grao de comandante xeral. Ascendeu a tenente xeneral en 1779 e ocupou diversos cargos públicos sen abandonar o servizo activo.

GALICIA

Pintor e debuxante. Profesor de debuxo da Escola de Artes e Oficios de Ferrol, cultivou a paisaxe, o retrato e a miniatura. Captou o tema paisaxístico do natural, principalmente escenas mariñeiras de carácter costumista nas que representou os peiraos e as xentes do mar da súa cidade natal. Destacan as súas obras Pinos, Monte galego en primaveira e Primaveira en Galicia. Entre os retratos que realizou cómpre salientar os de Concepción Arenal, o mestre Chané, Curros Enríquez e a condesa de Espoz y Mina. Como miniaturista realizou numerosas obras, entre as que cómpre subliñar unha miniatura sobre marfil de EduardoVII de Inglaterra e unha vitela para un abano coa que agasallou a Emilia Pardo Bazán. Entre outras publicacións colaborou en Almanaque Gallego. Participou, entre outras mostras, na exposición de arte galega organizada polo Heraldo de Madrid e na Segunda Exposición de Arte Gallego da Coruña (1917).

PERSOEIRO

Político iugoslavo. Licenciado en Economía na Universidade de Titogrado (actual Petrogrado, 1980-1986), foi membro da Liga da Xuventude Socialista de Montenegro (SSOCG) e da Liga de Comunistas de Montenegro (SKCG), denominada dende 1991 Demokratska Partija Socijalista Crna Gora (DPS). En 1987 nomeárono presidente da SSOCG e membro do comité central da SKCG. Primeiro ministro de Montenegro entre 1991 e 1998, mantivo diferencias con M. Bulatović, presidente da república, e con S. Milosĕvić, presidente da República Federal Iugoslava. Mostrouse a favor da presenza de Montenegro en Iugoslavia pero tentou equiparar o seu papel ao de Serbia. A división interna do DPS entre os seus partidarios e os de Bulatović, provocou que os dous líderes se presentaran ás eleccións de 1997. Trala celebración dunha segunda volta, Djukanovic foi proclamado presidente o 15 de xaneiro de 1998. Durante o conflito de Kosovo esixiu o cese da represión militar contra a guerrilla albanesa, a restauración...

PERSOEIRO

Crítico, publicista e poeta ruso. Colaborou na revista Sobremennik. Desde concepcións liberais evolucionou cara a ideas democrático-revolucionarias do socialismo utópico, en defensa dos campesiños oprimidos. Os seus ensaios sobre Gončarov, Ostrovskij e Turgen’ev son mostras clásicas da crítica literaria rusa.

PERSOEIRO

Xeólogo e naturalista. Asentou as bases da edafoloxía e da agronomía, e apuntou a primeira clasificación dos solos. Principiou as súas investigacións nos solos de tipo chernozem, en Ucraína, nos que descubriu que presentaban un perfil semellante, independentemente do substrato sobre o que se desenvolvese, o que permitiu demostrar que a edafoxénese dun solo está determinada principalmente pola vexetación que, á súa vez, está especialmente condicionada polo clima reinante. Deste xeito, en 1895 estableceu que os solos se desenvolven como resultado da interacción de cinco factores: o substrato de partida, o clima, os organismos, o relevo e o tempo.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico ruso. Conseguiu un considerable recoñecemento coa súa versión da trioloxía autobiográfica de M. Gor’kij: Dectvo Gor’kogo (A infancia de Gor’kij, 1938), Vl’ud’akh (Entre a xente, 1939) e Moi Universitety (As miñas universidades, 1940).

PERSOEIRO

Escritor. O seu pai, home cruel e tiránico, obrigouno a estudar a carreira de enxeñeiro militar en San Petersburgo (1838-1843) malia a súa vocación literaria. En 1843 iniciou a súa traxectoria literaria coa tradución da novela de Balzac Eugénie Grandet (1844) e coa súa novela Bednyje l’udi (Pobre xente, 1845). En 1849 foi condenado a morte por problemas políticos pero conmutáronlle a pena pola deportación a Siberia. Entre 1850 e 1854 viviu en Omsk, suxeito ao réxime de traballos forzados, seguido do servizo como soldado raso en Semipalatinsk. Amnistiado en 1859, regresou a San Petersburgo para reanudar a súa carreira literaria. En 1861 iniciouse como xornalista, en colaboración co seu irmán Mikhail, coa fundación da revista Vren’a que, censurada polas autoridades en 1963, se converteu en Epokha (1864-1865); posteriormente, dirixiu o semanario Graždanin (1872) onde creou a sección titulada “Dnevnik pisatel’s”, que convertería en 1876 nunha revista escrita por el só que durou, con...