"car" (Contén)

1. Roer cos dentes unha cousa repetidas veces e collendo un pouco de cada vez.

2. Morder unha froita ou obxecto deixando nela impresa a marca dos dentes.

3. Riscar cos dentes ou cun obxecto cortante a casca da castaña para que non estoupe ao asala.

1. Poñer algo nun lugar ou conduto de xeito que impida o paso.

2. Poñerse algún material sólido nun lugar ou nun conduto impedindo o paso.

3. Meterse nun lugar determinado do que só se pode saír con grande dificultade.

4. Non poder continuar un traxecto por atopar un obstáculo que impide o paso e non deixa espazo libre.

5. Deterse ante dificultades ou atrancos para seguir adiante (nun asunto, nunha lectura, nun discurso ou noutro labor).

1. Termo da xerga dos albaneis que corresponde ás voces ‘mirar, ver’.

2. Termo da xerga dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘ver’.

1. Atacar algo ou a alguén obrigándoo a dar o que se lle manda, xeralmente coa axuda dunha arma.

2. Colocar unha embarcación ao lado dun peirao, cargador ou ribeira, ou doutra embarcación xa amarrada á terra. Para atracar empréganse, ademais da metade da propulsión do barco, as amarras atadas ás bitas, ás veces as áncoras e, a miúdo, algún remolcador.

3. Chegar á terra unha embarcación.

4. Fartarse de comida.

5. ocábulo empregado na zona de Cambados para denominar a práctica de certas especies de peixes, fundamentalmente a sardiña, de dirixirse cara á costa ou ao interior das rías, xeralmente ao anoitecer (ó mencer abandonan as rías, acción que se denomina desatracar).

1. Pechar cunha tranca ou algo semellante unha porta, unha ventá, etc.

2. 1. Poñer un obstáculo nun paso ou camiño para que non se poida pasar.

   2. Obstaculizar un lugar aberto con barreiras pasivas (fortificacións, valados) ou activos (campos de minas, fogo directo de distintas armas).

3. Quedar obstruída algunha cousa.

4. Quedar unha cousa parada sen poder seguir adiante.

5. Deterse alguén naquilo que está a facer ou dicindo.

PERSOEIRO

Químico austríaco. Investigou as terras raras e descompuxo o didimio nos seus compoñentes neodimio e praseodimio. Paralelamente ao químico Urbain, separou as mesturas de lutecio e de iterbio. Ideou, para a iluminación de gas, a camisa de óxido de torio e introduciu o filamento de osmio e de tungsteno nas lámpadas.

PERSOEIRO

Arcebispo de Cartago (393-430). Como dirixente da Igrexa africana afrontou, xunto con santo Agostiño, os problemas donatista e pelaxiano, defendendo a ortodoxia perante os pelaxianos. Convocou os grandes sínodos do 411. Enfrontouse ao Papa Zósimo, quen non aceptaba as accións dos bispos africanos. Introduciu o canto dos salmos nas celebracións litúrxicas e otorgou aos presbíteros a facultade de predicar substituíndo os bispos. Aurelio Agostiño foi colaborador seu. No martiroloxio xeromiano conmemórase o 20 de xullo.

1. Dar autenticidade, autoridade a algo con probas, atestados ou formalidades requiridas pola lei.

2. Probar a autenticidade dunha cousa.

3. Legalizar un acto xurídico un funcionario ou unha persoa legalmente autorizada para que poida ter plenos efectos xurídicos.

4. Dar fe da autenticidade dun documento ou dunha sinatura, por medio da intervención dun notario ou funcionario público.

5. 1. autenticar mecanicamente

      Certificar por escrito que un documento é auténtico, particularmente os xerados na Administración ou no sector bancario.

   2. Garantir ou certificar usando medios electrónicos que un documento é auténtico, que unha clave de acceso é correcta, etc.

1. Dar autenticidade, autoridade a algo con probas, atestados ou formalidades requiridas pola lei.

2. Probar a autenticidade dunha cousa.

3. Legalizar un acto xurídico un funcionario ou unha persoa legalmente autorizada para que poida ter plenos efectos xurídicos.

4. Dar fe da autenticidade dun documento ou dunha sinatura, por medio da intervención dun notario ou funcionario público.

5. 1. autenticar mecanicamente

      Certificar por escrito que un documento é auténtico, particularmente os xerados na Administración ou no sector bancario.

   2. Garantir ou certificar usando medios electrónicos que un documento é auténtico, que unha clave de acceso é correcta, etc.

PERSOEIRO

Político e xurista. Na década de 1950 creou e presidiu o Partido Demócrata Cristiano (PDC). Presidiu o Senado con Allende (1971), pero abandonou o cargo para formar o Bloque de Dereitas que nun principio apoiou o goberno de Pinochet (1973-1990). Entre 1983-1984 pasou a dirixir a plataforma que esixía a convocatoria de eleccións e a redacción dunha nova constitución política. Nas eleccións do 1989 acadou a presidencia tras o triunfo da candidatura da fronte de Concertación Democrática, coalición de centro liderada polo PDC, que el encabezaba. Nas eleccións de 1993 cedeu a súa candidatura ao tamén democristián Eduardo Frei.

PERSOEIRO

Arquitecto. Representante da tendencia racionalista desenvolta en Italia nos anos sesenta, entre as súas obras cómpre sinalar o compendio de vivendas de Gallaratese, en Milán.