"An" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. En Roma, xunto con A. da Sangallo o Novo, proxectou a catedral de Montefiascone e a capela Petrucci na igrexa de San Domenico, Orvieto (1518-1521), seguindo o estilo severo de Bramante. Despois de 1527 traballou en Verona, onde levantou o Palazzo Bevilacqua (1531?) e levou a cabo as defensas militares da cidade (Porta Nuova, 1533-1540; Porta Palio, 1542-1547). En Venecia fixo o Palazzo Grimani (1556-1561).

MONTES

Monte situado na parroquia de Carballeda (Piñor). O seu cumio acada os 692 m de altitude.

CIDADES

Cidade do sheng de Fujian, China, situada na beira do río Sha Hsi (160.691 h [1990]). Ten unha planta de aceiro e ferro.

PERSOEIRO

Poeta. Membro da corte dos reis de Aragón en Nápoles, formou parte da Academia Pontaniana co nome de Actius Syncerus. Escribiu Gliuommeri, monólogos satíricos de carácter popular, Farse, Sonetti e canzoni, cinco Eglogae piscatoriae, tres libros de Epigrammi e tres de Elegiae, a novela pastoril L’Arcadia (1480-1484), en prosa e verso, e o poema relixioso De partu Virginis (1513-1526).

PERSOEIRO

Pintor. De nome Ansano di Pietro de Mencio, é un dos representantes da escola sienesa e foi xefe dun obradoiro gótico. Influído por Il Sassetta, o seu estilo caracterízase polo refinamento e o decorativismo aínda trecentista. Destacan Coronazione della Madonna e Madonna col bambino (1450?).

PERSOEIRO

Pintor xaponés. Protexido polo shōgun Toyotomi Hideyoshi, conseguiu unha gran fama. Decorou o palacio Mamoyama (1592) e realizou os murais de Dainak’Kuji en Kyoto (1620).

PERSOEIRO

Economista. Catedrático de economía, foi profesor de dereito político, administrativo e economía política na Universidade de Santiago do Compostela entre 1854 e 1858. Foi subsecretario do ministro de Finanzas Laureà Figuerola i Ballester, quen ademais o iniciou no coñecemento de H. Ahrens. Durante a súa estancia en Santiago de Compostela, onde tivo como discípulos a Uxío Montero Ríos e Saturnino Álvarez Bugallal, enfrontouse ao clero compostelán pola súa oposición á influencia teocrática. Escribiu Mis memorias (1852-1868).

PERSOEIRO

Pintor. Especializado en pintura de historia, evolucionou cara a temas realistas. Foi director do Museo del Prado (1873). Das súas obras destacan Episodio de Trafalgar e Alfonso XII, e as decoracións dos teatros Real, Apolo e La Zarzuela de Madrid e o alcázar de Toledo.

1. Relativo ou pertencente ao sánscrito.

2. Forma ‘elaborada’ (ṣa

3. Literatura escrita en sánscrito que está constituída polos catro vedas, escritos en sánscrito védico, que conforman a literatura védica. Á parte desta, a literatura sánscrita está representada polos textos dos śruti e pola inmensa literatura épica do Mahābhārata e do Rāmāyana. No xénero narrativo destaca Panchatantra, unha colección de fábulas didácticas. Por outra banda, unha sección importante da literatura doutrinal é coñecida como Sūtra, Śastra, Tāntra, āgama e Purāna, ademais dos comentarios e divagacións dos representantes das diferentes escolas filosóficas. En sánscrito tamén pode localizarse a literatura primitiva búdica, ademais da literatura conformada por obras representativas do dereito, da medicina, da álxebra, das matemáticas, da astroloxía e do erotismo, onde destaca o Kama-Sutra.

PERSOEIRO

Política e economista. Foi asesora do secretario de Estado de Universidades e Investigación (1994-1996), vicerreitora de Estudantes (2000-2003) e vicerreitora para a converxencia europea na Universidad Carlos III (2003-2004). En 2004 foi nomeada ministra de Educación e Ciencia no goberno de José Luis Rodríguez Zapatero.