"eo" (Contén)

Estudo dos paleoclimas ao longo dos tempos xeolóxicos e das causas das súas variacións. Emprega unha serie de indicadores paleoclimáticos, é dicir, uns fenómenos xeolóxicos que dependeron parcialmente do clima, en que a súa interpretación se fai por similitude cos fenómenos actuais, de métodos físicos, como é o da determinación das paleotemperaturas, que se basea na relación de isótopos de osíxeno 18O/16O. As evidencias paleoclimáticas poden ser biolóxicas, litolóxicas ou morfolóxicas. Establecéronse diversas hipóteses sobre as causas dos cambios climáticos, e as principais baséanse nas variacións da radiación solar de longa duración, nas variacións orbitais periódicas da Terra ou en causas terrestres, como o efecto das grandes oroxéneses, variacións da salinidade mariña que modificaron as correntes oceánicas e polo tanto o equilibrio térmico ou migración dos polos magnéticos.

Corrente antiga que existiu nun momento determinado da historia xeolóxica, de cuxa dirección e sentido se pode deducir e medir mediante o estudo das texturas e as estruturas das rochas sedimentarias. Estas correntes poden ser aéreas (paleoventos) ou acuáticas (fluviais, mariñas e turbidíticas), correntes de lavas ou de piroclastos, de desprendementos subaéreos ou submarinos, de lama e pedregullo, do paso dos glaciares e das morenas glaciares asociadas. O seu estudo constitúe un dos elementos esenciais para o estudo das antigas concas sedimentarias e dos elementos que se poden atopar nelas como fosfatos, carbón, sales, hidrocarburos e metais sedimentarios.

Rama da ecoloxía que estuda a relación dos fósiles co medio en que vivían.

Relativo ou pertencente á paleoecoloxía.

Endemismo antigo que deriva frecuentemente da persistencia na residencia, nunha área restrinxida, de especies que anteriormente poboaran áreas máis vastas e que, por efectos da competencia ou do cambio nas condicións ambientais, quedaron reducidas á área que agora ocupan.

antigo eslavo.

Especie extinguida que representa un segmento, delimitado arbitrariamente, dunha liña evolutiva.

Relativo ou pertencente á paleografía.

Persoa especialista en paleografía.

Pegada que deixa na rocha un organismo antigo. Clasifícanse pola súa forma, situación no estrato e comportamento que representan.

Ciencia que estuda as pegadas que deixan os organismos antigos e que se conservan nas rochas. A análise das pegadas antigas representa unha contribución importante ao coñecemento dos antigos organismos desprovistos de esqueleto e fornece información sobre o comportamento dos animais antigos e a súa contribución á sedimentación. En sucesións sen fósiles, as pegadas antigas poden cumprir o seu papel na análise estratigráfica.

Relativo ou pertencente ao Paleolítico.

Liñaxe nobre bizantina que, desde o s XI, proporcionou ao imperio numerosos guerreiros e homes de estado, frecuentemente aliados e emparentados coa dinastía reinante. Coñécese sobre todo a partir de Andrónico Paleólogo , doméstico da corte de Xoán III Vatatzes en Nicea, e gobernador de Tesalónica. O seu fillo, Miguel VIII Paleólogo coroouse emperador (1259), inaugurando a dinastía que reinou ata a caída do Imperio Bizantino (1453). Os Paleólogos presidiron os derradeiros anos da historia bizantina e, aínda que a actuación política de todos eles foi moi desigual, o papel cultural que tiveron acadou cotas moi elevadas. Sobreviviron á caída de Constantinopla e diversas ramas súas arraigaron noutros países, como os Paleólogos de Monferrato, que exerceron a soberanía deste marquesado de Italia.

Persoa especialista en paleoloxía.

Estudo das culturas antigas e das súas linguas.

Estudo do magnetismo terrestre natural remanente co fin de determinar a intensidade e a dirección do campo magnético terrestre no pasado xeolóxico, que se desenvolveu lentamente durante as primeiras décadas do s XX. No campo da estratigrafía (magnetoestratigrafía) trata especificamente do estudo do magnetismo fósil ou remanente das rochas para establecer nelas unidades estratigráficas e facer unha correlación a escala mundial. Tomando mostras de rochas orientadas e ben datadas xeocronoloxicamente, é posible reconstruír a migración dos polos no transcurso da historia xeolóxica. Así, demostrouse que os minerais magnéticos das correntes de lava, os primeiros en cristalizar, adquiren a orientación do campo magnético terrestre e esta permanece fixada para sempre no momento da consolidación da rocha, se a temperatura é inferior ao punto de Curie (magnetización termorremanente). Outras veces son os grandes imáns aciculares sedimentarios os que, ao depositarse nun fondo de augas tranquilas,...