"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor neerlandés. Considerado o creador da escola novelística neorromántica neerlandesa, escribiu Een Zwerver verliefd (Un vagabundo namorado, 1904), Der Liefde bloesems (Flores de amor, 1921) e a triloxía Een Hollands drama, De rijke ma e De Grauwe vogels (Un drama holandés, O home rico e Os paxaros terrosos, 1935-1937).

PERSOEIRO

Escultor. Formouse co seu irmán, Bernardo Schiaffino (Xénova 1678-1723), e en Roma, con C. Rusconi. Traballou en Xénova (1724), onde realizou Il ratto di Proserpina, Sant’Anna e Madonna.

PERSOEIRO

Astrónomo italiano. Foi director do observatorio de Brera, en Milán. Estudou as variacións do aspecto e da luminosidade da cabeza do cometa Pons-Brooks (1833) e demostrou que a órbita dos meteoritos do enxame das Perseidas coincidía coa órbita do cometa observado en 1826. Foron moi importantes as súas observacións do planeta Marte, do que a partir de 1877, difundiu a existencia de canles, descubertas por A. Secchi.

PERSOEIRO

Poeta flamengo. Coñecido como Paul Snoek, da súa obra destaca Gedichten voor Maria Magdalena (Poemas para María Madalena, 1971).

PERSOEIRO

Filósofo. Foi o principal representante do pragmatismo en Inglaterra, que denominou humanismo para recalcar a dimensión de satisfacción de necesidades ou utilidades humanas que caracteriza e dá valor a toda manifestación cultural. Corrixiu o relativismo do criterio pragmatista de verdade mediante o principio selectivo de eficacia social. Escribiu Studies in Humanism (1907 e Logic for Use. An introdution to The Voluntarist Theory of Knowledge (1929).

PERSOEIRO

Escritor alemán. A influencia de Rousseau e dos poetas do movemento Sturm und Drang, fixeron crecer a súa ideoloxía revolucionaria contra a tirania dos gobernos, que reflectiu en Die Räuber (Os bandidos, 1781). Desertou do exército e tivo que fuxir a Mannheim (1782), onde presentou pezas teatrais republicanas, e fundou a revista Rheinische Thalia. Despois, dedicouse á investigación histórica e en 1789 obtivo unha cátedra na Universidade de Jena. A pesar de ser cidadán de honra da nova República Francesa (1792), distanciouse das consecuencias reais da revolución que defendera teoricamente, e interesouse pola filosofía idealista de Kant. Coa edición das revistas Die Horen (1794) e Musenalmanach (1796-1800), iniciou unha constante colaboración con Goethe. Da súa obra dramática, dogmaticamente idealista, destacan Luise Millerin, titulada posteriormente Kabale und Liebe (Cábalas e amor, 1784), Don Carlos, Infant von Spanien (1787),...

PERSOEIRO

Botánico e xeógrafo alsaciano. Especializouse en citoloxía e elaborou unha teoría sobre os plastos, ademais de introducir o termo cloroplasto. Considérase un precursor da moderna ecoloxía. Publicou Pflanzengeographie (1898).

PERSOEIRO

Arquitecto. En 1725 iniciou a construción do castelo de Brühl, continuado despois por R. de Cotte e B. Neumann. En Münster fixo o Clemenshospital (1744-1753), a residencia Erbdrostenhof (1754-1757) e o palacio episcopal (1767).

PERSOEIRO

Teólogo e filósofo. Está considerado o teólogo do romanticismo alemán, tanto pola súa obra Der Christliche Glaube nach den Grundsätzen der Evangelischen Kirche (A fe cristiá segundo os principios da Igrexa Evanxélica, 1821-1822) como pola súa interpretación do feito relixioso en Über die Religion (Sobre a relixión, 1799) ou Monologen (Monólogos, 1800). Destacan tamén Dialektik (Dialéctica, 1903) e Hermeneutik (Hermenéutica, 1959).

PERSOEIRO

Arqueólogo. Descubriu a situación da Troia homérica no outeiro de Hissarlik (preto dos Dardanelos, Turquía), escavando a cidadela fortificada con nove estratos sobrepostos (Trojanische Altertümer, 1874). En Micenas, descubriu o mégaron e as tumbas da acrópole, que identificou coas dos Atrides (Mykenä, 1878). Escavou o tesouro de Orcomeno (Orchomenos, 1884) e descubriu o palacio de Tirinto (Tiryns, 1886).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista alemán. Xunto con A. Gide, foi un dos fundadores da Nouvelle Revue Française (1908-1909), que codirixiu con J. Copeau e A. Ruyters ata 1912. Cultivou a novela, o conto, o ensaio e o teatro.

PERSOEIRO

Escultor, arquitecto e decorador. Establecido en Berlín, a súa arte foi influída polo estilo neerlandés de Arturo Quellinus (Estatua do elector Federico III, 1697) e polo estilo francés (Monumento ecuestre do Gran Elector, 1698-1703). Como arquitecto interveu na dirección do palacio do Arsenal, pero a inhabilidade na construción das torres da Moeda puxo fin á súa carreira.

PERSOEIRO

Profesor. Realizou o primero estudo dialectal dunha área do galego feito in situ na Baixa Limia, que foi a súa tese de doutoramento, Studien zum Galizischen des Simiabeckeus, baseado no método Wörter und Sachen (palabras e cousas). Das súas obras destacan El gallego, idioma agonizante y próximo a desaparecer?, Sobre el Estatuto autonómico de Galicia e Encuesta mundial sobre la lengua y la cultura gallegas... (1974) e Algunas nociones sobre la lengua gallega, Das Galicische e Die Galicische Literatur. En 1971 recibiu o Pergameo de Honra do Pedrón de Ouro.

1. Estrado de planta rectangular, relacionado co bema siríaco, situado no centro da nave das basílicas cristiás, diante do altar, que se reservaba para os cantores.

2. Institución romana dos s VI-VII ao servizo do canto para a liturxia cristiá. Na Alta Idade Media atopábase en moitas catedrais e mosteiros de Europa. Modernamente, refírese aos grupos dedicados ao gregoriano para a liturxia.

PERSOEIRO

Químico alemán. Descubriu o ozono (1840) estudando o olor característico que observara nos arredores dunha fábrica eléctrica, e inventou o algodón pólvora (1846) que permitiu a fabricación da primeira pólvora sen fume.