"Adá" (Contén)

PERSOEIRO

Diplomático, xornalista e poeta de orixe galega. Foi secretario da Embaixada de Guatemala en San José de Costa Rica (1958) e en Bogotá (1962-1965). Colaborou no Diario de Centro América e La Tribuna. Foi galardoado nos Xogos Florais de Guatemala (1928 e 1943) e membro correspondente da Real Academia. Entre as súas obras en español destacan El dolor supremo (1926), Romances de la barriada (1938) e Síntesis de Guatemala (1966). En lingua galega publicou o poemario Dende o fondo canta o río (1966).

1. Acción e efecto de arfar.

2. 1. Cabeceo dunha embarcación.

   2. Formación en ondas dalgunha cousa.

1. Actitude ou acción finxida coa intención de enganar.

2. Cousa de pouca importancia.

3. Actividade ou asunto difícil de resolver.

4. Obxecto ou conxunto de obxectos para entreterse.

1. Xénero teatral desenvolvido principalmente en Inglaterra no s XVIII, inspirado na Commedia dell’Arte. Arlequín, namorado de Colombina, representaba o papel de protagonista ata que no s XIX foi desprazado por Pantalone.

2. Comportamento propio dun arlequín, acción ridícula ou burlesca.

1. Peza engadida ao carro que evita que se espalle e derrame a carga.

2. 1. Conxunto das forzas navais dun estado.

   2. Antigamente, conxunto de forzas navais cunha mesma finalidade operativa.

3. Rede que se arma co fin de cazar xabaríns.

GALICIA

Escritor e político conservador. Marqués de Figueroa. Doutor en Dereito e deputado nas Cortes por Pontedeume e pola Coruña. Foi ministro de Agricultura e Obras Públicas e de Gracia e Xustiza. Amais, foi presidente e vicepresidente do Congreso e membro numerario da Academia de la Lengua Española e da Academia de Ciencias Morales y Políticas. Publicou varias obras, entre elas: De la poesía gallega (1889); Del Renacimiento literario y artístico de Galicia (1890); La música popular gallega (1906). A súa poesía bilingüe está recollida nos volumes Del solar galaico (1917) e Libro de cantigas. En tierras galaico-lusitanas. Impresiones. Reminiscencias del vagar (1928). Ademais escribiu as novelas El último estudiante (1883), Antonio Fuertes (1885), La Vizcondesa de Armas (1887) e Gondar e Forteza (1900).

GALICIA

Xornalista, dramaturgo e director teatral. Correspondente en África do xornal El País e subdirector da revista Teatra. Comezou a súa andaina no mundo da escena co grupo Ditea de Compostela, co que participou en diversas producións. Dende 1987 é director da compañía de teatro Koyaanisqatsi coa que estreou todas as súas pezas dramáticas, entre as que destacan Carmencita jugando, La balsa de La Medusa, El alma de los objectos (Premio Ojo Crítico), Cabaret de la Memoria (1987), Sin Maldita Esperanza e La edad de oro de los perros (1989). En lingua galega publicou O tempo e as palabras, Unha película do país, A praia do Bob Wilson,  Carmiña xogando (1997), Pita velenosa, porta dos azares (2002), Haikús da Costa da Morte (2007), TSC....

PERSOEIRO

Dramaturgo. En 1885 creou a publicación mensual A Gaita Gallega, en colaboración con Manuel Lugrís Freire. É autor da peza titulada Non máis emigración (1886), estreada na Habana no ano da súa publicación, con música de Felisindo Rego. Subtitulada “apropósito lírico-dramático en dous actos e sete cadros”, a obra é unha forte alegación contra a diáspora. Con esta peza obtivo un sorprendente éxito de público e suscitou un intenso debate respecto á oportunidade e á necesidade dun teatro en galego. Posteriormente publicou un monólogo titulado Mexamorno en Viveiro (1914).

MONTES

Monte da parroquia de Brens, no concello de Cee, de 292 m de altitude.

MONTES

Monte da paroquia de Carnés, no concello de Vimianzo, de 164 m de altitude.

MONTES

Monte da parroquia de Brens, no concello de Cee, de 296 m de altitude.

MONTES

Monte da parroquia de Segán, no concello do Saviñao, de 547 m de altitude.

1. Posta en marcha dun vehículo, xeralmente brusca.

2. Labor agrícola que consiste en arrancar o liño da terra cando está cumprido.

3. Idea ou dito ocorrente e repentino.

4. Acción ou movemento brusco que se produce de súpeto.