"ILi" (Contén)

PERSOEIRO

Xeógrafo. Discípulo de Guillaume Delisle, foi designado xeógrafo real en 1729. Dedicouse preferentemente á xeografía física e á cartografía, e introduciu un sistema de representación das concas hidrográficas. En 1732, baseándose nas narracións rusas das exploracións ao estreito de Bering, deduciu a existencia das illas Aleutianas e de Alasca. Publicou, entre outras obras, Géographie élèmentaire ancienne et moderne (Xeografía elemental antiga e moderna, 1769-1772) e Mémoire sur les pays de l`Asie et de l`Amérique (Memoria sobre os países de Asia e de América, 1775), que apareceu postumamente.

FILOSOFOS

Filósofo e político francés. Discípulo de Saint-Simon, afastouse deste e tratou de facer unha síntese entre o socialismo, o cristianismo e o ideal revolucionario. Foi presidente da Asemblea Constituínte de 1848. Escribiu, entre outras obras, Histoire parlamentaire de la Révolution française (Historia parlamentaria da revolución francesa, 1834-1858).

PERSOEIRO

Político. Xacobino, interveu activamente nas sucesivas etapas da Revolución. Despois da caída de Robespierre, permaneceu máis dun ano no cárcere onde coñeceu a Babeuf. Colaborou activamente na Conspiration de l’Égalité; fracasada esta, foi condenado e deportado a Oléron de onde saíu amnistiado por Napoleón. Participou, logo, noutra fracasada conspiración contra o emperador da que tivo que fuxir a Suíza. Membro dos carbonarios tomou parte no movemento nacionalista italiano, o que o levou a ser expulsado do país. Instalado en Bruxelas, escribiu Histoire de la Conspiration de l’Égalité (Historia da Conspiración dos Iguais, 1828).

1. Que contén o radical butil.

2. Cada un dos catro alcohois isómeros que corresponden á fórmula empírica C 4 H 10 O (alcohol n-butílico, sec-butílico, tert-butílico e isobutílico). Os dous primeiros son líquidos, e o terceiro sólido; arden con chama luminosa. Empréganse como solventes de pintura, verniz e cera, para a obtención dos acetatos correspondentes, útiles en perfumería, e para a fabricación de laca, raión, deterxentes e axentes de flotación.

1. Relativo ou pertencente ao cacodilo.

2. Cristais higroscópicos que se funden a 195-196°C despois de estaren cristalizados en alcohol ou éter. Empréganse na síntese de colorantes, en produtos farmacéuticos e como herbicidas.

GALICIA

Poetisa, narradora e dramaturga. Colaborou na prensa galega, española e americana baixo o pseudónimo Esperanza. Publicou Horas de inspiración (1867), Cuadros sociales o pequeñas novelas (1878) e Crepusculares (1894).

PERSOEIRO

Arquitecto e enxeñeiro grego. Formado en Atenas, entre 1945 e 1951, foi colaborador de Le Corbusier. Preocupado polas cuestións do urbanismo e polas vivendas sociais, realizou importantes obras en Marrocos, amais doutros proxectos en Francia. A súa obra máis importante é a Universidade Libre de Berlín, realizada con J. Prouvé e P. Dony.

GALICIA

Músico e cantautor. Foi o iniciador da corrente celta co lanzamento do seu primeiro disco Fonte do araño (1977), que supuxo unha renovación no eido musical, e o primeiro músico en recuperar a arpa como instrumento dentro da música tradicional galega. Boa parte do seu repertorio é cantado, tomando como base poemas propios e textos de Rosalía de Castro, Manuel Antonio, Uxío Novoneyra ou Suso de Toro, entre outros poetas. A partir de 1983 compuxo bandas sonoras para cine e teatro, entre as que destacan Xoana, de Xulio Lago (1986); Medea, de Eduardo Alonso (1989); Hamlet, de Ricard Salvat (1991); ou Unha rosa é unha rosa, de Suso de Toro (1997). Colaborou co coreógrafo Daniel Goldin musicando as coreografías La peregrinación (1986) e La sombra y la luna (1992), gañadoras, respectivamente, do primeiro premio á mellor coreografía do VII Concurso das Artes de Arxentina e á mellor coreografía do Concorso Internazionale de Coreografías...

PERSOEIRO

Médico e naturalista. Estudiou gramática, filosofía, matemáticas e medicina en València e dereito en Salamanca. Interesouse pola arqueoloxía e pola botánica. Mantivo correspondencia con Haller e con Linné, de quen traduciu ao castelán Philosofia botanica (Filosofía botánica) e Species plantarum (As especies das plantas). A súa publicación máis destacada é Teoremas y problemas para examinar y saber usar cualesquiera aguas minerales (1785).