"Oria" (Contén)

Museo situado en Vilalba. Trátase dunha fundación pública municipal rexida por un padroado e pertencente ao Consello Galego de Museos. Ten como obxectivos a investigación, custodia, conservación e difusión da prehistoria e historia antiga de Galicia. Conta cunha exposición permanente con restos das diversas culturas do noroeste peninsular desde as orixes ata a romanización e realiza mostras individuais e outras actividades. As súas investigacións céntranse na reconstrución paleoambiental do norte peninsular e a caracterización das sociedades paleolíticas e epipaleolíticas galegas.

Doutrina teolóxica que sostén que hai dúas persoas, divina e humana, encarnadas no Verbo. Tomou o seu nome do patriarca de Constantinopla Nestorio, que por defender a verdadeira divindade e humanidade de Xesús Cristo, rexeitou o termo theotokos (Virxe), aplicado a María, porque confundía ambas as dúas realidades. Á parte deste rexeitamento, a teoloxía de Nestorio afirmou a unidade de Xesús Cristo, e denunciou a fórmula de san Cirilo de Alexandría, ‘unión apostática’, como portadora de monofisismo. As motivacións políticas converteron o nestorianismo en herexía total. O Papa Celestino I, no Concilio de Roma de 430, condenouno, e o Emperador Teodosio II convocou o Concilio de Éfeso (431), que confirmou a condena romana.

Clasificación establecida pola Oficina de Estatística das Comunidades Europeas (1972) para dispoñer dun esquema único e coherente de clasificación territorial para a elaboración das estatísticas rexionais comunitarias co fin de harmonizar a recompilación, transmisión e publicación das estatísticas nacionais e comunitarias. É unha clasificación en tres niveis, en que os dous primeiros recollen a estrutura administrativa dos estados membros, e o terceiro, que é un nivel adicional, para delimitar territorios comparables economicamente. Desde 1998 utilízase na lexislación comunitaria dos Fondos Estruturais.

2nora.

Segundo andar (e idade) do Triásico superior do dominio alpino que se sitúa por riba do Carniano e por baixo do Retiano.

Relativo ou pertencente ao Noriano.

Arte de expresarse, de falar en público, en tanto que se estuda a súa actuación práctica, as manifestacións históricas e a evolución a través das diferentes épocas, pobos e oradores. Difundida tamén como xénero literario, a oratoria comprende os discursos elaborados segundo as regras da retórica, que, á súa vez, se divide nas partes da inventio, ordo ou dispositio, elocutio, memoria, pronunciatio, declamatio ou actio. Segundo os principios da oratoria, un bo discurso debe conter un exordium, unha narratio, a argumentatio e un epilogus ou peroratio. En Grecia, os primeiros testemuños indirectos xorden das obras dos historiadores do s V a C, como Herodoto ou Tucídides. Posteriormente, mentres Lisias fixaba a oratoria xudicial, Isócrates, Demóstenes e Esquines poñían as bases da futura elocuencia romana. En Roma, a época de ouro da arte oratoria correspondeu ao período republicano, cando apareceu a gran figura de Cicerón. Na idade imperial, a nova oratoria creada nas escolas de retórica mostrouse...

Doria.

Outeiro de 131 m de altitude que está situado ao S da cidade de Donostia, actualmente englobado dentro do ensanche da cidade. Alí tivo lugar a batalla gañada polos carlistas sobre as forzas liberais en 1837. As operacións tiñan por obxecto romper a liña carlista que bloqueaba Donostia, aínda que este obxectivo non se conseguiu, a vitoria carlista non tivo repercusións ulteriores importantes. Deu nome ao himno dos carlistas.

Antropónimo feminino de orixe incerta, que para uns procede do nome cabaleiresco do francés medieval Oriane, que pasou ao inglés como Oriana e Oriande, posiblemente derivado do latín oriri ‘xurdir’, ‘nacer’. Para outros, a súa orixe probablemente estea no latín aureana, nome que aínda se daba no s XIX en Larouco, O Barco, Petín e Quiroga ás mulleres que buscaban ouro peneirando areas do Sil, seguindo unha técnica prerromana. E, por último, outros cren que derivaría do xentilicio de Oria (Italia).