"SF" (Contén)

1. Incorporación dun grupo fosfato a un composto orgánico.

2. Reacción que ten lugar na fotosíntese en que o fósforo inorgánico se fixa a unha molécula de ADP para a formación de ATP, coa utilización de enerxía luminosa. Existen dúas vías: a fosforilación cíclica e a fosforilación non cíclica. Tamén recibe o nome de fotofosforilación.

3. Reacción que se dá nos estadios finais da respiración aerobia, en que se produce a fosforilación do ADP, para formar ATP. Ten lugar nas mitocondrias celulares conxuntamente co transporte de electróns e representa un mecanismo de conservación de enerxía que se produce na respiración celular.

1. Elemento químico non metálico pertencente ao grupo V da táboa periódica, de valencias +3 ou +5, número atómico 15 e masa atómica 30.97376. O nucleido 31 constitúe o elemento natural; coñécense seis nucleidos artificiais: 28, 29, 30, 32, 33 e 34. O alquimista H. Brand foi o primeiro en obtelo (Hamburgo, 1669), a partir dos ouriños. Aínda que é relativamente pouco abundante na natureza (a codia terrestre contén un 0,1%), ten unha importancia considerable nos reinos animal e vexetal; atópase, nas rochas, en estado de fosfatos metálicos, dos que o máis abundante é o fosfato tricálcico ou fosforita, de fórmula Ca 3 (PO 4 ) 2 , que constitúe xacementos importantes ao norte de África (Túnez) e nos EE UU (Florida). No procedemento clásico de preparación industrial do fósforo, que deriva do de Scheele, o fosfato tricálcico trátase con ácido sulfúrico, e o ácido fosfórico que se obtén é reducido polo carbono. No procedemento moderno o fósforo prepárase sobre todo...

2. misto.

1. Relativo ou pertencente ao fósforo.

2. Que contén fósforo.

3. Aplícase aos compostos de fósforo en que este ten unha valencia ou número de oxidación de +3.

4. Ácido dibásico delicuescente que se obtén por hidrólise do tricloruro de fósforo. Coñécense dúas formas parcialmente deshidratadas: o ácido metafosforoso (HPO 2 ) e o ácido pirofosforoso (H 4 P 2 O 5 ).

5. Óxido de fósforo no que este actúa con número de oxidación +3. Dáse na forma P 4 O 6 e é moi pouco ávido de auga.

PERSOEIRO

Inventor da imprenta de tipos móbiles. Coñecido como Johann Gutenberg. En 1450 asociouse con Johann Fust, quen achegou 800 gulden para facer libros, ata que en 1455 este último esixiu a devolución do capital e mais os intereses. Como Gutenberg non podía devolver o diñeiro, por orde xudicial tanto o obradoiro, como a maquinaria e os materiais pasaron a mans de Fust, entre os que probablemente se encontraba o primeiro libro impreso con tipos móbiles, a Biblia Latina, de 42 liñas e dúas columnas editada por Fust en 1456. O mesmo aconteceu con outra obra coñecida, o Salterio. Non hai ningunha obra que teña o nome de Gutenberg como impresor e só os testemuños contemporáneos permitiron poder atribuírlle esta invención e primeira edición.

1. Relativo ou pertencente á hemiesferoide.

2. Que ten forma de hemiesferoide.