"An" (Contén)

GALICIA

Xurista, conde de Borrajeiros. Doutor en Dereito pola Universidad Central de Madrid (1926), foi maxistrado do Tribunal Supremo do Corpo de Maxistrados de Traballo. Dirixiu a revista Foro Gallego (1950-1960) e colaborou en numerosas publicacións con traballos sobre dereito laboral e social, civil e procesal, e dereito nobiliario. Realizou tamén estudos biográficos, xenealóxicos e históricos. Destacan, entre outras obras, Los Poderes generales para pleitos: facultades que otorgan y actividades procesales que no autorizan, Los Antiguos padrones de estado en los concejos rurales de Galicia, El Procesalista Herbella de Puga: vida y obras de este gran jurisconsulto (1952), Los Títulos nobiliarios y su regulación legislativa en España (1953), Los Requisitos de procebilidad en la casación civil española (1980), Las Sucesiones nobiliarias y su regulación legislativa después de la Constitución (1983) e En defensa de la nobleza gallega...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Silleda. Construíuse en estilo románico sobre unha necrópole anterior. Pertenceu ao mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro. Ten planta de nave única e cabeceira rectangular, que no exterior presenta un aspecto macizo amodo de torre. Destaca a fachada principal cunha portada de dobre arquivolta tórica que se apoian en columnas acobadeladas. No tímpano está esculpida a figura dun cabaleiro montado sobre un animal ao que domina. Remata nun campanario de dous vans cunha balconada.

PERSOEIRO

Fotógrafa e realizadora cinematográfica. Estudou fotografía e cine na University of Westminster, onde foi profesora. No seu traballo combinou as técnicas do documental fotográfico e a reportaxe para amosar os elementos que subxacen baixo as identidades culturais. Acadou sona coas series fotográficas The Blues (1986-1987) e Surveillance (1990), e publicou en Third Text, Art e Camera Austria. Como realizadora dirixiu The Third Woman (1990), Journey of No Return (1993) e The Predator (2003). Publicou Correct Distance (1990) e Beyond the Limits (2004).

ATOLOS

Atol de Line Islands, situado no Océano Pacífico, e que depende de Kiribati (31 km2; 430 h [estim 1980]). Ten xacementos de fosfatos e produción de copra.

PERSOEIRO

Escritor. Profesor de literatura portuguesa e tradutor de F. Pessoa ao italiano, na súa obra, de grande orixinalidade, percíbense mundos únicos rodeados de soños. Gran parte dos seus escritos teñen como escenario Portugal, un país reinventado á súa maneira. Publicou relatos, como Il gioco del rovescio (1982) e diversas novelas, como Notturno indiano (1984, Premio Medicis 1987), Il filo dell’orizonte (1986), Sostiene Pereira. Una testimonianza (1994), coa que obtivo un enorme éxito; A cabeza perdida de Damasteno Monteiro (1997) e A gastrite de Platón (1999).

PERSOEIRO

Apoloxista cristián. Convertido ao cristianismo e discípulo de Xustino, caeu no encratismo. Escribiu Diatessaron.

GALICIA

Músico e sacerdote, fillo de Mariano Pablo Tafall i Miguel e irmán de Rafael Tafall. Formado no seminario conciliar, en 1875 formou, con outros músicos, un cuarteto que tocaba con asiduidade no Café Español. En 1877 foi nomeado profesor de piano, violín, contrabaixo e harpa na Escuela de Música da Real Sociedad Económica, para a que creou a nova orquestra de mozos e a Sociedad Coral Eslava. Foi organista (1881-1895) e mestre de capela (1895-1898) da catedral de Santiago de Compostela, e capelán da capela real dos Reis Católicos de Granada. Autor dun gran número de obras de música sagrada, da súa produción destacan diversas misas, motetes, salmos, cantos en latín e castelán, e himnos, como o Himno de los peregrinos al Apóstol Santiago (1909). Do seu labor como musicólogo, onde destacou especialmente, consérvanse diversos estudos sobre a tonalidade e o ritmo na música popular galega, sobre os textos musicais de Martin Codax ou sobre a música dos peregrinos flamengos. Foi membro da Real Academia...

PERSOEIRO

Músico, pai de Rafael e Santiago Tafall Abad. Mestre organista en Burgos (1833), marchou a Santiago de Compostela (1855), onde exerceu como mestre organista e músico da catedral. Ademais, destacou como construtor e reparador de órganos en diversos espazos relixiosos, especialmente nas catedrais de Lugo, Mondoñedo e Ourense. Das súas composicións, centradas na música sagrada, destacan a misa España por Santiago, un oficio de defuntos, un miserere, un stabat mater, un Libera me, Domine, na honra do xeneral O’Donell, ademais de diversas arias. Escribiu tamén Arte completo del construtor de órganos, o sea, guía manual del organero (1872-1874), un dos primeiros do seu xénero publicados en España.

PERSOEIRO

Arquitecto e tratadista de arquitectura. Dirixiu o Istituto di Storia di Architettura da facultade de arquitectura de Venecia. Publicou, entre outras, as obras Teoria e storia dell’ architettura (1968), Socialismo, città ed architettura (1968) e La sfera ed il labirinto (1980).

CIDADES

Cidade da oblast’ de Rostov, Rusia (291.000 h [1997]). Situada no golfo homónimo, no mar de Azov, ten industria metalúrxica, de construcións mecánicas, alimentaria, da pel e de materiais de construción.

REXIÓNS

Rexión de Mauritania (95.200 km2; 61.984 h [1988]). A súa capital é Tidjikja (10.904 h [1988]).

MONTAÑA

Montaña situada no centro-sur da península de Malacca, Malaisia, que constitúe a máxima altitude da rexión (2.190 m).

1. Relativo ou pertencente a Tahiti ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tahiti.

PERSOEIRO

Sociólogo e escritor, irmán de Carlos Taibo. Catedrático de Lingua e Literatura Galega, é correspondente da revista Jane´s Defence Wecly e colaborador de diversas publicacións periódicas de Galicia. A súa obra busca un efecto de sorpresa no lector e algúns dos seus relatos teñen unha estrutura complexa. É autor de diversos relatos curtos e contos, cos que foi premiado en diversas edicións do Premio Modesto R. Figueiredo, como Os Inmortais (1975) e O Fotógrafo (1978, Premio Mesón do Labrego da Editorial Limbo). Do seu libro Calendario de Brétemas mañanceiras na miña praia atlántica (1981) foron traducidos algúns contos ao ruso. Traduciu a obra teatral Pedro Madruga, de M. Gato, e no ensaio destacan os seus libros Os partidos políticos en Galiza (1977), en colaboración con Manuel Rivas; e Vinicius de Morais (1984). Tamén é autor da colección de relatos Informe Bestiario (1991) e das novelas Homes de ningures...

GALICIA

Escritor. Relacionado con diferentes escritores e políticos galeguistas, a súa obra poética inscríbese dentro das liñas modernistas de Ramón Cabanillas e Gonzalo López Abente, aínda que con algúns dos trazos vangardistas da obra de Manoel Antonio. Colaborou coas Irmandades da Fala e con diferentes publicacións, como Nós, A Nosa Terra e O Tío Marcos da Portela. Das súas obras destacan os poemarios Abrente (1922), onde se localizan algunhas características da estética de Cabanillas, Curros ou Pondal; e Da vella roseira (1925), en que mestura composicións de tradición popular con outras máis cultas; e o libro Da agra aberta (1956), en que inclúe contos e lendas populares. Foi membro do Instituto de Estudios Históricos do Miño e da Real Academia Galega.

GALICIA

Pintor. Formouse en París, -na Académie Julien- onde se estableceu ao redor de 1906, aínda que desde 1908 regresou esporadicamente a Galicia e participou nas exposicións rexionais. Na súa obra, de forte riqueza cromática, recolleu todos os postulados impresionistas, especialmente nas súas paisaxes (O piñeiral de Ecuina e Mariña, 1913). Tamén destacan as súas pinturas naturalistas (Nu, 1891 e 1914) ou as composicións idílicas (Idilio vasco,1920; O pastor). Recibiu a segunda medalla no Salon dos Champs-Élysées (1913).

1. Relativo ou pertencente a Tailandia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tailandia.

3. Arte desenvolvida en Tailandia. Nun primeiro momento floreceron estilos moi diversificados de temas iconográficos e tipos arquitectónicos propios de India, sobre todo budistas. Consérvanse exemplos das culturas khmer (ss VII-XII) e dvaravati (Mahadhatvatija de Lamphun, s XII). O período tai (s XIII) destacou no eido urbanístico (cidades de Sukhothai e Chiang Mai, mosteiro do Xardín Florido). A escultura desenvolveuse, sobre todo, na cidade de Lop Buri (ata o s XV) e caracterizouse polas innovacións achegadas á iconografía de Buda. Outro período importante foi o de Ayuthia (ss XIV-XVIII), caracterizado polos templos en forma de montaña: destacaron o de Rajapurana (1424) e o de Brahrama (1639). En 1767, co traslado da capital a Bangkok, penetraron as influencias chinesas e europeas e prosperou un novo estilo arquitectónico ecléctico caracterizado por torres en forma de furna funeraria asentadas sobre pedestais de diversos chanzos, como o palacio real e o mosteiro de Jetavanarma.