"AND" (Contén)

GALICIA

Profesor, filósofo e psicólogo. Doutorouse (1902) na Universidad de Madrid e, en 1904, acadou a cátedra de instituto, ano en que se incorporou ao Instituto de Soria, pero pouco despois trasladouse ao Instituto de Ourense onde deu clases de psicoloxía e lóxica. A partir de 1914, desenvolveu o seu labor docente en Toledo ata que en 1919 pasou ao Instituto Cardenal Cisneros de Madrid. Opositou, sen éxito, contra Ortega y Gasset para acceder á cátedra de metafísica da Universidad de Madrid. Integrado no grupo de galegos de Madrid, con Basilio Álvarez e Portela Valladares, desde 1915 vinculouse ao grupo Estudios Gallegos. Compaxinou a docencia con continuas viaxes ao estranxeiro para completar a súa formación pedagóxica e didáctica, e estar informado das renovacións educativas europeas. Tasladouse a Lovaina, Bruxelas e París (1899-1910) para realizar estudios superiores de filosofía como bolseiro da Universidad de Salamanca, e, como bolseiro do estado, a Leipzig e Jena (1909-1911). Polo R D...

PERSOEIRO

Conde de Flandres, Nevers e Rethel (1322-1346). Derrotou os flamengos en Cassel (1328), coa axuda do seu sogro, Filipe IV de Francia. No comezo da Guerra dos Cen Anos (1336), ordeou o peche do comercio con Inglaterra, o que provocou unha gran crise económica e a insurrección dos cidadáns. Fuxiu a Francia e morreu na Batalla de Crécy.

PERSOEIRO

Rei de Holanda (1806-1810), irmán de Napoleón I. Casou coa filla da súa muller Xosefina, Hortensia de Beauharnais, e foi nomeado rei de Holanda. Abdicou polo seu desacordo co bloqueo continental e exiliouse en Austria e Suíza.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1643-1715), fillo de Luís XIII e de Ana de Austria. O seu reinado comezou baixo a rexencia da súa nai e o goberno de G. R. Mazzarino, caracterizado polas revoltas internas, como a da Fronda (1648-1653), e a Paz de Westfalia (1648). Casou coa infanta María Tareixa de Austria en cumprimento do acordado na Paz dos Pireneos coa monarquía hispánica (1659). O seu goberno comezou en 1661 e levou á práctica as formas de goberno propias da monarquía absoluta. Defendeu unha política de corte imperialista en Europa, e reformou o sistema tributario, fomentou a prosperidade do comercio e da industria e favoreceu a creación dunha mariña potente, coa colaboración de ministros como Colbert. Ocupou os territorios de Austria na fronteira flamenga (1667) durante a Guerra da Devolución. A formación da Triple Alianza da Haia detivo a expansión francesa e obrigouno a aceptar o Tratado de Aquisgrán (1668). Emprendeu unha política violenta no Mediterráneo, con ataques contra o N de África e Xénova,...

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Comezou en 1952 no semanario Destino, do que foi director (1958-1975). Dirixiu tamén Historia i vida, e especializouse en gastronomía e tauromaquia, sobre as que publicou De toros y toreros (1946), Historia del toreo (1967), Libro de la cocina española (1970), en colaboración con J. Perucho e El libro de la cocina española (1977). A finais da década de 1980 comezou unha prolífica etapa como novelista, que se centrou na recreación de ambientes e personaxes históricos, e da que destacan: Decidnos, quién mató al conde? (Premio Plaza i Janés, 1987), Por ver mi Estrella María (1988), La puerta de oro (Premio Encuentro de Extremadura y América, 1990) e Los espejos paralelos (1991). Recibiu a Creu de Sant Jordi e foi oficial de L’ordre des Arts et des Lettres de Francia.

1. Comida moi abundante.

2. Festa grande e con moito barullo na que se adoita comer e beber moito.

PERSOEIRO

Neurólogo e psicólogo ruso. Membro da Academia de Ciencias Pedagóxicas da antiga URSS, continuou a obra de Vigockij e estudiou as relacións entre o cerebro e as funcións superiores do home, especialmente a linguaxe. Da súa produción destacan O cerebro do home e os seus procesos psíquicos (1963), Fundamento de neuropsicoloxía (1973) e Linguaxe e consciencia (1979).

PERSOEIRO

Bioquímico francés. Traballou no Instituto Pasteur de París e ocupou a cátedra de microbioloxía na facultade de Ciencias de París. Estudiou a regulación xenética da produción de enzimas e a multiplicación dos bacteriófagos. Entre as súas obras destaca Biological order (1962). En 1965 recibiu, xunto con F. Jacob e J. Monod, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus traballos sobre os mecanismos de transmisión da información xenética.

PERSOEIRO

Compositor. Dirixiu a Royal Academy of Music de Londres e a orquestra do Covent Garden. Compuxo óperas (Don Quixote, 1846), sinfonías, oberturas, oratorios, cantatas e música coral.

PERSOEIRO

Anacoreta. Coñecido como o Grande, viviu no deserto de Scete onde se encargaba da asistencia espiritual doutros anacoretas. A súa festividade celébrase o 15 de xaneiro.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Fundou a revista Literatorul (1880), baixo a influencia das correntes simbolistas francesas, e considerouse o precursor do simbolismo romanés. Escribiu Poezii (1882), unha serie de once Nopti (a partir de 1882), Excelsior (1895), Flori sacre (1912) e Poema rondelurilor (1927).

GALICIA

Químico.   Publicou diversos artigos en revistas nacionais e internacionais e o libro de xénero didáctico Química General. Programa, cuestiones y prácticas de laboratorio en química general.

PERSOEIRO

Regatista. Participou en probas da clase 470 e Láser, e competiu nos Xogos Olímpicos de Atlanta (1996) e nos de Sydney (2000), onde navegou na clase Mistral. Conseguiu a medalla de bronce   no Campionato de Europa (1999) e a segunda praza na Semana de Hyères.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico estadounidense. Formou parte da xeración de 1950. Dirixiu, entre outros filmes, The Man in the White Suit (1951), Mandy (1952), Sweet Smell of Sucess (1957) e Don’t Make Waves (1967).

PERSOEIRO

Explorador escocés. En 1789 descubriu o río que leva o seu nome, desde onde chegou ata o Océano Ártico. Nunha expedición a través das Montañas Rochosas (1792-1793) chegou ata o litoral do Océano Pacífico. Publicou Voyages from Montreal at the River St Lawrence through the Continent of North America to the Frozen and Pacific Oceans (1801).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Pasou a maioría da súa vida artística en Milán. Na súa pintura destaca o dramatismo e tenebrismo, con ruínas poboadas por pequenos personaxes como xitanos, monxes ou bruxas, executados cunha pincelada breve e brillante. Realizou as catro escenas do convento (1711-1735), hoxe abadía de Seitenstetten e O refectorio dos frailes.