"qu" (Contén)

ENTRADA LARGA

Espazo natural protexido situado na costa atlántica galega, formado polos arquipélagos das Illas Cíes, de 2.658 ha marítimas e 433 ha terrestres; o arquipélago das illas Ons, de 2.171 ha marítimas e 470 ha terrestres; a illa de Sálvora, de 2.309 ha marítimas e 278 ha terrestres; e as illas de Cortegada, Malveiras e illas próximas, de 43,8 ha terrestres.
Proceso de declaración e historia
O proceso que sufriron as illas ata chegar ata este estado de protección comenzou coa declaración do arquipélago das Illas Cíes como Parque Natural en 1980 e de zona especial para aves (ZEPA, 1999). En 1999 aprobouse mediante o Decreto 274/1999 o Plan de Ordenación dos Recuros Naturais (PORN) debido á necesidade de contar cun instrumento de planificación dos recursos naturais que permitira acadar os obxectivos preestablecidos en materia de conservación e harmonizase todos os intereses, tanto o uso sostible como o goce destes espazos naturais. A Comunidade Autónoma de Galicia incluíu...

2. 1. Territorio elemental da división eclesiástica que está baixo a xurisdición dun cura e que é a unidade básica de división territorial en numerosas áreas rurais do norte da Península Ibérica. A parroquia é a igrexa en que se administran os sacramentos e se dá axuda espiritual aos habitantes do territorio que están baixo a súa xurisdición espiritual. Cada diocese distribúese en porcións territoriais, asignando a cada unha delas unha igrexa especial, un conxunto de fieis determinado e un reitor ou pastor propio. Divídese en parroquias, onde un clérigo fixa a súa residencia no lugar e atende aos fieis. Os requisitos precisos para que exista unha parroquia son cinco: un territorio concreto, uns fieis determinados, unha igrexa especial ou templo para os actos do culto, un reitor especial que como propio pastor estea á fronte da igrexa e do pobo, e un dote suficiente, renda fixa ou emolumentos, para atender o sustento do párroco e os gastos propios da parroquia. A Igrexa establece diferentes clasificacións...

   2. Igrexa principal da circunscrición parroquial, en que radica a actividade pastoral do reitor.

   3. Despacho parroquial ou tamén edificio, anexo normalmente á igrexa, onde o reitor celebra reunións, atende os fieis ou ensina o catecismo.

3. Conxunto de fregueses dunha parroquia.

4. Circunscrición ou división administrativa de Andorra.

GALICIA

Parroquia do concello de Concello. baixo a advocación de Advocacion.

ARQUIPELAGOS

Grupo de illas na parte máis setentrional do arquipélago ártico de Canadá, ao N de Melville Sound, descuberto por W. E. Parry (130.000 km2). As principais illas, practicamente deshabitadas, son Melville, Bathurst, Devon, Príncipe Patrick e Cornwallis.

PERSOEIRO

Pintor. Profesou na cartuxa de Escaladei en 1595. Traballou na decoración do palacio da Generalitat de Barcelona.

PERSOEIRO

Director teatral. Fundador e director do Teatre Lliure de Barcelona, dirixiu o Centro Dramático Nacional de Madrid (1983-1989) e o Théâtre de l’Odéon-Théâtre de l’Europe de París (1990-1996). Das obras que levou a escena destacan Antígona (1968), El público (1987), Tot esperant Godot (1999, Premio Max ao mellor director de escena) e o espectáculo de danza Mariana Pineda (2003, Premio Nacional de Danza). Foi nomeado cabaleiro da Orde das Artes e as Letras (1985), e recibiu o Premio Nacional de Teatro (1984 e 1990) e a Légion d’Honneur (1996).

PERSOEIRO

Xurisconsulto, humanista e historiador. Avogado do Parlamento de París, defendeu a universidade contra os xesuítas no momento de creación do Collège de Clarmont. A súa obra comprende tratados de política, como Pourparler du prince (1560), de dereito e unhas Lettres (1586).

1. Escrito anónimo que se coloca nun lugar público, con expresións satíricas contra o goberno, unha institución ou un personaxe. O nome procede dun torso escultórico mutilado encargado en 1501 polo cardeal Oliviero Carafa, coñecido co nome de Pasquino. Anualmente púñanse nel epigramas alusivos a este que despois ían ser publicados. Posteriormente pasou a ser o receptáculo de alusións satíricas anónimas, en italiano, contra os papas e a política vaticana. Os pasquíns políticos xeneralizáronse sobre todo a partir da fin do s XVIII, despois da Revolución Francesa.

2. Bando, proclama ou cartel impreso que se coloca en lugares públicos.

PERSOEIRO

Compositor, organista e clavecinista italiano. Discípulo de L. Vittori e A. Cesti, foi un dos primeiros en utilizar a sonata. Como compositor destacan as súas pezas líricas Il Tirinto ovvero sincerità con sincerità (1672) e Artide (1678), e os oratorios Santa Inés (1685) e La sete di Cristo (1689), ademais de 24 tocatas, once suites, diversos concertos, óperas, cantatas e motetes.

1. Planta da pataca.

2. Terreo en que se cultivan as patacas.