"An" (Contén)

1. Ciencia e técnica da ordenación das cidades e o territorio. Polo seu carácter multidisciplinar, debe ser contemplado desde a achega de diferentes ramas do coñecemento: arquitectura, xeografía, administración pública, historia, ecoloxía, enxeñaría e outras. Diferéncianse tres modelos de interpretación do modo de concibir a construción das cidades. Nun primeiro lugar está o urbanismo como creación artística, a idea da cidade como obra de arte que se repite no mundo clásico, no Renacemento e no Barroco, e que forma parte tamén de concepcións morfoloxistas modernas que atribúen unha maior importancia ás formas antes que á función ou a compoñente social. En segundo lugar está a idea de cidade en construción, que ten que ver coa racionalidade científico-técnica. Neste caso, a cidade contémplase como un problema que debe resolverse xuntando para a súa solución diferentes perspectivas. Nun principio esta racionalidade sería meramente xeométrica, cos proxectos de Tales de Mileto, as bastidas da...

2. Rama do dereito administrativo que establece o réxime xurídico, o uso e o aproveitamento urbanístico do solo articulando un conxunto de instrumentos e técnicas de ordenación.

1. Acción e efecto de urbanizar.

2. Crecemento acelerado das cidades en poboación e en superficie e na expansión dos modos de vida urbanos. Aínda que aparece en fases históricas diversas, a explosión urbana contemporánea é un dos elementos da revolución demográfica que, nas áreas de culturas europeas, vai ligada á Revolución Industrial. Produciuse tamén unha ruptura, que modificou cualitativamente a paisaxe urbana e a circundante, estendendo os sectores económicos secundario e terciario e relegando o primario a posicións marxinais. A comezos do s XIX só Londres e París, de entre todas as cidades do mundo, superaban o medio millón de habitantes; Nápoles, Moscova e Ōsaka tiñan máis de 250.000; e Madrid, Roma, Palermo, Milán, Venecia, Petrogrado, Berlín, Hamburgo, Viena, Marsella e Barcelona e algunhas outras cidades europeas, entre 100.000 e 250.000. O s XIX foi o gran século da urbanización para Europa Occidental, por primeira vez a poboación das cidades medrou máis rápido ca a do campo dunha maneira regular. O derradeiro...

3. 1. Terreo delimitado artificialmente onde se fan as operacións necesarias (trazado de rúas, sumidoiros, rede eléctrica) para poder edificar nel un núcleo de poboación.

   2. Poboado ou barrio establecido segundo un plano de conxunto.

1. Dotar un lugar dos elementos necesarios para facer del un núcleo de poboación urbana.

2. Facer a alguén urbano.

1. 1. Relativo ou pertencente á cidade, por oposición ao rural.

   2. economía urbana /

      Rama da ciencia económica que analiza as relacións sociais de produción e distribución orixinadas nas aglomeracións urbanas a partir das que se extraen leis xerais. Se se define a cidade como o conxunto dun mercado local de traballo, unha área concreta de servizos e un mercado de solo urbano, a economía urbana analiza as condicións da produción e da forza de traballo (habitación, transporte, sanidade, ensino, información). O crecemento das cidades durante a primeira etapa industrializadora e as altas taxas de mortalidade da clase obreira marcaron o inicio da análise das condicións de vida dos traballadores por parte dos médicos hixienistas, aparecendo a proposta dos socialistas utópicos dunha nova organización social. A formulación dunha primeira análise científica da economía urbana foi a análise científica da situación da clase obreira en Inglaterra e o inicio da lexislación urbanística do socialismo municipal inglés e da socialdemocracia alemá. A crise económica do mundo capitalista...

2. Educado ou cortés.

3. Persoa encargada de que se cumpran as normas que dita o concello, como vixiar o tráfico na cidade, entre outras.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. De formación inicialmente autodidacta, traballou como deseñador gráfico, ilustrador e escenógrafo. As preferencias temáticas expostas nas súas pinturas, cunha estética pop, foron a representación da muller e das súas formas corporais núas (El espejo, 1966) ou as composicións con maletas e sombreiros, que transmiten certa nostalxia (La maleta del holandés, 1991; El cuarto hombre, 1996; ou La mirada, 1998). Nas súas últimas obras (Carmen, 2002) tratou o cubismo. Das súas esculturas destacan El viajero (1991), Y sin embargo hay algo que se queda (1994) e Culis Monumentalibus (2001).

PERSOEIRO

Navegante e cosmógrafo. Participou na expedición de 1525 con Elcano ás illas Molucas. Trasladado a Nueva España, profesou na orde agostiña (1553) e formou parte, en 1559, da expedición de Legazpi ao Pacífico. En 1565 encontrou a ruta de regreso polo N, tras descubrir a corrente Kuro-Shivo e os contraalisios, e chegou a California, onde percorreu, cara ao S, o litoral de Nueva España ata chegar a Acapulco. Descubriu a ruta máis rápida entre Asia a América.

PERSOEIRO

Político. Funcionario colonial, en 1810 uniuse aos independentistas. Foi lugartenente de Simón Bolívar e, en 1830, asumiu o poder tras a dimisión do presidente Pedro Mosquera. Posteriormente foi ministro de Guerra e Mariña (1837-1839 e 1842-1845).

PERSOEIRO

Xogador de balonmán, duque de Palma de Mallorca. Vicepresidente do Comité Olímpico Español (2004-2005), presidiu o Instituto Nóos. Xogou na sección de balonmán do F. C. Barcelona e participou coa selección española nos xogos olímpicos de Barcelona (1992), Atlanta (1996) e Sidney (2000), conseguindo a medalla de bronce nos dous últimos. En 2000 retirouse da competición.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Rois. Construída en 1711, sufriu importantes modificacións en 1833. Ten nave de planta rectangular. Destaca a fachada, cunha fornela coa imaxe exenta da Virxe e o campanario barroco.

PERSOEIRO

Escultora. Formouse en decoración e en cerámica na Escola de Artes e Oficios da Coruña. Destacan as súas esculturas públicas como a Cigarrera, na praza da Palloza da Coruña (1989); Pescadora, no paseo de Cariño; Sirena de San Amaro, no paseo marítimo da Coruña; ou Maternidad (1988). Foi premiada no I Certamen de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo (1989).

PERSOEIRO

Político. Membro (desde 1923) e dirixente (desde 1927) do Partido Comunista Español e director de Mundo Obrero, desde o ministerio de Agricultura (1936-1939) propugnou a reforma agraria. Exiliouse en 1939. Foi autor de El problema de las nacionalidades en España a la luz de la guerra popular por la independencia de la República Española (1938).

PERSOEIRO

Político. Foi nomeado subsecretario de Estado (1797) e, máis tarde, ao dimitir Francisco Saavedra (1798), primeiro ministro interino. Opúxose á Inquisición, que iniciou un proceso contra el pola tradución de La mort de César de Voltaire, e ás altas xerarquías eclesiásticas pola súa dependencia de Roma. Esta política e a inimizade de Napoleón I favoreceron as intrigas de Godoy, que aconsellou que fose destituído (1800). A súa actuación como afrancesado, -Xosé I Bonaparte nomeouno conselleiro de Estado-, motivou o seu exilio definitivo (1813).

PERSOEIRO

Debuxante. Coñecido como Daniel Vierge, foi discípulo de Madrazo e Haes en Madrid, e protexido de Charles Yriarte en París (1869). Traballou no xornal Le Monde Ilustré (1870-1872) e en 1871 foi o cronista gráfico da revolta da Comuna de París. Realizou debuxos para libros de Victor Hugo, os irmáns Goncourt ou José María de Heredia.

PERSOEIRO

Político e diplomático colombiano. Ministro de Asuntos Exteriores (1909-1913 e 1914), asinou o Tratado Urrutia-Thompson (1914) con EE UU, que acordou a separación de Panamá. Foi ministro plenipotenciario en Bolivia, España e Suíza.

CIDADES

Cidade do estado de Michoacán, México (265.699 h [2001]). Situada na chaira central, a 100 km ao SO de Morelia, é o lugar de saída para ir ao volcán Paricutín.