"qu" (Contén)

1. patacada.

2. Cousa mal feita ou dito que carece de sentido.

1. Relativo ou pertencente á pataca.

2. Que gusta de comer patacas.

3. Lugar onde se gardan as patacas.

4. Persoa que se dedica ao comercio das patacas.

PERSOEIRO

Escultor. Iniciouse na década de 1970 no postsurrealismo influído por Cruzeiro Seixas, membro fundador do grupo surrealista de Lisboa. Na década de 1980, a súa obra caracterizouse polo dominio da xeometría e un detallado estudo da figura humana. A partir de 1988 fixou a súa residencia en Narón. A mediados da década de 1990 evolucionou desde o representativo cara ao obxectual. Realizou as súas obras preferentemente en aceiro, que lle permitiu a construción de volumes xeométricos, deixando o cobre e o latón para os detalles. Destacan as series Silencios do Día e Clérigos de Lugo e os monumentos públicos A vida nun puño (Narón), Animalalma (Madrid) e o monumento a Revolução dos Cravos en Póvoa de Santa Iria.

DUCADOS

Título concedido por Filipe V en Nápoles en 1713 a Baltasar de Patiño Saavedra e Moscoso , señor do pazo de Vilalonga. Foi o herdeiro o seu fillo, o mestre de Campo Xoán Antonio de Patiño e Lamas de Soutomaior , que participou na Batalla de Rande (1702). O seu fillo Nicolao Patiño Silva e Soutomaior converteuse no III duque. O último duque foi Xoán de Dios Patiño e Acebedo , VI conde de Patiño, que viviu a principios do s XIX. O título ducal napolitano estivo vacante ata 1950, cando se rehabilitou como marquesado español por Carlos Martínez de Ourense e García , I marqués de Patiño. En 1964 Lucía Alcaraz Patiño reclamouno alegando maior dereito xenealóxico, e converteuse na II marquesa de Patiño. En 2002 converteuse en III marqués de Patiño o seu fillo Cesáreo Novoa Alcaraz .

GALICIA

Erudito, político e relixioso. Foi bibliotecario maior da Universidade de Santiago de Compostela e director da Biblioteca Nacional en Madrid (1834-1840). Contribuíu ao restablecemento da Sociedade Económica de Amigos do País e prestou grandes servizos á cultura. Colaborou cos liberais, foi deputado a Cortes polo Reino de Galicia (1822-1823) e senador por Pontevedra durante dúas lexislaturas (1838-1840).

PERSOEIRO

Eclesiástico e escritor. Gramático na escola da corte de Carlomagno, participou na loita contra o adopcionismo e escribiu un Libellus sacrosyllabus contra Elipandum, dirixido contra Elipando de Toledo e os adopcionistas; tres libros Contra Felicem Urgellitanum episcopum e un Liber exhortatorius. A súa festividade celébrase o 9 de febreiro.

PERSOEIRO

Militar. Capitán xeneral de Castela-A Mancha, axudou a E. Castelar e en 1874, coñecedor da derrota deste nas Cortes, entrou e disolveunas, co que rematou coa Primeira República Española. Foi capitán xeneral de Catalunya (1880-1881) e novamente de Castela-A Mancha (1885-1886).

PERSOEIRO

Bispo de Cuenca (Ecuador) (1858-1875), arcebispo de Santiago de Compostela (1875-1886), capelán maior da raíña rexente María Cristina, arcebispo de Toledo (1886), cardeal (1877) e patriarca das Indias Occidentais (1886). Fundou o psiquiátrico de Conxo e obtivo a conversión do seminario de Santiago de Compostela en Universidade Pontificia, coa facultade de conferir graos académicos. Restaurou e impulsou as escavacións arqueolóxicas (1879) levadas a cabo por A. López Ferreiro e X. Labín Cabello na catedral de Santiago de Compostela, co propósito de atopar os restos do Apóstolo Santiago. Foi senador pola provincia de Gipuzkoa (1871-1872) e por dereito propio (1877).

PERSOEIRO

Anatomista francés. Foi un dos primeiros en describir os vasos quilíferos do organismo humano.

1. Modificación da voz percibida na auscultación. A voz parece proceder directamente do peito e dá a sensación de que as palabras están ben articuladas.

2. Pectoriloquia que aparece en casos de derramos pulmonares extensos, cando o enfermo fala marmexando en voz baixa. Na auscultación do tórax séntense as palabras ben articuladas.

MONTES

Monte situado na parroquia de Cerdeira (As Neves). O seu cumio acada os 681 m de altitude.

GALICIA

Empresario, fillo de Sabino Enrique Peinador Vela. Sucedeu ao seu pai como xerente do balneario de Mondariz en 1907. Membro do Partido Galeguista e socio protector do Seminario de Estudos Galegos, foi o artífice da constitución do concello de Mondariz-Balneario en 1924. Xunto co seu irmán, Ramón Peinador Lines, converteu a Mondariz nun importante centro da cultura galega onde se celebraban parladoiros literarios coa participación dos intelectuais da época, como a sesión de ingreso na Real Academia Galega en 1920 de Ramón Cabanillas. Subvencionou exploracións arqueolóxicas, promocionou diversas publicacións no balneario e creou un museo con pezas arqueolóxicas e etnográficas. En 1936 expropiáronlle os terreos onde se construíu, en 1954, o aeroporto de Vigo. Publicou diferentes artigos en Mondariz e La Temporada en Mondariz, colaborou na Guía turística Mondariz-Vigo-Santiago (1912) e escribiu ‘‘Vocabulario dos cesteiros de Mondariz’’, na revista Nós (1922)....

GALICIA

Médico e empresario. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1869), dirixiu o Balneario de Caldelas de Tui en 1871. En 1872 descubriu o manancial da Gándara, en Mondariz-Balneario, e ao ano seguinte comezou a explotalo. Coa axuda de seu irmán, Gumersindo Ramón Peinador Vela (Pontevedra?-1928), obtivo a fonte de Troncoso, aínda que mantiveron un conflito co concello ata 1905, e comezaron a explotar as augas co nome de Aguas de Mondariz. Establecimiento minero-medicinal de los Señores Hijos de Peinador. En 1873 as augas foron declaradas de utilidade pública. En 1879 abriu a primeira casa de baños e en 1898 inaugurou o Gran Hotel de Mondariz, que se converteu nun centro medicinal, cultural e artístico. Exerceu como xerente do balneario ata 1906. Proxectou un tranvía entre Mondariz e Vigo para unir o balneario coa estación de ferrocaril e con Madrid, pero só funcionou no traxecto Vigo-O Porriño. Ademais tiña unha imprenta de seu en que se editaron...

PERSOEIRO

Filósofo, matemático e escritor francés. Estudou e practicou tamén a medicina. Autor de De Constitutione horoscopie, De peste compendium (1563) e Algebra (1554), editou os Elementos de Euclides (1559), con diversos comentarios. Escritor do grupo da Pléiade, publicou, ademais de diversas traducións, Oeuvres poétiques (1547) e L’amour des amours (1555).

1. Personaxe do Entroido ourensán, tamén coñecido como cigarrón, murrieiro ou choqueiro. É unha máscara típica de Laza, aínda que tamén se dá en Castro Caldelas. Os seus traxes son moi vistosos e a pel que cobre as costas parece ser que ten unha orixe prehistórica, semellante á que vestían os homes desta época nas súas danzas rituais; aínda así a pel que cobre a cabeza recorda as gorras militares que se usaban no s XVIII. Estes gorros puideron ser empregados polas gornicións de defensa do castelo de Monterrei. Segundo a tradición, os peliqueiros eran criados da garda do conde deste lugar que ían a Laza cobrar os tributos das Cen Doncelas e que a súa vestimenta e as máscaras eran para axotar os lobos do camiño. Na man levan unha especie de látego feito dun pau e cunha pel atada no extremo, de aí vén o nome de peliqueiro. A peza máis importante do traxe é a máscara que consta de dúas partes: o cavaco o a mitra, obra feita en madeira de amieiro e rematada...

2. Persoa que traballa as peles para facer pezas de roupa, adornos e outros obxectos.

3. Lugar destinado a secar e curtir peles.

MONTES

Monte situado no extremo SO da parroquia de Castro (Carballedo). O seu cumio acada os 781 m de altitude.

MONTES

Monte situado no NO da parroquia de Cadavedo (A Pastoriza). O seu cumio acada os 731 m de altitude.