"AGR" (Contén)

PERSOEIRO

Bispo de Lugo (1714-1717). Ingresou no convento carmelita de Valdemoro. Foi profesor de filosofía e teoloxía, prior de Onda e de València, provincial dos conventos de València, Aragón e Navarra, asistente xeral das provincias hispánicas e procurador e vicario xeral da orde. Elixírono representante do Reino de València para pedir a Carlos II a restitución do cargo de vicechanceler. Despois de ser bispo de Lugo, nomeárono bispo de Teruel, pero morreu antes de chegar á nova sé.

GALICIA

Actriz de teatro, televisión, cine e dobraxe. Coñecida   como Mela Casal, comezou a súa andaina co grupo Ditea, co que realizou espectáculos como Farsa plautina (1987) ou A lenda de Xan Bonome (1986), ambas as dúas de Agustín Magán. Participou posteriormente en varias montaxes do Centro Dramático Galego, entre elas Así é (se vos parece), de Pirandello (1991), A Lagarada, de Otero Pedrayo (1992) ou Hostia, de Cotarelo Valledor (1996). Fundou a compañía Pífano Teatro, coa que puxo en escena, entre outras, Que pasa coas dependentas dos grandes almacéns ao cumpriren os cincuenta?, de Antón Losada (1999). Interveu nas longametraxes Divinas palabras, A metade da vida ou   Martes de Carnaval. No eido da televisión destaca o seu traballo en diversos programas de variedades e series como Velaí, Luar e Mareas Vivas. Exerceu en varias ocasións como axudante de dirección e locutora de radio.

GALICIA

Xornalista e cineasta. Licenciouse en Ciencias da Información na especialidade de Imaxe. Formou parte do grupo que, a partir dos anos setenta, creou un espazo propio para a imaxe animada galega desde diversos eidos: produción, realización, análise e divulgación. Compaxinou a súa actividade como crítico cinematográfico e teatral coas súas realizacións para cine, televisión e vídeo. En 1979 fundou Rula Difusora Cultural Galega, unha das primeiras tentativas para crear unha distribuidora de cine galego. Interveu en diversas curtametraxes como foto-fixa, entre eles, A tola (1974), de Miguel Gato, e Fendetestas (1975), de Antonio F. Simón; na produción Illa (1976), de Carlos L. Piñeiro, e O herdeiro (1976), de Miguel Gato. Estreouse como director con O pai de Migueliño (1977), un relato fílmico de carácter evocador sobre o tema da emigración que foi galardoado con varios premios. Durante a década dos oitenta foi un dos fundadores da produtora Vídeo Trama (1983), dirixiu para TVE o primeiro programa...

PERSOEIRO

Historiadora. Doutora en Filosofía e Letras e profesora de historia antiga na Universidade de Vigo, onde dirixiu o departamento de Historia, Arte e Xeografía. Especializada en numismática antiga, escribiu numerosos artigos en diversas publicacións como Boletín Auriense, Brigantium, Cuadernos de Estudios Gallegos, Gallaecia e Minius, así como en diferentes libros colectivos. Publicou ademais, Galicia romana: circulación monetaria (1973) e La crisis económico-monetaria del s. III, un mito historiográfico? Avance del resultado de los análisis metalográficos sobre dos tesorillos de la Provincia de Lugo (1994). Membro numerario do Instituto Padre Sarmiento de Estudios Galegos, da Sociedade Española de Estudios Clásicos, da Sociedade Antiguidade, Relixión e Sociedade, da Asociación Numismática Española e da Societat Catalana d´Estudis Numismatics.

1. Relativo ou pertencente os cenagriónidos.

2. Libeliña da familia dos cenagriónidos.

3. Familia de odonatos da suborde dos cigópteros que na fase adulta presenta o corpo sen reflexos metálicos e as alas transparentes coa base estreitada nun pedúnculo. En estado de larva viven, as máis das veces, en augas encoradas ou de pouca corrente. Completan o ciclo vital en menos dun ano e pode chegar a ter dúas xeracións anuais. Esta formada polos xéneros Ceriagrion, Coenagrion, Enallagma, Erythromma, Ischnura, Nehalennia e Pyrrhosoma.

PERSOEIRO

Escultor italiano. Estudou na Accademia di Belli Arti de Palermo (1938-1944). Instalado en Roma, foi un dos fundadores do grupo Forma (1947). A súa obra revelou as influencias vangardistas do cubismo e do futurismo, e unha tendencia á non figuración. Empregou a madeira, o ferro e o bronce. Escribiu diversos ensaios de plástica escultórica, entre os que destaca Consagra che scrive: scritti teorici e polemici, 1947-1989 (Consagra escribe: escritos teóricos e polémicos, 1947-1989, 1989).

1. Acción e efecto de consagrar ou consagrarse.

2. Momento da misa no que se recitan as fórmulas de institución da Eucaristía.

1. 1. Dedicar unha persoa ou unha cousa sagrada a un fin ou a un uso sagrado mediante o rito adecuado.

   2. Pronunciar sobre o pan e o viño as palabras da institución da Eucaristía para así convertelos no Corpo e Sangue de Cristo.

2. Dedicar algunha cousa a unha actividade que require dedicación e constancia.

3. Acadar alguén reputación nalgún ámbito.

4. Establecer algo de xeito firme ou duradeiro.

5. Dedicarse totalmente a unha actividade, especialmente cando implica un esforzo ou un logro importante.

6. Consolidarse ou pasar a ter prestixio alguén nunha actividade concreta.