"Alvar" (Contén)

GALICIA

Dirixente deportivo. Foi vicepresidente e presidente do R.C. Deportivo de La Coruña, vicepresidente e presidente da Federación Galega de Fútbol, vogal da Liga Nacional de Fútbol Aficionado, vicepresidente da Federación Galega de Patinaxe e presidente do Comité de Competición.

PERSOEIRO

Navegante. Trasladouse a Perú, onde lle confiaron o mando dunha expedición que buscaba as terras austrais e que descubriu as illas Salomón (1568). O 27 de abril de 1574, Filipe II asinoulle unha licenza de adiantamento para conquistar, pacificar e colonizar o arquipélago. Na súa segunda expedición (1595) levou a súa muller e corenta familias (unhas cincocentas persoas en total), co obxectivo de poboar as illas que descubrira e gobernalas. Descubriu as illas Marquesas, pero morreu a consecuencia dunhas febres e os títulos de adiantado e almirante dos Arquipélagos Oceánicos pasaron á súa muller Isabel Barreto.

GALICIA

Xornalista e escritor. Iniciou o seu labor xornalístico no diario Madrid e posteriormente exerceu como correspondente dos xornais Ya e La Vanguardia en Rabat, Lisboa e diversos países de América Latina. Xefe da sección internacional de El País, colaborou con diversas revistas, como Cuadernos para el Diálogo, Revista de Occidente e Papeles de Son Armadans. Publicou Galicia: éxodo y desarrollo (1967), Galicia: de la estética al subdesarrollo (1970), El pensamiento filosófico de Julián Besteiro (1971), La Comuna de París: ensayo sobre un mito histórico (1971), El Atlántico Sur: un estudo político-estratégico (1984), con Antonio Sánchez-Gijón; Europa y el Mediterráneo, perspectivas de la Conferencia de Barcelona (1995).

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literaturas Latinas da Universidad de Oviedo (1975-1991) e de Filoloxía Latina na Universidad de Alcalá de Henares (1991), é doutor en Letras Clásicas pola Universidade de Boloña. Membro da Sociedad Española de Estudios Clásicos, da Sociedad Española de Lingüística e da Asociación Española de Literatura Comparada, é asesor da Biblioteca Clásica Gredos. Das súas obras destacan Notación de la aspiración consonántica en el latín de la República (1968), El Cancionero de Ripoll en el marco de la lírica mediolatina (Premio Menéndez Pelayo do Institut d’Estudis Catalans, 1973), Notas al texto de los Carmina erótica Rivipullensia (1975), Cantidad y estrutura silábica en la gramática antigua (2000) e Problemas de la originalidad de Horacio (2001).

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literatura Gregas na Universidade de Santiago de Compostela, é membro da Sociedad Española de Estudios Clásicos, da Sociedad Española de Lingüística e da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Das súas obras destacan a participación no Dicionario Griego-Español, dirixido por Rodríguez Adrados, Sonantes y griego micénico (1973), Gramática de las inscripciones délficas (1973), A lingua galega hoxe (1976), As paráfrases do grego en Cabanillas (1977), O bilingüismo e os seus problemas (1980), Gallaecia y sus etimologías (2002) e Topónimos y leyes de Galicia (2003), ademais de numerosas traducións do grego ao galego. Recibiu o Premio Fernández Latorre (1997).

GALICIA

Historiador. Catedrático de Historia da Arte Antiga e Medieval na Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de Arte Medieval na Harvard University ata 1997, as súas investigacións centráronse na arte medieval, na escultura románica e gótica, na iconografía e na arte do Camiño de Santiago. Foi membro do comité para a elaboración do corpus da pintura mural románica española. Da súa obra destacan La primitiva fachada norte de la catedral de Santiago (1969), Escultura gótica en Galicia (1200-1350) (1975) e o libro homenaxe Patrimonio artístico de Galicia y otros estudios (2004).

GALICIA

Xurista. Foi presidente do Tribunal Superior de Justicia de Cantabria, da Audiencia de Sevilla e da sala do Contencioso-Administrativo da Coruña. Foi un dos fundadores de Justicia Democrática (1975) e participou na creación de Jueces para la Democracia (1983). Colaborador das revistas Justicia e Poder Judicial, é autor de Los comunistas y la reforma de la Administración de Justicia (1981), en colaboración con outros autores; El poder judicial (1986), en colaboración con Perfecto Andrés Ibáñez; El Estatuto de Autonomía de Cantabria. Perspectivas doctrinales y prácticas (1994), Libertades públicas y derecho administrativo (1994) e El compromiso cívico del juez demócrata: la labor periodística (1999). Postumamente, editouse o volume Homenaje a Claudio Movilla (1999), promovido pola Fundación Sotelo Blanco.

PERSOEIRO

Escritor. Influído pola obra de Pablo Neruda, Octavio Paz e Walt Whitman, e relacionado co movemento poético da revista Mito, o seu estilo caracterizouse polo uso dun discurso cheo de imaxes propias doutro mundo, moi suxestivas. Iniciou a súa produción coa escolma poética La balanza (1947), á que seguiron Los elementos del desastre (1953), en que aparece o seu célebre personaxe Maqroll el Gaviero. Posteriormente escribiu Los trabajos perdidos (1960) e Summa de Maqroll el Gaviero (1973), onde se recollen todos os seus poemas entre 1948 e 1970. É tamén autor de diversas obras en prosa, como Diario de Lecumberri (1960), Caravansary (1982), La nieve del almirante (1986, Premio Médicis) e Tríptico de mar y tierra (1993). Galardoado coa Gran Cruz de Alfonso X el Sabio, recibiu o Premio Nacional de Poesía de Colombia (1983), o Premio Príncipe de Asturias (1997), o Premio Neustadt (2001) e o Premio Cervantes (2001).

PERSOEIRO

Militar e poeta, segundo conde de Noroña (1792). Durante a guerra contra a Revolución Francesa ascendeu a comandante (1792) e coronel (1793). Foi segundo comandante do exército e Reino de Galicia e, como tenente xeneral, mandou unha división durante a Guerra da Independencia (1808-1814) e defendeu Pontesampaio fronte ao xeneral M. Ney. Apoiou a postura do marqués de La Romana á fronte da Xunta Suprema de Galicia. Escribiu Poesías (1799) e Poesías asiáticas (1882).

PERSOEIRO

Explorador e conquistador. En 1527 realizou a primeira expedición a Florida e chegou ata a costa do golfo de California e Tenochtitlán. En 1540 organizou unha nova expedición ao río Paraná como capitán xeneral, gobernador e adiantado do Río de La Plata. Chegou á illa de Santa Catalina (Brasil), desde onde emprendeu unha expedición á cidade de Asunción, en Paraguay. Fundou Puerto de los Reyes (1543), e en 1544, por mor dunha revolta, foi destituído e encarcerado. Filipe II indultouno e nomeouno membro do consulado de Sevilla. Escribiu Naufragio de Alvar Núñez Cabeza de Vaca y relación a la jornada que hizo a la Florida con el adelantado Pánfilo de Narváez, coñecido como Naufragios (1542), e Relación y Comentarios de lo acaecido en las dos jornadas que hizo a las Indias (1555).

PERSOEIRO

Relixioso. Foi bispo de Mondoñedo (1400-1415) e de León (1415), e arcebispo de Santiago de Compostela (1445-1449). Asistiu ao Concilio de Basilea, presentou as bases para o asentamento do convento beneditino nesta cidade e promulgou unha bula de indulxencias en 1426. Como arcebispo de Santiago de Compostela mellorou a situación dos campesiños.

PERSOEIRO

Primeiro conde de Lemos, de Sarria e de Trastámara, e señor de Cabrera e Ribera. Foi mordomo e privado do Rei Afonso XI, quen lle outorgou en 1328 o título de conde de Lemos, sen carácter hereditario, e o nomeou adiantado maior de Galicia. En pouco tempo e polo seu mal goberno e desagradecemento ao monarca, confiscáronlle todos os seus bens e foi asasinado por Ramiro Flórez de Guzmán por orde do rei.

PERSOEIRO

Cabaleiro portugués, conde de Barcelos, fillo dun prior da orde do Hospital. Entrou ao servizo da Raíña Leonor Teles de Meneses na corte de Portugal. Nomeado condestable, loitou ás ordes do mestre de Avís, en Atoleiros (1384), Valverde (1385) e Aljubarrota (1385), e en 1415 participou na conquista de Ceuta. En 1397 instaurou en Lisboa a orde dos Carmelitas. Foi beatificado en 1918 e a súa festividade celébrase o 6 de novembro.

PERSOEIRO

Político mexicano. Pequeno terratenente, uniuse aos revolucionarios e foi presidente da república (1920-1924). Relanzou o proceso revolucionario e limitou a reforma agraria e respectou os intereses estadounidenses. Foi reelixido presidente da república, e ao cabo dunha semana morreu asasinado.

PERSOEIRO

Xurista, fillo de Eugeni d’Ors i Rovira. Foi catedrático e especialista de Dereito Romano nas universidades de Granada (1943), Santiago de Compostela (1944) e Navarra (1961). Das súas obras destacan Presupuestos críticos para el estudo del derecho romano (1943) e Derecho privado romano (1968).

PERSOEIRO

Relixioso dominicano, irmán de Rodrigo Osorio de Moscoso, conde de Altamira. Tomou o hábito no convento salmantino de San Esteban en 1489 e en 1505 Fernando II de Aragón encomendoulle a educación do seu neto o príncipe Fernando, irmán de Carlos V. En 1515 nomeárono bispo de Astorga e foi confesor de Filipe I o Fermoso e Xoana I a Tola.

GALICIA

Filólogo e escritor. En 1926 ingresou na facultade de Filosofía e Letras da Universidad Central e tivo como mestres a Menéndez Pidal e Navarro Tomás. En 1931 entrou a traballar no Centro de Estudios Históricos e percorreu, na compaña de Julio Atalaya, moitos lugares de Castela, León, e, sobre todo, Galicia e o occidente de Asturias, recollendo materiais para o Romancero general de España (Romancero tradicional de las lenguas hispánicas). Cando se iniciaron os traballos do Atlas Lingüístico de la Península Ibérica (ALPI) pasou a formar parte do equipo encargado de facer o labor de campo. Xeograficamente percorreu Galicia e Portugal, as provincias de Valladolid, Segovia e Zamora e parte das de Palencia e Ávila. Estaba traballando no N de Portugal para o ALPI cando estalou a Guerra Civil Española; o 5 de agosto foi entregado polas autoridades lusitanas aos sublevados españois, que o encarceraron sucesivamente en Tui, na illa de San Simón, en Burgos e en Figueirido....

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Bispo de Silves (Portugal) e conselleiro dos papas aviñonenses, defendeu a pobreza orixinal dos franciscanos e a soberanía papal sobre os emperadores. Dos seus escritos destacan De Statu et Planctu Ecclesiae (editado en 1474), que constituíu unha enciclopedia xurídica e moral, e Speculum Regum.

GALICIA

Médico rural e escritor. Coñecido como Amaro Orzán, doutorouse en Medicina pola Universidad de Madrid. Colaborador asiduo de La Voz de Galicia e Ferrol Diario, a súa obra, inconformista e chea de enxeño, ten como obxectivo a eficacia expresiva, coa procura das súas referencias na realidade galega, expresada nunha lingua popular moi achegada á expresión oral. Da súa produción destacan La rosa que canta (1958), Asimetría glandular (1963), Heces afrentosas (1966), Onte é hoxe aínda (1967), Líneas paradelas: por ejemplo (1968), Sabencias (1969), en que inclúe numerosos aforismos; Casi cuentos para desentontecer (1970), Dous contos (1971), La Galicia que duele (1971), en que tenta definir a idiosincrasia galega con humor; Media media dúcia de contos (1972) e Irmaus tolos. Tolerías de tolos (1973). Foi académico correspondente da Real ; Academia Galega. Recibiu o premio...