"RDA" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi director do Theatre Royal en Crow Street e autor de óperas como Perseverance (1788).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Foi discípulo de J. Ribera en Nápoles e axudante de Pietro da Cortona en Roma. Asumiu as tendencias da pintura italiana dos ss XVI e XVII. Traballou en Milán, Venecia (frescos de Santa Maria della Salute), Florencia (Apoteose dos Medici, 1682) e, por encargo de Carlos II, en El Escorial (bóveda da escaleira do claustro) e Toledo (sancristía da catedral). Foi un dos máximos expoñentes da exuberancia decorativa barroca.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudiou no conservatorio de Nápoles e cultivou a ópera dentro do campo do verismo. Da súa produción destaca Andrea Chenier (1896), Fedora (1898) e Il re (1929).

PERSOEIRO

Valido de Filipe III (1618-1621), primeiro duque de Uceda (1609) e marqués e duque de La Cea, fillo do duque de Lerma. Trala caída do seu pai (1618) ascendeu ao cargo de valido. Durante o seu goberno, influenciado por Luis de Aliaga e Baltasar de Zúñiga, reanudou a política bélica exterior, coa participación de Castela na primeira fase da Guerra dos Trinta Anos, e apoiou os intereses da nobreza latifundista. Á morte de Filipe III (1621), foi procesado e desterrado da corte polo novo monarca.

PERSOEIRO

Político. Foi un dos fundadores do Partido Radical Socialista e ministro de Industria e Comercio co goberno de Martínez Barrio (1933). Durante a Guerra Civil foi embaixador do goberno republicano en México e Cuba e ocupou o cargo de presidente do consello de goberno da República no exilio (1951-1960).

DISTRITOS

Distrito de Portugal, na Beira (5.540 km2; 179.963 h [estim 2001]). A capital é Guarda (25.520 h [2001]).

GALICIA

Filántropo. Fillo dun artesán portugués, formouse como piloto e ingresou na mariña mercante. Posteriormente traballou co armador Xoán Menéndez e acadou para A Coruña a representación dos vapores de Antonio López e da Compañía Transatlántica Española. Xunto coa súa dona, Modesta Goicouría, reuniu unha gran fortuna que empregou na construción de grandes edificios. Realizou a reconstrución da igrexa de Santo Andrés, convertida en capela castrense, e construíu o Instituto de Segunda Ensinanza, as Escolas da Guarda, xunto á praza de Pontevedra, e o mercado da praza de Lugo.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa María que lle dá nome ao concello da Guarda.

GALICIA

Concello da comarca do Baixo Miño, situado na provincia de Pontevedra no SO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello do Rosal (O Baixo Miño), ao S e ao L co río Miño, que o separa de Portugal, e ao O co Océano Atlántico. Abrangue unha superficie de 20,5 km 2 cunha poboación de 10.356 h (2007), distribuída entre as tres parroquias do concello: Camposancos, A Guarda e Salcidos. Camposancos constitúe unha entidade local menor, rexida pola súa xunta veciñal e o seu alcalde pedáneo. A capital municipal é a vila da Guarda, situada a 41° 54’ de latitude N e 8° 52’ de lonxitude O, 49 km ao S de Vigo e 134 km ao S de Santiago de Compostela. Está adscrito ao partido xudicial de Tui e á diocese de Tui-Vigo.
Xeografía física
O concello da Guarda atópase baixo o dominio climático oceánico húmido. As temperaturas son benignas ao longo de todo o ano, e cunha temperatura media anual de 13,6°C. No mes máis cálido, xullo, acádase unha media de 19,6°C....

IGREXAS

Igrexa situada na Guarda. Pertenceu a un mosteiro de monxas beneditinas fundado en 1558 pola familia Ozores de Soutomaior. O convento restaurouse en diversas épocas e nel destacou o claustro. Foi escola pública trala supresión da vida monacal en 1868 e converteuse nun establecemento hoteleiro en 1990. A igrexa construíuse no s XVI e conserva, entre outros, o sepulcro de Álvaro Ozores e Soutomaior. A fachada destaca pola sobriedade. A porta é de arco de medio punto apoiada en pilastras planas. O conxunto remata con pináculos nas esquinas e campanario central.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Guarda. Atópase no terreo que ocupou unha igrexa prerrománica do s X. Construída en 1576, ten planta rectangular. A fachada é barroca e nela sobresaen as cornixas curvas rematadas en volutas e a ventá central. No lado N conserva pegada a torre do s XIX formada por tres corpos separados por balcóns de balaústres con pináculos con bólas nas esquinas.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant (8.227 h [1996]). A economía local baséase no turismo, que permite que o sector turístico xere o 57% do emprego. Antiga fortificación islámica, foi conquistada por Xaime I para o Reino de Castela e repoboada con cataláns. Do seu patrimonio cultural destacan o xacemento arqueolóxico da Rápita Califal de las Dunas, declarado Ben de Interese Cultural (1990), e o castelo (ss XIV-XIX).

PERSOEIRO

Cantautor estadounidense. Coñecido como Stevie Wonder, é cego de nacemento. Debutou en 1962 en Detroit tocando o piano e a harmónica e, máis tarde, actuou tamén en conxuntos de gospel e cantos espirituais negros. Entre os seus discos destacan Tribute to Uncle Ray (1962), With A Song In My Heart (1963), The Woman in Red (1984) e At The Close Of a Century (1999). Recibiu numerosos premios Grammy.

1. Relativo ou pertencente aos hemicordados.

2. Invertebrado da rama dos hemicordados.

3. Rama de organismos bilaterais deuteróstomos, co corpo vermiforme ou en forma de saco, e unha corda neural curta en posición dorsal. É un grupo exclusivamente mariño que inclúe formas solitarias e coloniais.

1. 1. Dereitos, obrigacións e bens que, unha vez morto o titular, poden ser transmitidos a un terceiro, herdeiro ou legatario. Os dereitos e as obrigacións (activas ou pasivas) deben ser persoais. O sucesor recibe o nome de herdeiro ou legatario, dependendo de se a sucesión leva un título universal ou particular. Unha vez declarada a sucesión hai unha chamada ao sucesor, coñecida como delación, en que o herdeiro pode aceptar ou repudiar a herdanza. Desde o momento da morte ata que alguén se fai cargo da herdanza dise que a herdanza está xacente. OBS: Tamén se denomina herdo.

   2. herdanza mutual

      Institución contractual recíproca de herdanza entre os esposos a favor de quen sobreviva.

2. Aplícase ao que procede do pasado e que se transmite á posteridade.

3. Fenómeno de transmisión dun conxunto de caracteres conxénitos entre os individuo dunha determinada especie. Cada grupo de seres vivos presenta unhas características moi estables, que son os definidores de grupos, e que tansmite aos descendentes. Dentro dunha especie determinada hai unha variabilidade nos caracteres non específicos susceptible de perpetuarse nos descendentes a través duns mecanismos de transmisión chamados xenes. A herdanza mendeliana explica que cada carácter está controlado por unha parella de factores, e cada factor preconiza un aspecto determinado deste carácter. Se un individuo ten dous factores iguais para un determinado carácter chámase homocigoto ou raza pura, e se os ten diferentes, heterocigoto ou híbrido. Hai que distinguir a herdanza dominante, en que os individuos heterocigotos presentan o aspecto do carácter preconizado por un só factor, e a herdanza intermedia, en que os indiviudos heterocigotos presentan...