"ROM" (Contén)

Que está recuberto de cromo, especialmente aplicado a metais ou obxectos metálicos.

Recubrimento de cromo sobre unha superficie metálica realizado mediante técnicas electrolíticas, para protexela da atmosfera.

Calidade colorimétrica dunha luz determinada. Para definila acostúmase empregar as chamadas coordenadas tricromáticas ou de cromaticidade, mais tamén ás veces vén expresada polas dúas magnitudes colorimétricas: a lonxitude de onda dominante (to) e a saturación. Graficamente, emprégase o diagrama de cromaticidade ou das cores, comprendido dentro dun triángulo, coñecido como triángulo das cores.

Capacidade dunha estrutura biolóxica, como orgánulos, células e tecidos, de reter determinados colorantes.

Relativo ou pertencente á cor ou ás cores.

Relativo ou pertencente ao cromatismo.

Material xenético do núcleo celular durante a interfase. Ten carácter basófilo e está formado principalmente por ADN, e tamén por ARN e proteínas. Cando a célula se vai dividir, a cromatina condénsase e forma os cromosomas. Distínguense dúas variedades: unha menos densamente empaquetada, chamada eucromatina, e outra máis densamente empaquetada, chamada heterocromatina, que non se expresa xeneticamente.

Pequeno corpúsculo de heterocromatina, redondo ou ovado, adherido á membrana nuclear. Dáse no 60-80% das células dos individuos de sexo feminino e raramente nos de sexo masculino, polo que se emprega para a diagnose citolóxica do sexo. Denomínase tamén corpúsculo de Barr.

Calidade de cromático.

Coloración anormal das estruturas vexetais que normalmente son verdes ou brancas.

Procedemento musical consistente na alteración nun semitón descendente ou ascendente dunha nota ou máis dunha escala diatónica. Pode presentarse tanto na harmonía como na melodía. Con Gesualdo e Monteverdi, conseguiu unha complexidade e unha riqueza comparables só á dalgúns compositores románticos, especialmente Wagner, Liszt e Strauss. Posteriormente, Schönberg deulles ás doce notas da escala cromática o mesmo valor; deste xeito, estableceu o total cromático, base do método dodecatónico.

Anión de fórmula CrO 4 -2 que se pode considerar derivado do ácido crómico por perda dos hidróxenos.

Calquera sal do ácido crómico. En disolución, os cromatos teñen cor amarela, por mor da presenza do ión cromato. A disolución acuosa dun cromato ten carácter básico, debido ao paso de cromato a dicromato por hidrólise, segundo a reacción: 2CrO 4 -2 ⇋Cr 2 O 7 -2 +2OH - . En solución ácida o equilibrio está completamente desprazado cara á dereita, 2CrO 4 -2 +2H + ⇋Cr 2 O 7- 2 +H 2 O. Por esta razón, obtéñense os dicromatos tratando un cromato con ácido.

Cada unha das células dérmicas cheas de pigmentos que hai en determinados animais e que se contraen controladas polo sistema nervioso central, feito que orixina cambios de cor.

Na citoloxía botánica, calquera clase de plastidio sobre todo cando a súa cor non é verde.

Orgánulo arredondado, de estrutura non lamelar, onde se concentran os pigmentos asimiladores nas bacterias fotosintetizadoras.

Capacidade visual de percibir as cores.

isión na que os obxectos se perciben coloreados de xeito anormal.