"CIO" (Contén)

GALICIA

Químico industrial. Estudiou na Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou en 1975. Director da Escola Técnica Superior de Enxeñería da USC, da titulación de Enxeñería ambiental, e responsable do grupo de Enxeñería e Biotecnoloxía ambiental do Instituto de Investigacións Tecnolóxicas da USC, foi experto na área de enxeñería ambiental da ONUDI (Organización das Nacións Unidas para o Desenvolvemento Industrial). O seu traballo céntrase no campo da biotecnoloxía ambiental, con investigacións no tratamento de augas residuais de industrias lácteas, madeireiras, conserveiras, de lixiviacións de vertedoiros de residuos urbanos de grande interese pola súa incidencia en Galicia. Tamén traballou no campo dos biorreactores.

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Taumaturgo da orde franciscana, predicou por Italia e defendeu a devoción do via crucis. A súa festividade celébrase o 26 de novembro.

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (695-698). Era estratega da Hélade, e foi elixido emperador polo Partido dos Azuis en 695, despois da revolta contra Xustiniano II. Durante o seu mandato Bizancio perdeu o dominio sobre Cartago, polo que foi destronado por Tiberio II en 698.

PERSOEIRO

Bispo de Cesarea de Capadocia. Enfrontouse aos arianos na época do Emperador Constantino e foi martirizado xunto con santo Hilario. A súa festividade celébrase o 13 de xaneiro.

1. Relativo ou pertencente aos leponcios.

2. Individuo do pobo leponcio.

3. Pobo galo que habitaba na rexión situada nos Alpes entre as fontes do Ródano ao lago Como.

1. Acción e efecto de levitar.

2. Estado dun corpo sometido a unha forza sustentadora que equilibra o seu peso, de xeito que se mantén en suspensión a unha certa distancia dunha superficie de referencia. Determinadas técnicas metalúrxicas empregan a fusión en levitación para evitar os contactos materiais do metal co contorno. A levitación magnética é o principio dalgúns transportes avanzados.

3. Fenómeno polo que algo ou alguén se eleva sobre unha superficie sen que ningunha forza visible o sosteña.

4. Sensación de manterse no aire sen ter ningún punto de apoio.

1. Proceso polo que un grupo sintagmático se converte en elemento lingüístico equivalente a unha soa palabra, segundo a terminoloxía de Charles Bally.

2. Proceso de transformación dunha interxección ou onomatopea nunha palabra susceptible de funcionar gramaticalmente. Por exemplo, os titacs do reloxo.

3. Integración dunha metáfora individual no sistema xeral da lingua. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Acción de lexislar.

2. 1. Conxunto de leis que regulan a vida xurídica dunha comunidade. En rigor e historicamente, só cabe empregar esta expresión naquelas sociedades en que as normas escritas, revestidas de carácter xeral e superiores a calquera outra norma xurídica, son ditadas por institucións especializadas. En sentido lato, e a pesar de que deriva do termo lei, non se refire en exclusiva ás leis elaboradas por un parlamento, senón que se inclúen tamén normas ditadas por autoridades executivas e administrativas (lexislación delegada, decretos e regulamentos) ou mesmo para referirse a normas emanadas de entidades non estatais (por exemplo, lexislación internacional ou eclesiástica).

   2. Conxunto de normas positivas escritas dun estado ou relativas a un determinado ámbito material, civil, penal ou laboral, que regula unha rama determinada da actividade dunha comunidade.

   3. lexislación aduaneira

      Conxunto de disposicións legais, regulamentarias e administrativas que a aduana está expresamente encargada de aplicar en virtude das atribucións que lle foron outorgadas por lei.

   4. lexislación alimentaria

      Conxunto de disposicións para evitar e sancionar as infraccións económicas ou hixiénico-sanitarias en alimentos.

   5. lexislación social

      Conxunto de normas de carácter estatal ou sectorial para tutelar a integridade dos dereitos adquiridos dos traballadores e para promover o seu desenvolvemento económico e social. A nivel internacional está a instancias da Organización Internacional do Traballo. Comprende a seguridade social, a normativa administrativa do traballo e a asistencia social.

3. Ciencia das leis e dos códigos.