"AND" (Contén)

1. Relativo ou petencente á andesita.

2. Liña circumpacífica imaxinaria que delimita unha zona interna de vulcanismo basáltico e unha zona externa na que os volcáns expulsan magmas de composición andesítica.

1. Relativo ou pertencente aos andhras ou á súa lingua.

2. Individuo pertencente á tribo dos andhra.

3. Individuo dun pobo preario, de lingua telugu, establecido na rexión situada entre os ríos Kistna e Godavari dende o 400 a C aproximadamente. Foron vasalos de Maurya e no s I a C fundaron unha dinastía independente, a dos Satavahna, que perdurou ata o s III. O país dos andhras deulle o seu nome ao estado de Andhra Pradesh.

4. Lingua da familia dravídica oficial no Estado de Andhra Padresh. A designación filolóxica máis correcta desta lingua é telugu.

SERRAS

Serra dos Pireneos, en Navarra. A súa cota máis alta é o coto de Beriain (1.494 m).

1. Relativo ou pertencente ao grupo humano ándido.

2. Designación racial proposta por E. von Eickstedt (1934) para o grupo humano surpacífico.

3. Individuo do grupo humano ándido.

1. Relativo ou pertencente aos Andes, á rexión dos Andes ou aos seus habitantes.

2. Habitante dos Andes ou da rexión dos Andes.

3. Área cultural de América do Sur que se estende, aproximadamente, entre os 2° latitude N e os 30° latitude S na rexión dos Andes.

4. 1. Rexión bioxeográfica neotropical que comprende os pisos superiores dos Andes, dende o centro de Chile e Arxentina ata Colombia e o Ecuador.

   2. Rexión natural de América do Sur que comprende toda a área occidental do continente pola que se estende o cordal dos Andes e as rexións costeiras dende o N de Colombia ata a Terra do Fogo.

PERSOEIRO

Mestre de enreixados, de estilo plenamente renacentista. Creou as reixas da capela maior da catedral de Palencia (1520), das dúas capelas da catedral de Burgos e da capela do corazón de Santa María (1532), en Medina de Rioseco.

GALICIA

Doutor en Teoloxía, licenciado en Filosofía e diplomado en Técnicas Educativas. Profesor no Seminario Maior San Xosé de Vigo e no Seminario Menor de Tui (centros nos que tamén é rector), no Instituto Teolóxico Compostelán, na Escola Universitaria de Formación do Profesorado de Vigo e no Instituto Superior de Ciencias Relixiosas San Agustín. Delegado episcopal de apostolado segrar, delegado de pastoral universitaria e delegado episcopal de diversos medios de comunicación. Durante vinte e un anos formou parte do equipo de pastoral do Secretariado Nacional de Formación Profesional da Comisión de Ensino da Conferencia Episcopal Española. Foi membro do consello de prebisterio de Tui-Vigo, do Consello Nacional de Rectores de Seminarios Maiores e da Comision Mixta RTVG-Bispos da Comunidade Autónoma de Galicia. Escribiu: Primado y Episcopado, Sois el cuerpo de Cristo e artigos de teoloxía en revistas e xornais galegos. Colaborou, así mesmo, en O concilio Pastoral de Galicia...

PERSOEIRO

Publicou en San José de Costa Rica (1917) a obra La cuadratura del círculo y de la elíptica de forma plana y plano-cúbica, y de forma esférica y esférico-elíptica. Geometría matemática al alcance de todos.