"Abe" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Pertencente a unha familia de artistas, iniciou a súa formación no taller do seu pai, Manuel Bonome Barreiro e na Escola de Artes. Obtivo unha bolsa do Ministerio de Educación Nacional e da Deputación da Coruña para estudar Belas Artes en París; ingresou na Escola do Louvre e instalouse na Cidade Internacional Universitaria. Esta ensinanza compatibilizouna coa recibida no estudo de escultura e fábrica de cerámica de Santiago Bonome. Na capital parisina participou activamente nos movementos vangardistas pitóricos e escultóricos. En 1955 tomou parte na exposición de novos artistas en París con motivo da festa nacional La Gar de Emparty e na Exposición Internacional de Arte no Palacio de Arte Moderna Trocadero. Colaborou cos estudios cinematográficos Boulogne e participou na montaxe da película Nôtre-Dame de Paris. Ao regresar a Galicia, ocupou unha praza como escultor anatómico da Facultade de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1959), traballo que compatibilizou...

PERSOEIRO

Infanta de España. Filla de Isabel II, foi princesa de Asturias ata o nacemento de Afonso XII e despois ata o nacemento da súa sobriña María das Mercedes. Era coñecida polo sobrenome da Chata.

PERSOEIRO

Novelista portugués de carácter naturalista. No ciclo Patologia social explicou, á maneira de Zola, a decadencia dunha familia. Escribiu tamén novelas campesiñas.

PERSOEIRO

Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela e profesora da mesma universidade. Traballa en temas relacionados coa lingua e a toponimia. Publicou: Contribución ao estudo do léxico de Valentín Lamas Carvajal (1986) e doutorouse coa tese Contribución ao estudo da antroponimia medieval galega (séculos VIII-XIII) (1993). Ten participado en volumes colectivos como Estudios dedicados a Celso Emilio Ferreiro (1992), Guía bibliográfica da lingüística galega (1996), Homenaxe a Pilar Vázquez Cuesta (1996) e Homenaxe a Ramón Lorenzo (1998), entre outros moitos. Ademais participou na elaboración do Dicionario normativo galego-castelán (1988), Vocabulario comercial básico (1988), Dicionario escolar galego (1990), Léxico administrativo castelán-galego (1991) e do Dicionario dos nomes galegos (1992). Colaboradora nas revistas Verba e Cadernos da Lingua...

PERSOEIRO

Escritora. As súas novelas céntranse no universo feminino, nos problemas das mulleres e a súa relación coa sociedade. Escribiu as obras Friends and Relations (Amigos e relacións, 1931), The Death of the Heart (A morte do corazón, 1938), World of Love (Mundo de amor, 1955) e Eva Trout (1969).

PERSOEIRO

Escritora romántica, coñecida polo nome de Bettina von Arnim. Adquiriu celebridade coa obra Goethes briefwechsel mit einem kinde (Correspondencia de Goethe cun neno, 1835). Escribiu tamén libros de carácter político e de crítica social.

PERSOEIRO

Poetisa. A súa poesía combina o lirismo romántico coa erudición a miúdo abstracta. Da súa produción destacan as obras: The Seraphim and Other Poems (O Serafín e outros poemas, 1938), A Drama of Exil (O drama do exilio, 1845) e Sonnets from the Portuguese (Sonetos do portugués, 1847) e a novela Aurora Leigh (1857).

PERSOEIRO

Impresor e libreiro. Establecido en Barcelona, durante a invasión napoleónica editou a Gaceta Militar y Política del Principado de Cataluña. En 1814 concedéuselle a edición do Diario de Barcelona. En Palma de Mallorca publicou o Diario Mercantil de Palma. Introduciu industrialmente a litografía no estado español (1820).

PERSOEIRO

Pintor. Fillo de emigrantes santanderinos, chegou a Vigo en 1921 pensionado polo goberno cubano. En 1922 realizou a súa primeira exposición en Vigo, posteriormente expuxo en España e Cuba. Foi fundamentalmente un paisaxista, nas súas obras empregou unha técnica tendente ao impresionismo. Retirouse da pintura en 1967.

1. ariante gráfica de Caaveiro, que remite a Caveiro, apelido de orixe toponímica que vén da base prerromana *cal ‘pedra’

2. Liñaxe natural de Padrón. As súas armas levan, en campo de azul e en monte de sinople, un caabeiro.

GALICIA

Economista e político. Oficial da Mariña Mercante, obtivo a licenciatura en Ciencias Económicas na Universidade de Santiago de Compostela, un Master in Arts en Economía na Universidade de Essex e o doutorado na Universidade de Cambridge. Foi profesor das universidades de Sevilla e Santiago de Compostela, onde exerceu como catedrático de Teoría Económica en 1983, e na facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo. Militante do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), foi elixido deputado pola Coruña na terceira lexislatura (1982-1986), actuando como portavoz de asuntos económicos do grupo parlamentario socialista. Entre 1985 e 1988 foi ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións. En 1990 foi elixido secretario de política institucional do Comité Executivo do PSOE. En 1997, cando se presentou como candidato á presidencia da Xunta de Galicia, foi elixido deputado polo PSdeG-PSOE no Parlamento galego. Entre outras obras publicou La crisis de la economía marxista...

RIOS

Río afluente do Sil pola dereita. Nace a 960 m de altitude na parroquia de Foilebar, no concello do Incio. Adopta unha dirección NL-SO, que mantén durante todo o seu curso. Atravesa os concellos do Incio, A Pobra de Brollón, Bóveda, Monforte de Lemos, Sober e Pantón. Desemboca a 159 m de altitude, logo dun percorrido de 53 km, no lugar da Barca, no límite entre as parroquias (e concellos) de Frontón (Pantón), Anllo (Sober) e Santo Estevo de Ribas do Sil (Nogueira de Ramuín), aínda que non baña esta última parroquia. O seu réxime é pluvial, acadando o seu máximo caudal entre os meses de decembro e abril (no mes de febreiro acada os 23,16 m3/s), e acusando os efectos da estiaxe no mes de setembro (no que o caudal descende ata só 1,85m3/s). Ao final, chega ao Sil un caudal medio ao longo do ano de 9,5 m3/s. Artellador da rede fluvial da Terra de Lemos, depresión situada entre os cursos do Miño e do Sil, atravesa a cidade de Monforte de Lemos. Entre os seus...

1. Facer movementos coa cabeza.

2. Mover a cabeza para adiante e para atrás ou para os lados de forma involuntaria, cando se está adurmiñado e a cabeza non está apoiada.

3. Realizar movementos coa cabeza para afirmar ou negar algo.

4. Caer cara a un lado algo que debería permanecer inmóbil, en equilibrio.

5. Alzar e baixar alternativamente a proa e a popa dun barco, que provoca un movemento lonxitudinal cando a proa cae sobre as ondas do mar, volvendo a levantarse cun lixeiro balanceo máis ou menos regular. En comparación co movemento de balanceo os espacios de tempo nos que se produce o cabeceo son bastante máis curtos; do mesmo xeito, as cabezadas son máis violentas ca o balanceo, tanto por ese período máis curto no que se producen como tamén porque as velas non amortecen ese movemento.

6. Estremar unha leira con outra pola parte da cabeceira.

7. Xogar co balón dándolle toques coa cabeza.

1. Parte superior da cama que se corresponde coa colocación da cabeza e da almofada.

2. Saco de tea ou coiro de forma rectangular cheo de la, espuma ou outros materiais sobre o que se apoia a cabeza, os pés ou outras partes do corpo.

3. Lugar destacado onde se coloca o máis importante.

4. Extremo superior dunha leira situado na parte máis alta.

5. Núcleo de poboación onde se localizan as delegacións das administracións e servicios públicos para un territorio determinado.

6. Parte dunha igrexa que se estende desde o extremo posterior, con ou sen ábsida, ata a colocación normal do cruceiro; xeralmente está centrada no altar maior.

7. 1. Nota preliminar coa que se encabeza un escrito.

   2. Nome ou título dunha persoa, corporación, entidade, empresa comercial, etc, xeralmente acompañado do enderezo e doutras indicacións, impreso na parte superior dun documento.

   3. Ornamento que se pon ao comezo dunha páxina, dun capítulo, etc.

   4. ...

1. Saco cheo de la, espuma ou outros materiais para apoiar a cabeza na cama.

2. Corda que se lles pon na cabeza ás bestas para atalas, suxeitalas ou conducilas.

3. Parte superior dunha leira que se labra en sentido transversal ao final, porque é necesaria para poder achegar os regos do arado o máis próximo á cima.

4. 1. Madeiro ou elemento superior no marco dunha fiestra ou ventá.

   2. Lintel de madeira.

5. Parte extrema da rede que teñen os aparellos dalgunhas artes de pesca.

1. Acción e efecto de cabecear.

2. Movemento dunha aeronave ao redor do seu eixe transversal.

3. Práctica consistente en harmonizar as características dun viño mediante a súa mestura con outro caldo de calidades complementarias, previo ao seu embotellado, e que se realiza no caso dos viños xenerosos.

1. Pao longo e delgado que, unha vez queimado, servía para alumar na casa.

2. Tizón acendido que se empregaba para levar lume dun lugar a outro.