"ILi" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor, ilustrador e caricaturista. Discípulo de Gino Moretti, foi profesor na Escuela de Bellas Artes de Bos Aires (1920-1950). Durante as súas viaxes de estudios por Europa a finais dos anos vinte coñeceu as vangardas artísticas. Celebrou a súa primeira exposición individual en 1954. Acadou unha gran sona como retratista (Retrato de mi madre, El regidor de Mallorca, Tipos cuzqueños e Retratos del escritor di Dieco). En 1935 acadou o premio de honra do Salón Nacional de Pintura coa obra Venus criolla e, en 1937, o gran premio de pintura e a medalla de ouro da Exposición Internacional de París.

PERSOEIRO

Militar e político romano. Nomeado procónsul da Hispania Ulterior no 139 a C, continuou a guerra contra os lusitanos iniciada no 147 a C. Conseguiu subornar os enviados do xefe lusitano Viriato para que acabasen coa súa vida. Realizou, ademais, a primeira expedición contra os galaicos, xa que estes lle ofreceran axuda aos lusitanos.

1. Relativo ou pertencente ao radical cetilo.

2. Alcol graxo que se atopa esterificado para constituír diversas ceras. Emprégase en farmacia, perfumería e cosmética.

PERSOEIRO

Compositor. Cursou estudios de dereito e foi funcionario do ministerio de Xustiza (1859). En 1863 dimitiu para dedicarse exclusivamente á música e ingresou no conservatorio. Ao rematar os seus estudios (1866), foi profesor de harmonía no conservatorio de Moscova. Desta época son a Primeira Sinfonía (1866) e a ópera El vaivoda (1868). A partir de 1878 consagrouse á composición de obras máis extensas e despois foi director de orquestra (1886). Durante unha visita a San Petersburgo, coñeceu a un grupo de mozos que traballaban pola causa nacionalista na arte e que formaron o chamado Grupo dos Cinco, que influirían sobre a súa obra, como na Segunda Sinfonía (1872), chamada Ucraína por basearse en temas populares ucraínos. Os anos seguintes foron dunha grande actividade: nomeárono crítico musical de Russkaja Vedemost e, sen deixar a docencia, proseguiu a súa tarefa de compositor. Posteriormente, grazas ao mecenado de Nadezha von Meck, puido dedicarse...

PERSOEIRO

Pintor. Establecido en París en 1623, Duchesne, pintor do rei, introduciuno na corte. Protexido por Maria de Medici e polo cardeal Richelieu, converteuse en pintor oficial. Por encargo de Richelieu realizou a decoración da cúpula da Sorbonne e do palacio real. As súas primeiras obras amosan unha influencia de Rubens e Van Dyck, pero unha crise mística que o achegou aos xansenistas a comezos da década de 1640, fixo evolucionar a súa pintura cara a un clasicismo austero e severo. Entre as súas obras destacan O exvoto (1662) e La mère Agnès Arnauld et soeur Catherine de Sainte-Suzanne. Ademais destacan os seus retratos: Luís XIII, Richelieu (1637?), A familia Habert e O neno do falcón. En 1676 realizou un Autorretrato do que se coñece unha copia feita polo seu sobriño Jean-Baptiste de Champaigne (1631-1681).

1. Relativo ou pertencente ás cicadofilicais.

2. Planta da orde das cicadofilicais.

3. Orde de pteridospérmatas constituída por plantas que viviron entre o Devónico superior e o Xurásico inferior, e que reunían caracteres morfolóxicos dos fentos eusporanxiados e das ximnospermas.

PERSOEIRO

Poeta e cantautor portugués. Iniciou a súa actividade musical en 1964 e foi o primeiro representante do chamado canto de intervenção, que denunciaba a falta de liberdade e a guerra colonial no Portugal dos anos setenta. Divulgador dos poetas máis importantes de Portugal, foi autor do tema Avante!, himno oficial do Partido Comunista portugués. Exiliado en Francia durante anos, colaborou con Paco Ibáñez en moitos recitais. Entre a súa discografía destaca Portugal-Angola: Chants de Lutte e Contra a Ideia da Violência, a Violência da Ideia.

1. Provisto de pestanas.

2. Provisto de cilios.

3. cilióforo.

1. Relativo ou pertencente ás pestanas ou da natureza das pestanas.

2. Aplícase a certos órganos do globo ocular. Ex: corpo ciliar.

3. Relativo ou pertencente aos cilios.

REXIÓNS

Rexión do S de Anatolia, na costa situada entre a serra do Tauro e o Mar Mediterráneo. É unha chaira fértil, chave de paso do altiplano de Anatolia aos grandes vales mesopotámicos e do Levante, polo porto do centro do Tauro, coñecido como as portas de Cilicia ou a porta de Ferro. Está situada entre os iller de Içel e Adana, en Turquía. A abertura cara a Siria e Mesopotamia favoreceu unha rápida expansión das novidades económicas neolíticas. A rexión costeira foi invadida durante o Eneolítico por grupos de inmigrantes chegados desde Occidente. No s XVI a C a rexión oriental estaba ocupada polo Reino de Kizzuwatna, que asinou un tratado cos hititas, co que se converteu nun protectorado que mantivo certa independencia. Incluída dentro da órbita asiria no s IX a C, foi anexionada por Sargón II. Os cimerios invadiron a rexión, que caeu baixo o dominio persa, e Ciro o Grande incorporouna ao seu Imperio, na satrapía de Capadocia. A presenza de colonias...

1. Camisa de tea áspera empregada para facer penitencia.

2. Cinto duro, de sedas ou de cadenetas de ferro con puntas, que se leva cinguido enriba da pel por espírito de mortificación.