"ROM" (Contén)

PERSOEIRO

Paisaxista inglés. Coñecido como Old Crome para diferencialo do seu fillo John Bernay Crome (1794-1842), tamén pintor. Autodidacta de formación, recibiu as influencias de Hobbema, Gainsborough e Constable. Realizou unha pintura de fortes contrastes de luces e sombras. Entre as súas obras destacan Slate Quarries (Canteira de lousa, 1805?), Poringland Oak (A aciñeira de Poringland, 1818) e a serie Norfolk Picturesque Scenery (Paisaxes pintorescas de Norfolk, 1834). Fundou a Norwich Society of Artists (1803).

1. Que contén cromo(III), é dicir, cromo en estado de oxidación +3.

2. Ácido diprótico que se obtén segundo a reacción K 2 CrO 4 +H 2 SO 4 ⇋H 2 CrO 4 +K 2 SO 4 . Oxidante enérxico, emprégase moito na anodización do aluminio, na obtención de catalizadores e no cromado electrolítico.

3. Solución case saturada de dicromato de sodio ou de potasio en ácido sulfúrico concentrado. De propiedades oxidantes fortes e limpadoras, emprégase no laboratorio para lavar os obxectos de vidro.

1. Anión de fórmula CrO 2- que se pode considerar derivado do ácido cromoso por perda do hidróxeno.

2. Calquera sal do ácido cromoso.

PERSOEIRO

Dramaturgo belga. Iniciou a súa carreira aos catorce anos no Théâtre des Bouffes-Parisiens e destacou ao pouco tempo como un autor especializado no campo da traxicomedia e da farsa, ademais de realizar diversos traballos como director de escena. Entre as súas obras máis representativas cómpre salientar Nous n’irons plus au bois (1906), Le sculpteur de masques (1908), Le Marchand de regrets (1913), Le cocu magnifique (1921) ou Chaud et froid (1936).

1. 1. Elemento de transición metálico, de número atómico 24 e peso atómico 51,996, situado entre os elementos dos bloques s e p da táboa periódica. Normalmente actúa coas valencias +3 e +6, aínda que presenta un número considerable de graos de oxidación. Na codia terrestre localízase nun 0,02%. N. L. Vauquelin descubriuno en 1797, R. W. Bunsen illouno en 1854 e V. M. Goldschmidt obtívoo en estado puro en 1900. É un metal moi duro, de cor branca azulada, que resiste ben a calor e unha gran parte dos axentes químicos. Os seus minerais principais son a cromita (FeO·Cr 2 O 3 ou FeCr 2 O 4 ) e a crocoíta (PbCrO 4 ), menos abundante. A cromita redúcese a miúdo directamente polo carbono no forno eléctrico e obtéñense ferros coados (ferrocromos), moi ricos en cromos (ata un 70%), destinados á fabricación de aceiros especiais. Para obter compostos puros de cromo divídese finamente o mineral e despois quéntase a 900°C con cal mesturado...

   2. carbonilo de cromo [Cr(CO) 6 ]

      Principal composto do cromo. Obtense por acción do monóxido de carbono sobre unha suspensión de cloruro de cromo(III) no seo dunha solución de bromuro de fenilmagnesio. Emprégase para aumentar o índice de octano da gasolina.

   3. cloruro de cromo(III) [CrCl 3 ]

      Cristais hexagonais de cor violeta e insolubles en auga, obtidos pola acción do cloro sobre unha mestura de óxido crómico e carbono. Emprégase no cromado e como mordente na industria téxtil.

   4. óxido de cromo [Cr 2 O 3 ]

      erde de cromo que se obtén por reacción do cromato ou do dicromato de sodio con xofre. Emprégase como pigmento abrasivo, semicondutor e catalizador.

   5. sulfato de cromo(III) [Cr 2 (SO 4 ) 3 ]

      Sal de cromo que se obtén, en forma hidratada, por disolución do hidróxido crómico co ácido sulfúrico. Emprégase moito como mordente na industria téxtil e no proceso de cromado.

2. Adobo a base de sales de cromo, como o bicromato sódico ou potásico ou ben o sulfato ou o cloruro de óxido de cromo. Esta técnica desprazou en moitos campos o adobo vexetal, pola maior rapidez e porque dá peles máis lixeiras e suaves. A elevada resistencia á humidade e á tracción, e a flexibilidade resultante, fai que as peles adobadas por este sistema sexan especialmente aptas para calzado e correas de transmisión, entre outras aplicacións.