"Rei" (Contén)

IGREXAS

Igrexa románica situada en Vimianzo, construída na segunda metade do s XII. Consta dunha soa nave e ábsida rectangular cuberta con bóveda de canón. O arco triunfal, decorado con distintas molduras, descansa sobre dous pares de columnas con capiteis vexetais de clara vinculación co foco románico compostelán. No exterior da nave e da ábsida consérvanse un gran número de canzorros con figuras humanas e de animais. No tímpano da porta sur hai un relevo no que se representa a translatio do corpo do apóstolo Santiago a Galicia. É unha imaxe pouco frecuente no románico galego, xa que só se repite nunha moeda da época de Fernando II atopada no Grove.

1. Persoa que se dedica á actividade da cetrería.

2. Persoa que cría e adestra as aves de presa para empregalas na cetrería.

REINOS

Imperio situado en Ammán meridional entre os ss II e XIV, habitado polo pobo cham. Dende o s V foi vasalo de China. Baixo a ameaza dos vietnamitas do norte, que saquearon diversas veces Viraya, os chams retiráronse cara ás provincias meridionais e tiveron que combater esta vez contra os piratas xavaneses do Imperio Srivijaya (s IX). No s XII tentaron expandirse cara ao S, pero, malia ocupar Angkor durante certo tempo (1117), o rei khmer Jayavarman VII someteu o Reino de Champa (1203-1230). Os chams loitaron cos vietnamitas contra a invasión mongola (s XIII), pero a división entre eles determinou que a finais do s XIV o reino fora sometido polos vietnamitas e que permanecera como satélite dos vencedores. En 1471 foron ocupadas as últimas provincias, non obstante no s XVII aínda apareceu un rei cham, sen poder efectivo. Da súa arquitectura, destaca o mosteiro budista de Dông-düöng (finais do s IX).

MONTES

Monte que serve de límite ás parroquias de Arbo e Cabeiras (concello de Arbo), Cerdeira (concello das Neves) e Luneda (concello da Cañiza). O seu cumio acada os 956 m de altitude.

PERSOEIRO

Pintor portugués. Formouse na Academia de Belas Artes de Lisboa xunto a António Manuel da Fonseca e Lúpi, ao que sucedeu como profesor de pintura histórica. Na súa obra, de tendencia romántica, domina a temática das naturezas mortas, sobre todo no que respecta á pintura de flores (Flores e froitos) e o retrato, onde a sobriedade e a expresividade son as constantes dunha obra que evolucionou cara ao realismo (Retrato de José Estevão, Retrato da Menina Amália de Sá). Foi vicepresidente da Academia das Artes.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Antas de Ulla baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Escritora. Da súa produción destaca El cinturón traidor de Cuba y otros cuentos de invierno (1985), O vasalo da armadura de prata (1987), Arte de acecho (1990) e Feitura de lume (1994).

1. Árbore de 3 a 5 m de altura con follas elípticas, agudas e máis ou menos festonadas, de flores externamente rosadas ou purpúreas, en acios, e froitos moi grandes e oblongos en hesperidio coa pel endurecida, amarela, rugosa e aromática, e de polpa amarga. Orixinaria da India, o seu cultivo é moi antigo.

2. abelleiro.

1. Relativo ou pertencente aos cipreidos.

2. Gasterópodo mariño da familia dos cipreidos.

3. Familia de moluscos gasterópodos mariños da subclase dos prosobranquios, que se caracterizan por ter a cuncha oviforme, coas voltas invisibles, e a abertura moi estreita, case como unha fenda, e carente de opérculo. Viven nos mares tropicais, acadan dimensións considerables e coñécense co nome de porcelanas. A esta familia pertence o caurí.

PERSOEIRO

Pintor e funcionario público. Foi pintor de cámara de Isabel II. Destinado a Cuba, exerceu como contador de aduanas en Cárdenas e Sagua la Grande, como administrador en La Habana e como director do Banco de España. Reuniu unha importante colección de cunchas.

1. Espacio dun bosque desprovisto de árbores.

2. Espacio dun terreo sementado no que rarea ese cultivo. Ex: As patacas non naceron naquel clareiro.