"Uri" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Foi correspondente de guerra e ministro de Cultura (1973-1974). Da súa produción destaca Les grandes familles (As grandes familias, Premio Goncourt 1948), Rendez-vous aux enfers (Cita nos infernos, 1951) e Le pouvoir (O poder, 1965). Tamén publicou Rois maudits (Os reis malditos), unha historia novelada dos Valois. Membro da Académie Française dende 1966.

PERSOEIRO

Novelista. É autora de novelas melodramáticas, como Rebeca (1938), adaptada en 1940 ao cine por Hitchcock.

PERSOEIRO

Físico e filósofo. Investigou sobre a historia da ciencia e da cosmoloxía, baseándose sempre nas concepcións filosóficas de tipo positivista. Segundo el, calquera teoría física é un sistema de proposicións matemáticas deducidas a partir dun pequeno número de principios, que teñen por obxectivo representar, da forma máis simple, completa e exacta posible, un conxunto de leis experimentais.

PERSOEIRO

Político e avogado canadense. Foi xefe do Partido Conservador da provincia de Québec (1933-1935) e fundou a Union Nationale, partido co que foi primeiro ministro do goberno da provincia (1936-1939 e 1944-1959). Defendeu unha actitude autonomista fronte ao goberno de Ottawa.

1. Relativo ou pertencente ao Douro, en Portugal.

2. Natural ou habitante da rexión do Douro, en Portugal.

PERSOEIRO

Pintor. Decorou vasos de figuras vermellas con motivos moi variados, entre os que se atopan os mitolóxicos e escenas da vida cotiá. Destaca o vaso Eos e Memnon.

PERSOEIRO

Escultor, ceramista e ourive. Coñecido como Paco Durrio, formouse na Escuela de Artes y Oficios de Bilbao. En 1888 estableceuse en París onde coñeceu, entre outros, a P. Gauguin e P. Picasso. A súa obra, influenciada polo simbolismo e, particularmente, por O. Redon e Gauguin, revelou un protoexpresionismo que serviu de transición entre a escultura de Rodin e a de Maillol. Participou, entre outras mostras, no Salon du Montparnasse (1923). Das súas obras destaca o Monumento a Crisóstomo Arriaga (Bilbao, 1906-1932).

PERSOEIRO

Militar e político brasileiro. Foi ministro da Guerra (1936-1945). Accedeu á presidencia da República en 1946 e no seu mandato redactouse unha nova constitución, a cuarta, que foi aprobada en setembro de 1946, pero que conservou a estrutura sindical corporativa e reprimiu as forzas obreiras independentes. No verán de 1947 tivo lugar a Conferencia Internacional para o Mantemento da Paz e a Seguridade de Petrópolis. Unha disposición do tratado estipulaba a defensa recíproca dos asinantes no caso dunha agresión armada directa contra calquera das nacións asinantes do tratado. En outubro de 1947, desatada a Guerra Fría, rachou as relacións coa URSS e, poucos meses despois, ilegalizou o Partido Comunista e expulsou os comunistas que ocupaban escanos no Parlamento (1948).

PERSOEIRO

Politicólogo e sociólogo francés. Profesor de socioloxía política na Universidade da París desde 1955. Aplicou o enfoque sociolóxico á análise dos temas constitucionais e está considerado como o introdutor dos conceptos micropolítica e macropolítica no ámbito da ciencia política. Colaborou en Le Monde, Le Point e Le Nouvel Observateur. Escribiu, entre outras obras, Les partis politiques (Os partidos políticos, 1951), Sociologie politique (Socioloxía política, 1966), Institutions politiques et droit constitutionnel (Institucións políticas e dereito constitucional, 1970) e L’Europe dans tous ses états (Europa en todos os seus estados, 1995).

PERSOEIRO

Político eslovaco. Licenciado en Economía do Tráfico Ferroviario (1979), traballou no Instituto do Tráfico Ferroviario de Zilina (1979-1990). Foi viceministro económico no ministerio de Tráfico e Comunicacións (1991-1992) e, trala creación de Eslovaquia como Estado independente, foi ministro de Tráfico, Comunicacións e Obras Públicas (1994). Deputado dende 1922 polo Krestansko Demokratické Hnutie (KDH), converteuse no seu vicepresidente en 1994. En 1997 impulsou a creación da coalición Slovesnká Demockratická Koalícia (SDK), da que foi elixido presidente en 1998. Tralas eleccións de setembro de 1998 formou unha coalición contra V. Meciar e acadou o cargo de primeiro ministro. Durante o seu mandato ampliou os dereitos das minorías nacionais, abriu o país aos investimentos estranxeiros, apoiou os bombardeos da OTAN sobre Kosovo e conseguiu que Eslovaquia fose aceptada como unha das candidatas a ingresar na Unión Europea. En setembro de 1999 regresou á súa militancia no KDH, aínda que mantivo...