"llo" (Contén)

1. Pano ou aparato que se colga do pescozo e que serve para termar dunha man ou dun brazo cando están magoados.

2. Peza da sela do cabalo na que o xinete apoia os pés.

3. Corda que se une pola parte superior ás dúas cangallas interiores do xugo.

4. Correa longa coa que os zapateiros aseguran os zapatos sobre os xeonllos.

5. Tolete fixado na proa da dorna do que se amarra, mediante un cazulete, a poia inferior da vela.

GALICIA

Gaiteiro. Coñecido como O gaiteiro de Soutelo, naceu nunha familia con tradición musical xa que tanto o seu avó, Xoán Cachafeiro, como o seu pai, Fermín Cachafeiro Balado, tiñan sona de bos gaiteiros. Comezou a afeccionarse á gaita aos doce anos, aprendendo as técnicas do seu avó e practicando coas gaitas que o seu pai lle regalara ao decatarse do seu interese polo instrumento. Anos máis tarde, no remate da Primeira Guerra Mundial, formou xunto con dous dos seus irmáns, Bautista e Castor, e mailo seu pai Fermín o grupo Os gaiteiros de Soutelo. Na década dos vinte foi nomeado gaiteiro da Sociedade Artística de Pontevedra e en xullo de 1924, nun concurso celebrado en Santiago de Compostela, obtivo o galardón de Mellor Gaiteiro de Galicia. Como poeta publicou en 1969 o poemario Voando coas aas da vida, conxunto de poesías que reflicten as súas vivencias persoais e as de toda unha colectividade galega, coa paixase galega de fondo e cunha...

1. Conxunto de doce ou vinte e catro fíos que se introducen no buraco do peite do tear.

2. Atadura dunha madeixa.

3. cordón umbilical.

4. Envoltura das tripas.

1. 1. Porción de terra dunha leira onde non chega o arado, por non poder virar os bois, que logo vai ser labrada de través.

   2. Cada un dos sucos que se aran nesta franxa de terra.

   3. Franxa de terra que se deixa sen cultivar e que serve de lindeiro entre dúas leiras.

2. Terrón compacto que se levanta ao arar.

3. Grumo que se forma cando calla unha substancia, especialmente o que forma a fariña cando non se mestura ben.

1. Masa de materias fecais, dura dabondo para conservar a forma máis ou menos cilíndrica ou arredondada que tomou no intestino humano ou animal.

2. Cada unha das bólas que adoitan formar os excrementos sólidos dun cabalo ou dun burro.

3. e

4. e

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou sobre todo o ensaio e escribiu sobre mitoloxía, antropoloxía e crítica, tanto literaria como artística. Das súas obras destacan Le mythe et l’homme (O mito e o home, 1938), Méduse et compagnie (Medusa e compañía, 1960) e Au coeur du fantastisque (No corazón do fantástico, 1965), entre outras. En 1971 ingresou na Académie Française.

PERSOEIRO

Escultor e retratista. Na súa obra segue modelos clásicos gregos e renacentistas, especialmente a Donatello e Michelangelo Buonarroti. Entre as súas obras destacan Alegoría e o monumento a Pep Ventura (1971-1972).

1. Carreiro angosto, pedregoso e de difícil acceso que se formou polo paso frecuente de certos animais.

2. Tira estreita e fonda de terreo entre dúas casas contiguas ou entre valados.

3. 1. Depresión ou fosa entre montañas.

   2. calello prelitoral

      Depresión ou fosa entre unha liña montañosa e a liña da costa.

1. 1. Extractos do estómago dos ruminantes novos, que se presentan en forma líquida, de pos ou en pastillas; empréganse, igual có labfermento, na elaboración de queixo e de callada.

   2. Produtos compostos de enzimas proteolíticos de vexetais (callo vexetal), como o zume de figueira e as flores do cardo, ou de bacterias e de fungos (callo microbiano), de acción semellante aos extractos de estómago dos ruminantes novos.

2. Fragmentos dos preestómagos dos ruminantes e accesoriamente tamén do morro e da pata no caso da especie vacúa, que se cociñan como guiso ou potaxe con embutidos, especias e outros ingredientes. A forma de preparación varía moito segundo as zonas. Estes pratos teñen unha tradición inmemorial, documentados xa por autores clásicos como Apicio e medievais como Enrique de Aragón na súa Arte Cisoria. Tradicionalmente, propios do menú da xente humilde, eran e son moi populares en moitas rexións, sendo famosos os de Madrid e os de Andalucía, ambos cociñados con garavanzos. O seu enraizamento en Galicia, onde tamén se adoitan preparar con garavanzos, queda subliñada polo feito de que existen non menos de tres festas gastronómicas nas que son o prato protagonista (Mosteiro-Meis, Salceda de Caselas e O Porriño).

3. alor para realizar actos agresivos sen inmutarse.