"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Político francés. Foi deputado dos Estados Xerais (1789) e, durante a Revolución Francesa, membro do Triunvirato, con Paul de Barras e La Révellière-Lépaux, e do Directorio (1795-1799). Organizou o golpe de estado do 18 de frutidor (4 de setembro de 1797).

GALICIA

Pintora. Formouse na Escuela de Bellas Artes de San Fernando de Madrid (1963-1968) e graduouse en Artes Aplicadas. A súa produción artística estivo marcada pola preocupación polos problemas da sociedade actual e en determinados momentos realizou unha pintura de compromiso e denuncia social. Traballou os grandes formatos con composicións realizadas a partir de grandes manchas de cor e trazos marcados. O seu estilo inscribiuse dentro da nova figuración e a súa temática neofigurativa reduciuse practicamente á representación de torsos de homes e mulleres. Posteriormente preocupouse polas texturas e os materiais e someteu as figuras humanas a unha maior xeometría. Relizou, entre outras obras, a serie de gravados O Metro (1968) e as obras Labregos (estampa popular galega) (1969), O Orzán (1971), Adán (1985), Crusoe (1997) e Dama de Elche (2000).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ponteareas baixo a advocación de san Xurxo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castro de Rei baixo a advocación de san Xoán.

PERSOEIRO

Escritor francés. Membro dun equipo da revista Tel Quel, foi un dos continuadores do nouveau roman, que reflectiu en novelas experimentais como L’observatoire de Cannes (1961) e La prise de Constantinople (1965). Tamén escribiu os ensaios Problèmes du nouveau roman (1967), Nouveaux problèmes du roman (1978) ou Le théâtre des métamorphoses (1982).

PERSOEIRO

Crítico literario. Os seus traballos máis importantes pertencen á crítica temática, con análises das estruturas internas da obra. Destacan Littérature et sensation (1954), Poésie et profondeur (1955) e Pages paysages (1984).

PERSOEIRO

Escritor. Bohemio e aventureiro, publicou o libro poético La chanson des gueux (1876), que lle valeu un mes de cadea; Les caresses (1877) e Les blasphèmes (1884), polas que foi acusado de sensualidade e ateísmo. O seu teatro e as súas narracións reflicten o mesmo carácter romántico exaltado.

PERSOEIRO

Astrónomo francés. Por encargo da Académie des Sciences realizou unha misión científica en Cayenne (1672-1673) durante a que determinou a paralaxe de Marte. Elaborou un novo método dinámico para determinar a forma da Terra.

GALICIA

Profesor e escritor. Xefe do gabinete de normalización lingüística na delegación provincial de Educación da Coruña, traballou nos campos da filosofía, do xornalismo e, especialmente, na música, onde foi integrante do grupo A Quenlla, ademais de director dun obradorio experimental de música tradicional. Publicou O puff (1981) e A pulguiña e o pulgón (1983), que incluíu cancións infantís; Cancións, contos e adiviñas (1989), Cancioneiro popular das Terras do Tamarela (1989), Arrolín, arrolán (1994), Tantarantán, tarantán, tarantiña: recitativos e outras lerias de tradición oral (1994) e Vente vindo, ven cantando: cancioneiro escolar galego (1996). Recibiu o primeiro premio no Certamen Nacional de Prensa (1985) polos seus artigos publicados na revista Cataventos sobre o cancioneiro tradicional galego e co Premio Galicia de Xornalismo (1988) ao mellor programa musical Vente vindo, ven cantando, emitido por RNE en...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (2.264 h [2001]). A súa agricultura localízase no sector máis chairo, cuberto principalmente por cereais e patacas. Destacan a gandaría bovina e as industrias modernas. Tamén ten certa importancia o turismo de veraneo.

PERSOEIRO

Ebanista alemán. Formado en Francia e discípulo de Jean François Oeben, foi a figura máis destacada dos estilos Luís XV e Luís XVI. Destacaron os seus pequenos escritorios de cilindro con espléndidas marquetarías e aplicacións de bronce, e secreteres.

PERSOEIRO

Poeta. Aos 14 anos compuxo unha serie de poemas de gran perfección inspirados en Victor Hugo e Baudelaire, aos que sempre admirou. A súa revolución poética caracterizouse pola ruptura formal con calquera concepto da moral tradicional, coa relixión e a literatura. O resultado foi un dos seus poemas máis conmovedores, Le bateau ivre (1871). En Une saison en Enfer (1873) rexeita a poesía, as súas rebelións e alucinacións, aínda que todo reaparece, máis acentuado, nos seus poemas en prosa Illuminations (1874), a maioría escritos entre 1874 e 1875, que representan o final da evolución poética do autor. Creou unha linguaxe poética riquísima en sensacións, con metáforas desconcertantes e unha máxica sonoridade.