"INE" (Contén)

1. Lugar no que se gardan filmes para conservalos, exhibilos ou estudialos.

2. Conxunto ou colección de filmes.

1. Parte da mecánica que estudia os movementos sen ter en conta as causas que os orixinan (forzas, masas), senón que describe a súa xeometría. Segundo o obxecto de estudo fálase de cinemática do punto, do corpo ríxido, do sólido deformable, etc. Na cinemática clásica empréganse os conceptos de espacio e tempo absolutos, no sentido newtoniano, e os sistemas de coordenadas referenciais son inerciais ou galileanos; para pasar dun sistema inercial a outro emprégase o grupo de transformacións de Galileo. Na mecánica relativista emprégase un espazo ficticio tetradimensional, o espacio de Minkowski; para pasar dun sistema coordenado de referencia a outro cómpre utilizar o grupo de transformacións de Lorentz. Os estados posibles dun sistema cuántico represéntanse como vectores dun espazo de Hilbert. Denomínase tamén xeometría do movemento.

2. Estudio dos movementos dun ou máis barcos en relación co barco propio.

1. Relativo ou pertencente á cinemática.

2. Relativo ou pertencente ao movemento, especialmente cando non se ten en conta as causas que o orixinan.

ENTRADA LARGA

Arte de representar sobre unha pantalla, e mediante a fotografía, imaxes en movemento.
A técnica cinematográfica

O invento
Os intentos de reprodución gráfica do movemento remóntanse ás sombras chinesas (4.000 anos a C) e á lanterna máxica (1640) do alemán Athanasius Kircher. O perfeccionamento da fotografía posibilitou o nacemento da cronofotografía que consiste nunha serie de fotografías sucesivas que permitiron rexistrar o movemento dos planetas, dos animais ou do home. Charles-Émile Reynaud, empregando un tambor con espellos, conseguiu proxectar, por reflexión sobre unha pantalla, unhas imaxes debuxadas por el mesmo; ao mesmo tempo, Thomas Alva Edison incorporou a película de celuloide que empregou para impresionar series cronofotográficas que se reproduciron nun cinetoscopio. En 1985, Louis Lumière patentou o cinematógrafo, que permite o movemento intermitente...

1. Aparato que permite a proxección de películas cinematográficas ( cinematografía).

2. Aparello de reprodución cinematográfica inventado por Auguste e Louis Lumière en 1895 e presentado o 28 de decembro dese mesmo ano nun pequeno salón do Grand Café de París. O éxito derivado desta proxección foi inmediato e os irmáns Lumière presentárono en Francia en parte de Europa. Paralelamente, apareceron outros inventos similares como o cronofotógrafo, de Gaumont-Demeny; o cinetógrafo, de Meliés-Reulos; o cinetoscopio, de Edison; e o animatógrafo, de R. W. Paul que desapareceron ante a calidade do aparello dos Lumière. Empregouse nas primeiras proxeccións realizadas en España; o 14 de maio de 1896 presentouse en Madrid, na planta baixa do Hotel de Rusia, a cargo de Alexandre Promio, delegado da casa Lumière en España; na Coruña o 2 de setembro de 1896 no Teatro-Circo; e en Pontevedra o 17 de abril de 1897, a cargo de César Marques e Alexandre Pais de Azevedo, representantes da casa Lumière en Portugal.

1. Relativo ou pertencente á cinsa. Ex: Empregamos restos cinerarios como nutriente para o solo.

2. Destinado a recibir as cinsas dun cadáver incinerado. Ex: Os campos de urnas cinerarias eran comúns na Idade do Ferro.

1. Relativo ou pertencente ás cineritas.

2. Que ten un aspecto poroso e cor escura, semellante ao das cineritas.

1. Película cinematográfica das imaxes radiográficas que, ademais do estudio funcional, permite a obtención de numerosas imaxes dos fenómenos, por rápidos que sexan, como a deglutición ou o paso de contraste polos condutos circulatorios. As primeiras cinerradiografías intentounas en 1896 Mac Intyre, en Glasgow, Reynolds (1925), tamén en Glasgow, e Janker (1930), en Bonn. A cinerradiografía clínica actual foi posible grazas ao descubrimento do intensificador electrónico da imaxe Roentgen.

2. Método de experimentación empregado na fonética instrumental e inaugurado por Paul Menzerath. Sérvese dunha impresión radiolóxica sobre unha película, con luminosidade e velocidade elevadas, dos órganos de fonación en movemento oral.

1. Receptor axustado a unha cámara que rexistra programas de televisión sobre película cinematográfica.

2. Tubo de imaxe dun monitor ou dun televisor.