"Imo" (Contén)

1. Árbore perennifolia, de 3 a 6 m de alto, que presenta numerosas ramas con pugas duras e grosas. As follas son unifoliadas, amplamente elípticas, co pecíolo alado ou marxinado de cor verde pálida; as novas son avermelladas. As flores son solitarias ou en acios axilares, avermelladas en estado de botón. O froito, o limón, en hesperidio, é oblongo ou oval, mamilado cara aos extremos, de 7 a 12 cm de lonxitude, de cor amarela ou dourada e de sabor ácido coa codia máis ou menos engrosada e punteada de glándulas, depende das variedades. Parece ser oriúndo do SL de Asia, pero o seu cultivo é moi antigo nos países mediterráneos.

2. Árbore semellante ao limoeiro, cunha madeira de cor amarela e moi dura, que se emprega en marquetería ou para o chapado de táboas.

3. Árbore moi semellante ao limoeiro, pero de flores dun branco puro. Os seus froitos denomínanse limóns doces.

CAPITAIS

Capital de Lemosín, Occitania, e do departamento de Alta Viena, Francia (133.968 h [1999]). Está situada na beira dereita do río Viena. Ten fábricas de tecidos, industria alimentaria, do calzado, do papel, de material eléctrico e ferroviario, e fundicións. O monumento máis importante é a catedral (ss XIII-XV). A antiga abadía de San Marcial foi un importante centro de produción de esmaltes na técnica do champlevé. Tivo o seu mellor momento nos ss XII e XIII. No s XVI foi creada unha manufactura real, onde traballaron importantes pintores. En 1768, o descubrimento de xacementos de caolín permitiu a súa explotación pola manufactura de Sèvres con vista á fabricación de porcelana de pasta dura semellante á de Meissen. Atópase á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago de Compostela.

TERRITORIOS

Territorio feudal no Condado de Limoges, ao redor da cidade homónima, que foi cedido polo conde Ramón I de Toulouse e de Limoges ao seu fillo Fulcoaldo I de Limoges, morto cara a 886, asociado polo seu pai ao goberno deste condado desde 852. O seu neto Hildegardo I de Limoges, morto cara a 945, foi o primeiro vizconde efectivo de Limoges.

1. Froito do limoeiro. É de forma ovoide, duns 6 cm de diámetro e 10 cm de lonxitude, cun saínte en forma de mamila na base, pel de cor amarela, máis ou menos rugosa, e polpa amarela, zumenta, dividida en cuarteiróns e de gusto ácido. Emprégase en gastronomía como aromatizante, e co zume prepárase a limoada. A variedade máis apreciada é a primofiore, aínda que domina a verna que é máis produtiva. As rexións de Oriola (Baixo Segura) e Alacant controlan o seu cultivo.

2. Froito do limoeiro doce. Son máis pequenos ca os limóns, de polpa sosa e de sabor pouco ácido.

1. Bebida refrescante feita con zume de limón, auga e azucre.

2. Bebida refrescante, de produción industrial, que se fai con ácido fosfórico, cítrico ou tartárico.

3. Solución en xarope de citrato de magnesio ou tartarato sódico, que se emprega como purgante suave, xa que é máis tolerada co sulfato de magnesio.

PRAIAS

Praia e punta do litoral cantábrico, situadas na parroquia de Lieiro (Cervo).

PERSOEIRO

Pintor. Cultivou especialmente o retrato en esmalte. Traballou para a corte francesa en Fontainebleau onde se formou xunto a F. Primaticio. En Limoges dirixiu a manufactura real de esmaltes. Foi retratista de Francisco I e Enrique II.

PERSOEIRO

Demógrafo italiano. Dedicouse ao estudo da demografía histórica. Entre 1973-1981 foi secretario xeral da International Union of the Scientific Study of Population (IUSSP). Das súas obras destacan History of Italian Fertility During the Last Two Centuries (1977) e Storia minima della popolazione del mondo (1989).

PERSOEIRO

Director de escena ruso. En 1984 foi expulsado do seu cargo de director do Teatro Taganka e do país. Seguidor de K. S. Stanislavskij, Meyerhold, Vakhtangov e B. Brecht, das súas montaxes destacan Dez días que conmocionaron o mundo (1965), Escoita! (1967), Tartufo (1969), Hamlet (1974), O troco (1976), A casa no embarcadoiro (1980) e Crime e castigo (1983). Dos seus últimos traballos sobresae unha versión de Os irmáns Karamazov.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse con Frederic Trias e na escola Llotja. Coa obra El fill pròdig (1880), gañou unha bolsa en Roma, onde asistiu á academia Gigi. De volta en Barcelona, traballou no monumento a Colón (1886) e na Exposición Universal de 1888. Iniciouse na temática relixiosa, onde destaca Crist ressuscitat (1914), no rosario monumental de Montserrat. Foi autor de Desconsol.

PERSOEIRO

Ilustradora. Formouse na escola Llotja co seu tío Josep Llimona. Colaborou en revistas infantís e realizou obras destinadas á estampación e ao Nadal. Foi presidenta do Cercle Artístic de Sant Lluc (1936-1966) e da Asociación Profesional de Ilustradores (API). Ilustrou El libro de las fábulas (1930), El muñeco de papel (1942) e Ha nascut un infant (1976).

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na Escola Massana e en San Jordi. Seguidor do conceptualismo, fixo Llimós en marxa (1972). Desde 1975 traballou en Nova York, cunha pintura de cores vivas centrada na figura. Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas (1994).