"Mos" (Contén)

1. Mosca de gran tamaño que fai moito ruído ao voar.

2. tabán.

3. mosca da carne.

4. Insecto holometábolo da orde dos dípteros, de 2 cm o macho, e de 3 cm a femia, dunha cor parda amarelada na cabeza e no tórax e coas patas avermelladas, o abdome negro, con manchas brancas e amarelas no extremo, e as ás amareladas. Habita en Europa, en ermos moi soleados.

PERSOEIRO

Militar. Coronel desde 1929, ao producirse o alzamento militar franquista era xefe da escola de ximnasia de Toledo. Adheriuse e pechouse no alcázar desta cidade cunha guarnición integrada por garda civís, onde   resistiu (22 de xullo-28 de setembro 1936) ata que José Enrique Varela Iglesias obrigou as forzas republicanas a levantar o asedio. Capitán xeral de Catalunya (1943-1945), Franco outorgoulle (1948) o título de conde do Alcázar.

PRAIAS

Praia do litoral atlántico, situada na costa N da illa de Onza, na parroquia da Illa de Ons (Bueu).

1. ariedade de uva, de bagos grandes e ovais, dunha cor que vai do amarelo pálido ao azul ennegrecido, cun perfume e un gusto doce, lixeiramente moscado. Cultívase especialmente en Italia, no S de Francia, en Grecia, en Tunisia, en Alsacia, en Tirol e en Hungría.

2. iño obtido da uva moscatel, despois de solealo varios días, que posúe un característico aroma doce moscado. A vinificación é moi delicada, posto que o que dá cáracter específico a este viño é que non todo o azucre se transforma en alcohol, detendo a fermentación do mosto antes de que termine.

3. Variedade de ameixeira.

PERSOEIRO

Compositor e pianista. Estudou en Praga, con Weber, e en Viena, onde coñeceu a Beethoven. Iniciou, con moito éxito, unha carreira de pianista, e foi director da Royal Philharmonic Society (1841-1846). Deixou obras para piano e obras didácticas para ese mesmo instrumento.

PERSOEIRO

Poeta bucólico grego. Consérvanse del o poema mitolóxico Europa, unha carta poética e tres bucólicas.

1. Insecto moi semellante á mosca, de gran tamaño que fai moito ruído ao voar.

2. tabán.

3. mosca da carne

4.   Persoa impertinente e molesta

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pazos de Borbén baixo a advocación de san Paio.

GALICIA

Político, conde de Fontao. Na Guerra da Independencia (1808-1814) representou a nobreza e a cidade de Mondoñedo na Xunta Superior de Galicia e foi alcalde de Mondoñedo (1812). Participou no Pronunciamento Militar de 1820 (Ferrol). Foi deputado (1820-1821 e 1834-1838), presidente do Senado (1837), senador (1840-1841 e 1844-1845), ministro da Gobernación do Reino da Península e Illas Adxacentes (1822), de Fomento Xeral do Reino (1834-1835) e gobernador de Lugo (1833). Defendeu o liberalismo pero situou a monarquía como eixe vertebrador do sistema político. Promoveu a educación de párvulos, de deficientes e de cegos, e participou na creación das Escolas Normais a partir da Escola Normal Central de Mestres de Madrid de 1839.

GALICIA

Relixioso, fillo de Lope de Moscoso Osorio, conde de Altamira e sobriño do duque de Lerma. Como segundo fillo desta familia nobre, nomeárono cardeal en 1615. Foi bispo de Jaén (1619) e arcebispo de Toledo en 1646. En Santiago de Compostela axudou aos dominicanos a reabrir o Estudio Xeral (1665), para o que doou importantes cantidades, que serviron para construír novas dependencias e a fachada pincipal de San Domingos de Bonaval.

PERSOEIRO

Militar. Foi coronel do Estado Maior do Exército do marqués da Romana durante a invasión francesa (1808) á Península Ibérica. Destacouse como artífice do plano de batalla para o exército grazas ao que se tomou Villafranca del Bierzo (1809). Participou, posteriormente, na defensa de Asturias.

PERSOEIRO

Cantautor. Fillo de emigrantes, estudou en Santiago de Compostela, onde entrou en contacto con outros músicos. En maio de 1968 fundou, xunto con Benedicto, Xavier, Vicente Araguas, Alfredo Conde e outros, o colectivo Voces Ceibes. Deu numerosos recitais e gravou varios discos, entre os que destacan Acción Gallega (1977) e 7 anos de canción galega (1979).

CAPITAIS

Capital de Rusia e da oblast’ homónima (8.305.000 h [2000]). Está atravesada polo río Moskva a unha altitude media de 20 m. Moitas particularidades do relevo son consecuencia dos cambios introducidos pola actividade da poboación ao longo dos séculos. O clima é moderadamente continental. No Moskva conflúen o Jauza, que atravesa a cidade polo NL, e o Setun’, qoe o fai polo extremo O da cidade. A poboación está composta nun 89% de rusos, mentres que o resto pertenden a diferentes nacionalidades da CEI. Moscova posúe unha gran concentración industrial. A parte correspondente ás construcións mecánicas sobrepasa o 50%, con predominio dos sectores máis complexos e cualificados (tornos, aparatos de precisión, maquinaria complexa ou automóbiles). Malia a preeminencia da industria pesada, Moscova conserva o seu papel de gran produtora na industria lixeira e alimentaria. De Moscova arrancan numerosas liñas de ferrocarril, que a unen con todos os estados da CEI. Coa construción (1937) da canle...