"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor ruso. A partir do 1870 creou obras de grandes dimensións e temática histórica, entre outras: Pedro I (1872) e Iván o Terrible (1875).

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo ruso. As súas obras describen a realidade soviética e glorifican epicamente os heroes do pobo. A súa principal obra como dramaturgo é Skalov, onde recrea a vida dun dos mellores aviadores soviéticos.

PERSOEIRO

Músico e compositor. Estudiou violoncelo e guitarra clásica; con nove anos destacaba como contralto na Masa Coral de Madrid. No 1939, dirixiu o coro Anaquiños da Terra. Foi membro da Orquesta Ibérica de Madrid e formou parte do quinteto Nebot e da Orquesta Clásica de Sevilla. Dende o ano 1947, logo do seu ingreso na Orquesta Sinfónica de Caracas, intensificou a súa relación coa música galega, que materializou coa fundación e dirección do Coro Castelao do Centro Galego, para quen fixo a montaxe da zarzuela Maruxa de Vives, de ambiente galego, e estreada no Teatro Municipal de Caracas. En 1953, estreou Canto a Castelao, sobre texto de Eduardo Blanco Amor, obra que seguiu a interpretarse cada ano no mes de xaneiro. No ano 1964 fundou e dirixiu a agrupación folclórica galega Airiños da Terra, coa que acadou grandes éxitos en Venezuela. En abril de 1979 fundou e dirixiu a coral Aires Galegos, da Irmandade Galega. En 1980 estreou a súa composición “Adiós ríos”.

PERSOEIRO

Pintor. Trátase dun dos mellores representantes da escola de Madrid da segunda metade do s XVII. Conseguiu unha nova interpretación dentro do arquetipo da Inmaculada. Cultivou o retrato, o tema mitolóxico e os temas populares. Preocúpase tamén da perspectiva aérea nas súas composicións.

1. Propio dunha antoloxía ou digno de formar parte dela.

2. Que é excelente ou digno de ser destacado. OBS: Ás veces utilízase tamén con sentido irónico.

3. Exposición, xeralmente de homenaxe, dunha recompilación de obras dun mesmo artista.

PERSOEIRO

Patriarca dos cenobitas da Tebaida (Exipto), que levou unha vida senlleira no deserto. Xa vello, visitou a san Paulo o Ermitán, outro dos anacoretas da Tebaida, alimentado milagrosamente por un corvo. Santo Antón Abade, santo Antón de xaneiro ou santo Antón o Verdadeiro, amais de ser avogoso dos partos é, en Galicia, o patrón dos porcos (santo Antón lacoeiro) e, por extensión, de todos os animais; no resto de España a protección dispensada por este santo aos animais pasou ao patrón dos portugueses, santo Antonio de Lisboa ou de Padua. No seu día lévanse a bendicir porcos, vacas, cabalos e mesmo cans, gatos e paxaros. En Espasante e Celanova é tradición mercar entre os veciños un porco que anda ceibo cunha campaíña ao pescozo e que vai de casa en casa, onde lle dan de comer e tamén, en concepto de ofrenda ao santo, lle dan bo millo. Cando xa está ben cebado, póxano e cos cartos obtidos fanlle unha festa a santo Antón; este é o chamado “porco de santo Antón”. Na Estrada animan as xugadas...

PERSOEIRO

Monxe ucraíno. Considerouse o iniciador da vida monástica ucraína e rusa, e fundador da Laura das Grutas (Pečerskaja Lavra), preto de Kiev. A Igrexa eslava celebra a súa festividade o 10 de xullo.

PERSOEIRO

Político e escritor. Foi deputado a Cortes e subsecretario de gobernación. Logo de formarse na redacción de El Noroeste, dirixiu os xornais madrileños El Debate (1910) e El Parlamentario (1914). Escribiu novelas e obras de teatro destinadas a un público amplo, entre as que cómpre salientar a novela de ambiente coruñés El encanto de sus manos (1909), onde inclúe a súa declaración “Yo soy gallego”, e o folleto político de ideoloxía conservadora Galicia llora (1918). Así mesmo, a súa ideoloxía recóllese no libro La evolución biológica de España y la Solidaridad Catalana (1907). É autor tamén de El libro de la vida bohemia (1909), El veneno de la víbora (1910), Lo que han visto mis ojos (1910), El hidalgo don Tirso de Guimarães (1912) ou El pleito (1923). Ademais escribiu, entre outras, as biografías de Cajal, Moret e Romanones.

GALICIA

Relixioso. Abandonou a Compañía de Xesús pero seguiu a exercer o sacerdocio en Viana do Bolo, Verín e Ourense. Pouco despois, licenciouse en Filosofía e Letras e exerceu como profesor en varios institutos de Ourense. No 1931 publicou Los jesuitas desenmascarados, o historia verídica y documentada de un jesuita, onde se desvelan os seus amplos coñecementos eclesiásticos e lingüísticos.

PERSOEIRO

Duque de Atenas, fillo de Rainerio de Atenas. Coa axuda dos gregos reuniu as posesións do seu pai en Grecia. Foi un aliado dos turcos e mantivo durante trinta anos a paz na Ática e en Beocia, embelecendo a súa capital.

PERSOEIRO

Duque de Vendôme (1537-1562), Rei de Navarra (1555-1562) polo seu casamento (1548) con Xoana III, Raíña de Navarra (1555-1572). Tras este casamento Navarra pasou da casa de Albret á dos Borbóns. Á morte de Francisco II de Francia foi nomeado lugartenente do reino (1561). Ao constituírse en Francia o Triunvirato Católico (1562), Filipe II conseguiu que adoptara o Catolicismo. Fillo seu e de Xoana foi o futuro Enrique IV de Francia.

PERSOEIRO

Antropólogo. Entre as súas obras, destacan: Antropología de España, Razas y tribus de Marruecos Antropología o historia natural del hombre.

PERSOEIRO

Atleta. Acadou os seus maiores triunfos na proba de maratón, distancia na que foi campión do mundo en dúas ocasións consecutivas (Atenas 1997 e Sevilla 1999), sendo o único atleta que acadou dúas vitorias nos mundiais nesta proba. Con anterioridade, proclamárase campión de Europa de 10.000 m e conseguira a medalla de bronce dos 5.000 m, ambas nos campionatos europeos de Helsinqui 1994.