"Oria" (Contén)

1. Forma de tratamento honorífico destinada a persoas con certa autoridade.

2. Maxistratura baseada no poder dunha persoa ou dunha familia que se desenvolveu nas cidades italianas a raíz da crise das institucións comunais. As primeiras apareceron no s XIII, e xeneralizáronse no XIV. O desexo de buscar axuda contra un perigo exterior ou de poñer remedio ás disensións internas levou a diversas cidades como Florencia ou Xénova a dar o señorío a un personaxe poderoso. Outras veces chegou a converterse en vitalicio o cargo de potestade ou o de capitán do pobo, ou ben xurdiu como unha maxistratura paralela ás institucións comunais, que quedaron desprovistas de poder (foi o caso dos Medici, en Florencia).

3. señorío.

1. Relativo ou pertencente a un señorío.

2. Que se caracteriza pola súa maxestuosidade e elegancia.

1. 1. Relativo ou pertencente aos órganos dos sentidos.

   2. aparato sensorial

      Conxunto de estruturas que se encargan da recepción, da transmisión e da integración das sensacións (táctiles, visuais ou auditivas).

2. Análise da palatabilidade dun alimento que é realizada por taxadores expertos ou ben por representantes do consumidor medio. Ten por finalidade comprobar a constancia do aroma, do gusto e da textura do alimento, avaliar os seus ingredientes ou ben estudar a calidade e o posible éxito comercial dun produto.

MUNICIPIOS

Municipio e capital da provincia de Soria, Castela e León, situado entre o Sistema Ibérico e La Meseta, ás beiras do Duero (35.151 h [2001]). É un centro administrativo e comercial, con industrias alimentarias. Destaca tamén a explotación forestal e as manufacturas da madeira. Antigo poboado celtibero, foi destruída polos romanos. Repoboada por Afonso I de Aragón (1120), pasou á súa morte ao dominio de Afonso VII de Castela e León. Foi escenario de conflitos bélicos durante as guerras de Sucesión (1707) e Independencia. O centro histórico da cidade foi declarado BIC (1993). Destacan a igrexa concatedral de San Pedro (BIC, 1980), a igrexa de San Juan de Duero (BIC, 1882) e o Palacio dos Condes de Gómara (s XVI).

PERSOEIRO

Historiador da arte alemán. Formouse en Madrid e en EE UU, onde foi catedrático na University of Michigan. Publicou numerosos traballos sobre pintura española desde o s XVI a Goya. Destacan The Paintings of Zurbarán (1953), La pintura española del siglo XVI en Sudamérica (1956) e, con G.A. Kubler, Art and Architecture in Spain & Portugal and Their American Dominions 1500-1800 (1959).

DEPARTAMENTOS

Departamento de Uruguay (9.008 km2; 84.563h [2004]). A súa capital é Mercedes (42.032 h [2001]).

1. Relativo ou pertencente a Soria ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Soria.

PERSOEIRO

Político e escritor. Ingresou no partido republicano despois de 1898 e fundou a revista Vida Nueva. Amigo de Blasco Ibáñez desde 1893, trasladouse a València (1898?) e colaborou con el en tarefas políticas. En 1903 rompeu con Blasco e encabezou o sorianismo. Foi deputado por València (1901-1909) e Madrid (1911), e en 1933 por Izquierda Federal. Foi embaixador en Chile ata 1939.

PERSOEIRO

Locutor e publicista. Foi responsable de deportes de La Voz de Galicia na edición de Santiago de Compostela, redactor xefe de Radio Minuto e xefe do departamento de Publicidade de Cadena Minuto en Galicia. Desde 1992 responsabilizouse da sección de publicidade da Cadena SER en Galicia.

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica. Revelouse como actriz dramática e converteuse nun mito do cine na década de 1920. Dos seus filmes destacan The Humming Bird (1924), Queen Kelly (1928), Sadie Thompson (1928), Sunset Boulevard (1950) e Airport 1975 (1974).

GALICIA

Escritor. Relacionado con diferentes escritores e políticos galeguistas, a súa obra poética inscríbese dentro das liñas modernistas de Ramón Cabanillas e Gonzalo López Abente, aínda que con algúns dos trazos vangardistas da obra de Manoel Antonio. Colaborou coas Irmandades da Fala e con diferentes publicacións, como Nós, A Nosa Terra e O Tío Marcos da Portela. Das súas obras destacan os poemarios Abrente (1922), onde se localizan algunhas características da estética de Cabanillas, Curros ou Pondal; e Da vella roseira (1925), en que mestura composicións de tradición popular con outras máis cultas; e o libro Da agra aberta (1956), en que inclúe contos e lendas populares. Foi membro do Instituto de Estudios Históricos do Miño e da Real Academia Galega.