"PL" (Contén)

1. Fase dun ciclo vital comprendida entre a fecundación e a meiose.

2. Estado diploide na vida dos organismos que teñen alternancia de xeracións, por exemplo, a fase que corresponde ao esporófito nas plantas.

1. Documento solemne, como unha bula ou un despacho, saído dunha chancelería imperial ou real, autorizado polo selo e as armas do monarca e, por extensión, dunha chancelería eclesiástica. Na Antigüidade romana recibían este nome os documentos que se gravaban en dúas placas de bronce e que formaban un díptico. O termo foi aplicado polos eruditos do Renacemento aos documentos e privilexios solemnes. Jean Mabillon, fundador da ciencia diplomática, adoptouno definitivamente. As formas diplomáticas poden distribuírse en tres grandes apartados: o protocolo inicial, que consta de invocación, intitulación, dirección e salutación; o texto, que comprende a arenga ou preámbulo, a notificación, a exposición, a disposición, a sanción ou a corroboración; e o protocolo final ou escatocolo, que pode incluír a aprecación, a subscrición, a datación e a validación.

2. Escrito ou acta que expiden certos organismos, como unha universidade, facultade, escola, sociedade literaria ou corporación, conferindo un título, un grao, unha prerrogativa ou un premio.

1. Ciencia ou coñecemento do procedemento para establecer e manter relacións internacionais mediante tratos e negociacións, e para representar un Estado. A súa existencia remóntase á aparición dos primeiros soberanos, aínda que non adquiriu un carácter de organización fixo, con embaixadores permanentes, ata finais da Idade Media. Contemporaneamente á consolidación dos estados nacionais, creáronse corpos estables de funcionarios encargados das relacións cos gobernos estranxeiros. A diplomacia determinou a creación de organismos e de normas, sobre a base das que se formou boa parte do dereito internacional. Non obstante , despois das dúas guerras mundiais tendeuse á creacion de organizacións supraestatais para reducir as tensións diplomáticas.

2. Carreira ou cargo de diplomático.

3. Conxunto da organización e do persoal encargado das relacións oficiais internacionais, en nome dun determinado goberno ou dunha determinada organización internacional.

4. Habilidade ou astucia para levar a cabo un asunto delicado ou para tratar con persoas.

1. de diplomar ou diplomarse.

2. Que ou quen obtivo un diploma.

1. Conceder a alguén un diploma.

2. Obter un diploma.

PUBLICACIÓNS

Publicación especializada que se editou en Mondoñedo en marzo de 1954. Subtitulouse “Periódico de Historia, Arqueología, Heráldica, Literatura, Ciencias y Artes comarcales”.

1. Relativo ou pertencente aos antigos diplomas e á diplomática.

2. Relativo ou pertencente á diplomacia.

3. Que ten habilidade ou tacto para levar a cabo asuntos delicados.

4. Que ou quen é membro do corpo diplomático dun Estado que ostenta a representación dun país noutro. Encárgase das relacións xurídicas, políticas e financeiras que afectan os intereses dos cidadáns do seu país no estranxeiro, e da negociación de convenios e tratados internacionais.

5. Persoa que, de maneira provisional, leva a cabo negociacións entre estados ou fai de intermediario entre eles.