"Rei" (Contén)

PERSOEIRO

Cantautor portugués. Realizou estudios de dereito e participou, xunto a José Afonso e outros artistas, no movemento renovador do fado de Coimbra, que posteriormente orixinou un novo modelo de canción ao evolucionar cara á balada e á canção de intervenção. Foi un activo loitador contra a ditadura de Oliveira Salazar, actitude que condicionou boa parte da súa obra, e que se reflectiu en Trova do vento que passa (1962), unha escolma de poesía de protesta. O seu repertorio nutriuse de poemas alleos, musicados moitos deles por el mesmo, algúns da autoría de Curros Enríquez e Rosalía de Castro. Da súa discografía destaca Cantaremos (1970) e Gente de aqui e de agora (1971). Postumamente, editouse a escolma Memória de Adriano (1992).

PERSOEIRO

Antropólogo. Estudiou medicina na facultade de Ciencias de Porto, onde foi catedrático de Antropoloxía dende 1921 e fundador do Instituto de Antropologia. Publicou numerosos libros sobre antropoloxía, arqueoloxía e etnografía, entre os que destacan Antropologia (1915), Da biologia á história (1934) e Antropologia e história (1954). Foi membro da Sociedade Portuguesa de Antropologia e Etnologia, e da Sociedade de Geografia de Lisboa.

PERSOEIRO

Historiador portugués. Residiu na India a maior parte da súa vida e a súa obra Lendas da India está considerada como a máis importante da historiografía ultramarina portuguesa.

PERSOEIRO

Escritor portugués. Centrou a súa obra na rexión de Entre Douro e Minho, e incorporou nela os dialectalismos. Da súa produción destacan Terra ingrata (1946), Montes pintados (1960), Noite de fogo (1974) e Outro Mundo (1980).

PERSOEIRO

Escultor portugués. Membro dunha familia de vidreiros, estudou belas artes en Porto e Lisboa. Foi profesor e director da Escola Superior de Belas-Artes de Lisboa. Realizou diversas estatuas e relevos que están repartidos por lugares públicos e privados. Pertenceu á Academia Nacional de Belas-Artes, á Sociedade Nacional de Belas-Artes, á Associação dos Arqueólogos Portugueses e á Sociedade de Geografia de Lisboa.

PERSOEIRO

Escritora portuguesa. Realizou os seus estudios en Lisboa. En 1979 foi deputada polo PSD e, posteriormente, deputada independente. Colaborou en diversos xornais e revistas, e fundou a Fronte Nacional para a Defesa da Cultura. Escribiu, entre outras obras: Rio de nuvens (1947), Passaporte (1958), Comunicação (1959), Cântico do país emerso (1960), O Homúnculo (1964), O vinho e a Lira (1966), A madona (1968), Epístola aos iamitas (1976), O dilúvio e a pomba (1979), Sonetos românticos (1990) e O sol nas noites e o luar nos dias (1993).

PERSOEIRO

Dramaturgo portugués. Cultivou un teatro costumista con elementos expresionistas: Sol da floresta (1957), As cinco vogais (1951) e O Vagabundo de mãos de oiro (1961). Escribiu tamén as novelas Desporto-Rei (1956), Bonecos de luz (1961) e O tritão (1983).

1. xoaniña.

2. lavandeira.

3. zapateiro.

GALICIA

Político e sindicalista. Traballador do estaleiro de Bazán que iniciou a súa andaina como delegado sindical antes de ocupar o cargo de secretario do comité de empresa. Ademais, exerceu como secretario comarcal da Unión General de Trabajadores (UGT) na comarca de Ferrol. A súa traxectoria política sempre estivo vinculada ao Partido Socialista de Galicia-Partido Socialista Obrero Español (PSdG-PSOE). Presidiu a comisión de Industria do Parlamento de Galicia na I lexislatura (1981-1985) e na II lexislatura, entre 1985 e setembro de 1989, mes no que accedeu á alcadía de Ferrol, logo dunha moción de censura. Despois das eleccións municipais de 1991, nas que resultou elixido alcalde de Ferrol Mario Villamil, unha nova moción de censura permitiu que volvese á alcadía, cargo que exerceu ata 1995. Así mesmo, foi deputado pola Coruña no Congreso de los Diputados durante a V lexislatura (1993-1996). En 1996 abandonou toda a súa actividade política.

GALICIA

Filólogo, pedagogo e poeta. En 1904, ao tempo que estudiaba na Escola Normal de Mestres de Santiago de Compostela (1906-1909), estableceu un colexio na capital do Eume. Rematada a carreira, estudiou o bacharelato. No ano 1910 aprobou as oposicións de maxisterio e pasou a exercer de mestre na Escola Graduada de Lugo, traballo que realizou simultaneamente co exercicio libre do ensino secundario. O seu desenvolvemento persoal e intelectual articulouse ao redor do autodidactismo, a lectura continua e o exercicio da docencia; concibía a educación como un proceso de formación completo que debía abranguer tanto o plano intelectual coma o político, social e ético. En 1917 aprobou, sen pasar pola Escola de Estudios Superiores de Maxisterio, as oposicións para a inspección de ensino primario. Exerceu este novo cargo en Ourense ata 1936. Nesa mesma cidade, ademais de casar con Elisa Pavón Rodríguez, achegouse ao xornalismo e foi redactor xefe do Diario de Orense, e colaborador de La Zarpa...

PERSOEIRO

Pintor, litógrafo e ilustrador. Durante a súa estadía en París (1915-1922), traballou no obradoiro do impresor François Bernouard e expuxo no Salon des Indépendants (1922), no Salon d’Automne e nas Tuileries. Realizou unha pintura impulsiva e nerviosa de carácter figurativo. Ilustrou, entre outras obras, Arrêts facultatifs (1925) de Gaston Pulings e Le chirurgien des Roses ou Roses des lles et du Soir (1922) de Marcel Sauvage, e colaborou en Les Feuilles Libres e Cahiers van de Driehoek. Entre os seus cadros destaca Portrait de famille (1925).

PERSOEIRO

Poeta portugués. Frade capuchino, nos seus poemas comprácese nunha visión dramática da natureza. A súa obra publicouse no s XVIII e reeditouse en 1918.