"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Tenor e compositor. En 1816 participou na estrea en Roma de Il barbieri di Siviglia de Rossini. Actuou tamén nos EE UU e México e exerceu a docencia. Das súas composicións destaca a ópera El poeta calculista.

PERSOEIRO

Barítono, fillo de Manuel del Pópolo Vicente García. Foi profesor de canto e inventor do laringoscopio. Foi profesor do Conservatorio de París e posteriormente da Real Academia de Música de Londres.

PERSOEIRO

Director teatral arxentino. Iniciou a súa carreira profesional en Bos Aires, onde estudiou Medicina e Arte Dramática e onde en 1956 montou un espectáculo, El maleficio de la mariposa, no que partía do texto de Federico García Lorca. En París, en 1964, presentou os espectáculos El Retablillo de Don Cristobal, sobre un texto de Lorca e La rosa de papel, a partir dunha obra de Valle-Inclán, e despois Ubu Rei (1965), El gran teatro del mundo (1966) e El cementerio de automóbiles (1967), cos que obtivo un amplo recoñecemento. En 1969 iniciou unha colaboración coa compañía de Nuria Espert, coa que dirixiu os espectáculos As criadas (1969) e O balcón (1970), con textos de Genet, Yerma (1972), a partir da obra homónima de García Lorca, e Divinas Palabras (1976), versión da obra de Valle-Inclán. O seu traballo, ás veces discutido, orientouse cara á renovación do conxunto do espectáculo dramático, utilizando a miúdo para construír o aparato escénico unha grande espectacularidade.

PERSOEIRO

Matemático e biólogo ucraíno. Os seus traballos sobre espacios lineais normais foron o fundamento das aplicacións na análise funcional de diversas especialidades matemáticas. Profesor na universidade do estado de Moscú, recibiu o Premio Stalin e o Wolf de matemáticas.

PERSOEIRO

Político e filósofo italiano. Ordenado sacerdote en 1825, foi desterrado do Piemonte pola súa actividade liberal (1833). Partidario do neogüelfismo, propugnou a constitución dunha federación de estados italianos baixo a presidencia do papa; aínda que, posteriormente, renunciou ao sistema federal e se mostrou partidario da creación dun Estado liberal unitario baixo a dirección do Piemonte. No eido da filosofía defendeu o ontoloxismo e enfrontouse aos xesuítas. Das súas obras destacan Primato civile e morale degli italiani (1843), Rinnovamento civile dell’Italia (1851) e Prolegomeni al primato (1845).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Seguidor do realismo socialista, publicou Cement (1925), Energija (1932-1938) e unha triloxía autobiográfica.

PERSOEIRO

Compositor. Estudiou con Rimskij-Korsakov e foi profesor e director do Conservatorio de San Petersburgo. Foi considerado como o continuador do Grupo dos Cinco. É autor de ballets, sinfonías e concertos.

PERSOEIRO

Compositor ruso. Estudiou no Conservatorio de Moscova, onde logo exerceu a docencia. A súa obra, exemplo da corrente realista da escola rusa, comprende sinfonías, óperas e ballets.

PERSOEIRO

Compositor ruso. Discípulo de S. Dehn en Berlín, está considerado o pai do nacionalismo ruso musical. Da súa produción destacan as óperas Unha vida polo tsar ou Ivan Susanin (1836) e Russlan e Ludmilla (1842) e as pezas orquestrais, Kamarinskaja (1848), Jota aragonesa e Noites de verán en Madrid.

PERSOEIRO

Pintor croata. Coñecido como Giulio Clovio, traballou en Italia. Cultivou a miniatura e inspirouse en modelos de Michelangelo Buonarroti e Rafaello Sanzio.

PERSOEIRO

Pintor e debuxante holandés. Residiu na Haia, Londres, París e en diversas cidades holandesas e belgas. Traballou na galería Goupil e fixo de mestre, predicador e misioneiro. En Nuenen (1883-1885) fixo moitos debuxos e pintou cadros dunha evidente preocupación social, entre outros Os comedores de patacas (1885), caracterizados por un expresionismo e unha tonalidade escura. En París (1886-1888), onde coñeceu a P. Gaugin, E. Bernard, algúns impresionistas e a obra dos gravadores xaponeses, aclarou a paleta e pintou retratos, naturezas mortas e vistas da cidade con cores a miúdo arbitrarias e aplicadas con breves pinceladas. Entre outros, destacan, Autorretrato con sombreiro de feltro (1887), O restaurante de La Sirène (1887) e O padre Tanguy (1887). En 1888 chegou a Arles, atraído pola cor e a luz do sur. Viviu con P. Gaugin pero a causa dunha pelexa entre eles sufriu unha crise durante a que se cortou a orella esquerda, suceso que reflectiu en Autorretrato...

PERSOEIRO

Escritor. Impulsor do realismo crítico no seu país, colaborou na revista Gazette littéraire (1831). Da súa produción destacan Vecera na khutore bliz Dikan’ki (Veladas no casarío de Dikanka, 1831-1832), Mirgorod (1835, triloxía na que estaba Taras Bul’ba, que logo completaría e editaría como novela en 1942), Revizor (O inspector, 1836), Mërtvye dusi (Almas mortas, 1842), Arabeski (1842, con Sinel, O capote, 1842) e Vybrannye mesta iz perepiski s druz’jami (Fragmentos da miña correspondencia cos amigos, 1847).

PERSOEIRO

Avogado e diplomático. Fundou en Vilagarcía de Arousa a Agencia Arosa e dirixiu o Heraldo de Arosa. Membro da Federación Republicana Galega (FRG), foi enviado como agregado cultural á embaixada española en Perú. Tras ser expulsado deste país, acusado de comunista, estableceuse primeiro en Brasil e despois na Arxentina, onde traballou na compañía de seguros La Franco Argentina. Formou parte entre outras asociacións, das Irmandades da Fala, da Agrupación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGULA) e da Agrupación de Intelectuales Demócratas Españoles.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Cultivou a novela realista cunha gran perfección de estilo. En Oblomov (1847-1859) o protagonista representa a decadencia do terratenente, e en Obryr (O precipicio, 1869) xa aparecen as novas ideas do progresismo e nihilismo.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Páramo. De orixe románica, só conserva a fachada pois a nave e a ábsida construíronse ao longo dos ss XVII e XVII. O arco triunfal é de medio punto. No lado N engadiuse un corpo que funciona de sancristía. A porta principal está formada por tres arquivoltas de medio punto de sección rectangular. Ten espadana de dous vans.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Comezou a desenvolverse no mundo da fotografía con vinte anos, en Regla, acollido pola familia de Germinal González. Alí simpatizou cos políticos comunistas, polo que tivo que vivir na clandestinidade. Nas súas imaxes, de grande interese etnográfico, apareceron reflectidos os aspectos da vida cotiá da illa, así como a loita sindical e obreira da Cuba prerrevolucionaria.

GALICIA

Actor e director. Formado teatralmente en Bos Aires e en Galicia, estivo vinculado aos grupos Histrión 70 e Caritel. Escribiu e dirixiu varios espectáculos con Uvegá Teatro, compañía que fundou en 1988, dos que destacan Trínguilin Trángala (1988), Ourense empalme (1997), A señorita Xulia (2000) e O retrato de Dorian Grai (2001). Co Centro Dramático Galego participou como actor en espectáculos como A pousadeira, O mozo que chegou de lonxe, Nau de Amores, Hostia ou Xelmírez ou a groria de Compostela. Foi un dos promotores da Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena de Galicia.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Juan Gris, estudiou na Escuela de Artes y Oficios de Madrid e na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando. Colaborou nas revistas Blanco y Negro e Madrid cómico. En 1906 trasladouse a París, onde se adscribiu ao cubismo e colaborou en L’Assiette au Beurre e Le Charivari. Os seus primeiros debuxos foron naturalistas e desde 1911 pintou bodegóns case monocromos. En 1912 comezou a realizar colaxes e en 1914 papiers collés e os primeiros lenzos que o achegaron ao cubismo sintético (Naturaleza muerta con frasco y vidrio). Entre 1916 e 1919 desenvolveuse a súa etapa clásica (Violín y vaso). Durante a década de 1920 realizou cadros de arlequíns e pierrots, e escenografías e figurinos para os ballets de S. P. Diaghilev. En 1924 comezou o período polifónico (La mesa del músico). A súa obra asumiu, nunha primeira etapa, unha grande austeridade cromática co predominio do gris e,...

GALICIA

Fotógrafo. Colaborou con diversos medios de comunicación, como La Voz de Galicia, a Revista do Colexio de Arquitectos de Galicia e a Revista Galega de Educación. En 1983 realizou a súa primeira exposición na Sá dos Peiraos de Vigo e desde entón participou en diversas mostras, como a II e IV Fotobienal de Vigo (1986 e 1990) e nas exposicións fotográficas sobre os refuxiados saharauís (1995, 1997 e 1998). Publicou Santiago de Compostela (1989), con textos de X. Filgueira Valverde; Baiona (1992), con X. F. Armesto Faginas; O Camiño de Santiago (1992), con Basilio Losada; e Peregrinos (1999).

GALICIA

Tipógrafo e xornalista. Fundou os periódicos La Gaceta del Sur, El Barrio, El Satírico, El Independiente, Letras Patagónicas e La Voz del Pueblo. Ademais, exerceu como redactor e colaborador de La Opinión Española, La Fronda, La Argentina, El Diario Español, La Batalla e La Nueva Provincia. Publicou, entre outras obras, El espíritu obrero en la Patagonia (1921) e Huerto azul (1940).