"An" (Contén)

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico alemán de orixe checa. Dirixiu, entre outros, os filmes titulados Cikani (1921), Tonka Sibenice (1930), primeiro filme sonoro checo, Le cordon bleu (1931), Matricule 33 (1933), Weisse Sklaven (1938), versión nazi de O acoirazado Potemkim, Viktor und Viktoria (1957) e Der Rächer (1960).

PERSOEIRO

Arcebispo de Florencia (1446-1459), de nome Antonino Pierozzi. Prior do convento dominicano de San Marcos, fíxoo decorar por frei Anxélico. Publicou unha Summa theologica, chamada tamén Antonina onde se admitía por primeira vez a licitude de investir na industria. Ten tamén unha Summa historalis, historia da Igrexa ata a súa época. A súa festa celébrase o 10 de maio.

PERSOEIRO

Catedrático de Literatura Italiana que publicou numerosos estudios críticos. Da súa produción teatral, influída polo verismo francés, destacan: Le Rozzeno (1891), Danza Macabra (1893) e Terra o fuoco (1894).

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Autor da cúpula múltipla de San Gaudenzio, en Novara (1841-1881) e da Mole Antonelliana de Turín (1863 -1888).

PERSOEIRO

Cardeal secretario de estado dende 1848 ata a súa morte. Foi presidente da Consulta do Estado, dende onde redactou o Estatuto Constitucional dos Estados Pontificios. Defensor do absolutismo papal, rexeitou no nome do Papa a lei de garantías e foi contrario á convocatoria do Concilio I do Vaticano.

PERSOEIRO

Dramaturgo italiano. Foi un dos creadores da corrente teatral italiana denominada grotesc. A súa obra máis célebre foi L’uomo che incontrò se stesso (1918).

PERSOEIRO

Pintor italiano, fillo de escultor. Probablemente, foi discípulo de Colantonio en Nápoles -non en Flandres como adoita dicirse-, onde entrou en contacto coa pintura da Escola Flamenca, da que asimilou a técnica da pintura ao óleo, que logo difundiu por Italia; a preferencia pola perspectiva lineal, as composicións verticais e a sobrevaloración do detalle (Políptico de San Gregorio do Museo de Messina).

PERSOEIRO

Militar e político romanés. Agregado militar en diversas capitais europeas, sentiuse atraído polas doutrinas fascistas e nazis. No 1940 dirixiu un golpe de estado, que obrigou ao Rei Carlos II a abdicar no seu fillo Miguel, con Antonescu como primeiro ministro. Na Segunda Guerra Mundial apoiou o Eixe, e ao se producir a desfeita romanesa foi destituído e fusilado.

PERSOEIRO

Astrónomo francés de orixe grega. Dende o observatorio de Meudon fixo no 1909 unha observación moi acertada sobre os detalles da superficie marciana. Contra as ideas de G. Schiaparelli suxeriu que as chamadas “canles” non eran máis ca ilusións ópticas. Interesouse tamén pola historia da astronomía, principalmente exipcia e grega.

PERSOEIRO

Cardeal (1599) Por encargo de Carlo Borromeo, escribiu un tratado en tres libros de Educazione cristiana dei figlioli (Educación cristiá dos fillos, 1584).

1. Pertencente ou relativo aos emperadores antoninos da antiga Roma (96-180 d C).

2. Tipo de moeda, con valor de duplo denario. A súa cuñaxe principiou baixo o Emperador Caracalla no s II. Os seus motivos iconográficos foron a cabeza radiada do Emperador ou unha lúa crecente baixo o busto da Emperatriz. A súa orixe xustificouse pola retirada da circulación dos antigos denarios de prata para refundilos nunha soa moeda, o antoniniano. O seu peso inicial foi de 5,45/5,10 g, aínda que, a causa da crise económica, foi reducindo o seu peso ata un terzo do que posuía inicialmente. De igual xeito, de ter ao principio unha lei dun 50% de prata, converteuse nunha moeda de billón e, finalmente, nunha moeda de cobre recuberta por unha fina capa de prata, polo xeral perdida co tempo. En certos momentos, o propio cobre foi substituído por unha aliaxe de estaño, cinc e chumbo. Están moi ben representadas as cuñaxes da época de Galieno, sendo a única moeda que se utilizou no Imperio durante a época da anarquía militar. En Galicia, atópanse xeralmente de bronce sen a recuberta de prata...

PERSOEIRO

Emperador romano (138-161) de orixe itálica. Sucedeu a Adriano e impuxo disciplina no estado. Gobernou como un déspota ilustrado, gañando a confianza das clases cultas. Promoveu unha execución humanitaria do dereito e mantivo a relixión tradicional. Preocupouse pola prosperidade económica e reprimiu as rebelións nas provincias por medio de legados. Baixo o seu goberno o Imperio chegou ao seu máximo apoxeo. No 139 adoptou a Marco Anio Vero, o futuro Marco Aurelio.