"To" (Contén)

GALICIA

Arquitecto, fillo de Antonio de Cominges Tapias. Estudiou na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (1970) e desenvolveu o seu labor en Vigo. Colaborou co seu pai (1970-1974) e traballou en obras nas que este intervira anteriormente, como a Escola Naval de Marín, onde realizou a mediados dos anos setenta o cuartel Almirante Moreno, e as aulas e os laboratorios Isaac Peral. Proxectou o polideportivo, as residencias para oficiais e o cuartel José Luis Díez da Escuela de Transmisiones y Electrónica de la Armada (ETEA). Realizou o Centro Comercial Praza E xunto con Cameselle e Pedro la Puente (2000), o novo colexio Cluny (2000), a Cooperativa de Armadores de Vigo (2000) e o Asilo das Hermanitas de los Ancianos Desamparados en Alcabre (2001). No eido da rehabilitación arquitectónica destacan a Casa Rectoral (2001) e o Centro Cultural e Social de Caixanova iniciado no 2001.

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escuela de Arquitectura de Madrid, onde se licenciou en 1924. Foi profesor de xeometría, debuxo arquitectónico, estereotomía e construción na Escola de Artes e Oficios de Vigo (1927-1967), e arquitecto municipal de Santiago de Compostela (1930-1931) e de Lavadores. Traballou en Vigo ata que se xubilou en 1974. Durante a súa estadía en Santiago de Compostela proxectou o Hotel Compostela (1930). Influenciado polas ideas arquitectónicas de Gómez Román e Palacios, a súa arquitectura anterior á Guerra Civil caracterízase por unha concepción rexionalista sen a proliferación ornamental que existía noutros arquitectos contemporáneos. Construíu vivendas particulares para a burguesía viguesa da época, edificios para institucións docentes, como o colexio Cluny (1929) e o Fogar e a Clínica San Rafael (1935). Trala guerra a súa actividade incrementouse e realizou un gran número de proxectos, tanto de carácter privado como público. Estilisticamente evolucionou cara a un eclecticismo...

1. 1. Que ten os seus constituíntes moi unidos, sen separación nin ocos.

   2. Aplícase a un solo ou a un terreo moi pouco ou nada poroso.

   3. Aplícase ás rochas cristalinas, normalmente con textura uniforme, de elementos non apreciables a simple vista, e tamén ás rochas que constan exclusivamente dun só elemento mineralóxico que se presenta aparentemente como amorfo.

2. Que non presenta divisións ou fisuras, especialmente aplicado a algo non material.

3. Aplícase ás vocais abertas (a, ɛ, ɔ) que presentan a característica acústica de agrupar os formantes fundamentais nunhas frecuencias específicas, xeralmente baixas. A vogal máis compacta é o a. OBS: Tamén se denominan vocais densas e opóñense ás difusas.

4. Nun espazo topolóxico E, parte de E que, dotada da topoloxía de E, é tamén un espazo compacto.

5. CD.

6. Equipo musical que reúne nun só corpo varios aparatos de reprodución de son que poderían separarse en módulos independentes.

1. Acción de compartir.

2. Cada unha das divisións que se fan nun espacio ou lugar para aloxar diferentes persoas ou cousas.

3. 1. Cada unha das seccións independentes que ten o casco dun navío para evitar o afundimento aínda que se inunde unha delas.

   2. Cada unha das seccións independentes en que se divide algo.

1. Aquilo que se engade a unha cousa para que estea completa.

2. Diferencia entre a potencia de base 10 e de expoñente igual ao número de cifras de que consta un número e o mesmo número.

3. Arco ou ángulo que hai que engadir a un arco ou a un ángulo para conseguir un cuadrante ou un ángulo recto.

4. Sistema composto por quince enzimas ou máis, diferentes do plasma e relacionados entre eles de maneira que entran en actividade secuencialmente, determinando a formación de substancias de notable importancia no proceso de inflamación. A activación do sistema do complemento provoca efectos como a lise celular, a liberación de histamina polos mastocitos e polas plaquetas, o aumento da permeabilidade dos vasos sanguíneos, a quimiotaxe dos leucocitos e a neutralización de determinados virus. Ademais, relaciónase con outros sistemas, como o da coagulación e o da fibrinolise, e intervén na patoxenia de diversas enfermidades inmunolóxicas, como o lupus eritomatoso sistémico, a artrite reumatoide, a glomerulonefrite e a anemia hemolítica autoinmune. Por iso, a determinación dos niveis de complemento no sangue é útil no diagnóstico destas enfermidades e tamén no control da súa evolución e resposta ao tratamento.

5. Diferencia entre un intervalo simple e unha oitava.

6. 1. complemento adverbial

      Etiqueta de función que, nalgúns modelos gramaticais, se lles asigna aos complementos circunstanciais que eventualmente son argumentos, e non satélites como acostuman; é dicir, aos circunstanciais seleccionados por certos verbos como constituíntes necesarios da oración. É o caso, sobre todo, de determinados complementos locativos (

   2. complemento axente

      Función sintáctica argumental exclusiva da oración pasiva, que desempeña o constituínte equivalente ao suxeito da oración activa correspondente (

   3. complemento circunstancial

      Complemento xeralmente non argumental (satélite) que dá conta das circunstancias nas que ten lugar o evento denotado polo verbo (

   4. complemento de obxecto directo

      Función sintáctica argumental que delimita ou precisa o significado expresado polo verbo. Formalmente, identifícase pola posibilidade de ser substituído polos pronomes átonos o, a, os, as (coas súas variantes alomórficas: -lo, -no, etc) segundo o xénero e número do obxecto directo (

   5. ...

1. 1. Que contén todas as características ou as partes das que se constitúe.

   2. Que non presenta ningunha eiva na súa integridade.

2. Aplícase a quen ten boas calidades.

3. Que non implica restricións.

4. Que ten todas as prazas ocupadas.

5. Que ten as propiedades que o identifican e distinguen doutro.