"Bo" (Contén)

1. Ocupar con xente un lugar.

2. Ocupar un lugar con seres vivos.

3. ivir nun lugar.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castro Caldelas baixo a advocación de san Xoán.

1. Relativo ou pertencente aos polabos ou á súa lingua.

2. Individuo da tribo dos polabos.

3. Grupo de tribos eslavas que se instalaron nos ss III e IV entre os ríos Elba e Oder.

4. Lingua eslava da rama occidental que se extinguiu cara a finais do s XVIII.

1. 1. Nome común co que se coñecen os moluscos cefalópodos da familia dos octopódidos. Son animais bentónicos, lixeiros cando reptan sobre os seus brazos, cazadores e ambulatorios. Son de corpo mol, sen cuncha interna, e están provistos de mandíbulas con forma de peteiro de papagaio, oito brazos con ventosas e ollos complexos, provistos de córnea. A súa envergadura está comprendida xeralmente entre 40 e 60 cm, e só rarísimos exemplares chegan a alcanzar 3 m.

   2. polbo cabezudo/de altura/do limpo

      cabezón.

   3. polbo común [port: polvo; cast: pulpo; ingl: poulp] [Octopus vulgaris, Fam dos octopódidos]

      Molusco de ata 100 cm de lonxitude, de corpo globoso de cor entre grisácea e parda verdosa, pel ás veces con verrugas na parte superior do corpo, e provisto de oito tentáculos (brazos ou raxos) rodeando a boca, e con dúas fileiras de ventosas. O terceiro tentáculo está modificado nos machos, co extremo en forma de culler, e utilízao como órgano copulador introducindo os ovos no interior do corpo da femia. A reprodución ten lugar no inverno, para o que se achega á costa, onde permanece ata a primavera. É un invertebrado moi intelixente, cun cerebro moi desenvolvido e capaz de diferenciar figuras xeométricas. Habita nos rochedos e durante o día permanece en fendas e recunchos, e de noite caza e alimentase de moluscos, crustáceos e peixes que atrapa cos seus tentáculos e mata co seu pico córneo. Distribúese polo Atlántico e o Mediterráneo. En Galicia é moi apreciado en gastronomía e constitúe un dos pratos máis tradicionais da nosa cociña.

2. Forma tradicional de preparación do polbo, que consiste en cocer o polbo en grandes caldeiros de cobre. Despois córtase en anacos e bótaselle un pouco de aceite de oliva virxe, sal e pemento picante en po. Nalgunhas zonas acompáñase tamén con cachelos, xeralmente cocidos na mesma auga ca o polbo.

PERSOEIRO

Escritor. Autor de novelas de exaltación patriótica, a súa obra principal Povest o nastojaščem čeloveke (Novela dun home auténtico, 1946) recibiu o Premio Stalin 1947, galardón que volveu gañar en 1949 con My sovetskije l’udi (Nós, os soviéticos, 1948).

1. Que está formado por dúas ou máis sílabas.

2. Palabra que está formada por dúas ou máis sílabas. Segundo o número de sílabas que a compoñan, a palabra polisílaba recibe os nomes particulares de bisílaba, trisílaba, tetrasílaba, pentasílaba, etc.

1. Apelido de orixe galega. Segundo a lenda, algún dos seus membros puido participar na Batalla de Clavijo (825).

2. Liñaxe que trae como armas, en campo de goles, unha pomba de prata.

GALICIA

Médico. Profesor na Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en pediatría e endocrinoloxía e investigou sobre o tratamento dos atrasos no crecemento. Publicou, entre outros, Endocrinología pediátrica (1990), Manual de pediatría práctica (1992). É académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid, é autor dunha obra intelectual e irónica. Escribiu poesía, experimental e antivangardista, que plasmou en Protocolos (1973), e narrativa, marcada polo realismo subxectivo, como El heroe de las mansardas de Mansard (1983, Premio Heralde), El metro de platino iridiado (1990, Premio de la Crítica), Donde las mujeres (1997, Premio Nacional de Narrativa), El cielo raso (2001, I Premio Fundación Lara), en que trata o tema da homosexualidade e o cristianismo; Alrededores (2002) e Una ventana al norte (2004), en que procura a realidade a partir do gusto pola irrealidade. É membro da Real Academia Española (2002).

PERSOEIRO

Impresor. Entre 1854 e 1858 tivo en arrendamento os obradoiros tipográficos de Francisco Arza, fillo de Pascual Arza, na Coruña, mentres Arza establecía outros en Santiago de Compostela, Pontevedra e Lugo. Editou Proyecto de ley para arreglo del notariado (1855), de Fermoso. Castor Míguez mercou este obradoiro en 1859.

PERSOEIRO

Cónsul romano. Cuestor en Sardeña e pretor, foi nomeado cónsul en 89 a C despois de obter diversas vitorias durante a guerra social. Outorgou coa lex pompeia o dereito latino ás cidades de Transpadana.

RIOS

Río da vertente atlántica que nace no concello de Moeche, baña parte do concello de Cerdido e desemboca na ría de Cedeira, no concello homónimo, pola parroquia de Esteiro. O tramo final da súa conca pertence á Costa Ártabra, integrada na Rede Natura 2000.

MONTES

Monte situado na parroquia de Riós, no concello homónimo. O seu cumio acada os 868 m de altitude.