"Fer" (Contén)

GALICIA

Mestre e político. Doutor en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como mestre antes de formar parte do corpo de inspectores de educación. Membro do Partido Popular, foi parlamentario galego pola circunscrición de Lugo durante a V lexislatura (1997-2001). En 1994 foi nomeado director xeral de Formación de Emprego da consellería de Familia, Muller e Xuventude, cargo que desempeñou ata maio de 1996, cando foi designado conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria. Foi tamén membro, entre 1993 e 1996, do comité de dirección da Revista Galega do Ensino e colaborou na revista FMX, da consellería de Familia, Muller e Xuventude. É autor de A educación compensatoria en Galicia (1994) e colaborador en diversas obras como Informe cero da educación en Galicia (1988), Guía de técnicas, estratexias e recursos para a busca de emprego (1995), A formación profesional ocupacional en Galicia (1996), Dicionario de Psicoloxía e Educación...

GALICIA

Enxeñeiro de minas. Profesor na Escola de Minas, foi inspector xeral de minas e sucedeu a Casiano del Prado na dirección das minas de Almadén. Publicou, entre outras obras, Memoria sobre las minas de estaño situadas en las provincias de Pontevedra y Orense (1847).

GALICIA

Actor e director teatral. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa actividade teatral no terreo do teatro escolar, e continuou co grupo Sarabela participando en case todas as súas montaxes, entre as que destacan Xacobe ou a submisión (1989); Madame de Sade (1991), polo que recibiu o Premio Compostela ao Mellor Actor; As sillas (1992); Cama dous por dous para dous (1994); A Esmorga (1995); O lapis do carpinteiro (2000), traballo polo que obtivo o Premio María Casares ao Mellor Actor Protagonista no ano 2001; ou Sexismunda (2001), adaptación de La vida es sueño de Calderón de la Barca. No Centro Dramático Galego interpretou o papel protagonista de O incerto señor Don Hamlet, príncipe de Dinamarca (1991). Participou ademais como actor noutras montaxes desta compañía, como A lagarada (1992), de Otero Pedrayo; Historia dun soldado (1993), de Charles-Ferdinand...

PERSOEIRO

Editor. Militou na Unió Catalanista, da que foi secretario xeral, e no Estat Català. Foi subdirector e fundador do semanario Nosaltres Sols (1931-1934). Tamén fundou Edicións Mediterrània (1935), Editorial Dalmau i Jover (1945) e Rafael Dalmau, Editor (1959).

PERSOEIRO

Xornalista e político. De orixe obreira, denunciou as desigualdades sociais en Suecia. Dirixiu o movemento obreiro do sur de Suecia e foi o ideólogo do partido socialdemócrata. Fundou o diario Arbetet en Malmö.

GALICIA

Escultor. Coñecido como Remigio, iniciou a súa formación artística en 1964. Foi profesor de debuxo e pintura e auxiliar de modelado e talla en pedra na Escola de Artes e Oficios de Vigo (1975-1977). Empregou, entre outros materiais, a pedra, o bronce, o ferro, o cobre, o aceiro inoxidable, as resinas de poliéster e as mallas de aceiro refractario; e empregou pátinas, oxidacións, texturas e pulidos na busca dunha valoración da materia sobre a forma. Traballou con formas obxectuais máis ou menos figurativas, nas que prevaleceu máis o escultórico ca o obxecto. Realizou series temáticas que parten de materiais industriais. Entre outras destacan Moda Gallega, Complementos, Eros, Mitologías, Herramientas, Las formas del sonido e Reconversión industrial. Realizou, entre outras obras, o monumento ao músico Andrés Gaos en Vigo (1994). En 1999 coordinou o I Simposium Internacional de Escultura Monte Alba (Vigo). Participou, entre...

PERSOEIRO

Militar e político estadounidense. Foi deputado, senador e ministro de Guerra dende 1853 a 1857. Desde os seus cargos mantivo o seu apoio ao sistema escravista e posturas contrarias ao federalismo. Ao estalar a Guerra de Secesión foi elixido presidente da Confederación sudista en 1861. Dirixiu a guerra e rexeitou todos os intentos de paz, pero a derrota das forzas do sur obrigárono a fuxir en 1865. Foi apresado e recluído na prisión de Fort Monroe (Virginia) durante dous anos.

PERSOEIRO

Político húngaro. Foi un dos líderes da oposición parlamentaria entre 1833 e 1844. Afiliado ao movemento de Kossuth (1845) opúxose ás medidas radicais da Revolución de 1848. Colaborou na preparación do Compromiso de 1867, base da monarquía austrohúngara.

1. Adhesión respectuosa ao proceder, á vontade ou aos desexos doutro.

2. Actitude que amosa unha persoa ao aceptar o trato, os agasallos, etc, cunha persoa de situación máis modesta.

1. Que amosa deferencia.

2. Que leva ou transporta algo.

3. Circunferencia que, no sistema ptolomeico e noutras teorías xeocéntricas, describe o centro do epiciclo dun planeta que xira arredor da Terra.

1. Someterse ao ditame de alguén ou acceder a algo por consideración, respecto ou condescendencia.

2. Concederlle a outros unha parte da xurisdición ou do poder que unha persoa posúe.

PERSOEIRO

Ximnasta. Comezou a practicar a ximnasia na escola e con 11 anos ingresou no Centro de Alto Rendimiento (CAR) de Sant Cugat del Vallès. De alí pasou ao CAR de Madrid e en 1995 debutou co equipo español de ximnasia artística. Especializouse no exercicio de chan, do que se proclamou campión de Europa júnior (San Petersburgo 1998), subcampión mundial absoluto (Tianjin 1999) e subcampión europeo absoluto (Bremen 2000); sen embargo, na súa primeira participación olímpica, nos Xogos de Sidney 2000, non se clasificou para a final da súa especialidade. Pola contra, obtivo a Medalla de Ouro e o título de Campión Olímpico na competición de salto, disciplina na que, ao remate dese ano, ocupou o primeiro posto da clasificación mundial.

PERSOEIRO

Político, avogado e periodista francés. En 1933 integrouse no Partido Socialista Francés, Section Française de la International Ouvrière (SFIO), e durante a Segunda Guerra Mundial foi membro da Resistencia (1940-1944). Ocupou diversos cargos: alcalde de Marseille dende 1953, senador (1959-1962), ministro de Ultramar (1956-1957) e deputado na Asemblea Nacional dende o 1962 e en 1964-1965. Foi candidato socialista á presidencia da República no 1969. Despois da reorganización do Parti Socialiste Français (PSF), adheriuse ao programa común de goberno da esquerda (1972) e deu o seu apoio a François Mitterrand nas eleccións presidenciais de 1974 e 1981. No 1981, coa vitoria do PSF nas eleccións lexislativas, foi nomeado ministro do Interior e no 1984 pasou a ter o cargo de ministro de Planificación Territorial. Fundou e dirixiu o xornal Le Provençal.

PERSOEIRO

Químico alemán. Estudiou na Technische Universität München, onde se doutorou en 1974. Traballou no departamento de bioquímica do Max Planck Institut de Martinsried e, posteriormente, trasladouse aos EE UU onde traballou no Howard Hughes Medical Institute. En 1988 recibiu o Premio Nobel de Química, xunto con Robert Huber e Hartmut Michel, polos seus estudios da estrutura tridimensional das proteínas das membranas fotosintéticas e da transferencia dos electróns na fotosíntese.

PERSOEIRO

Pintor francés. Membro dunha familia de debuxantes e artesáns, parece que foi fillo natural de Talleyrand. En 1815 ingresou na École des Beuax-Arts, onde foi alumno de Pierre-Narcisse Guérin e compañeiro de Théodore Géricault. Ao mesmo tempo, acudía ao Musée du Louvre onde copiaba as obras dos grandes mestres. Foi o abandeirado do romanticismo pictórico francés e un fervente defensor da liberdade do artista fronte aos canons clasicistas: opúxose ao emprego do modelo, feito que contribuíu a que a súa obra, vigorosa e dinámica, fose a miúdo imperfecta. Estudiou a Il Veronese, buscou un equilibrio cromático baseado na complementariedade das cores e abriu o camiño a posteriores experiencias impresionistas e divisionistas. Baixo a influencia de Géricault cultivou a pintura de historia e pintou nun estilo similiar ao da súa obra Dante e Virgile (Dante e Virxilio, 1822), coñecida tamén como a Barca de Dante e que presentou no Salon dese ano. Realizou obras de temas de historia...