"Martin" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Villafínez, na súa traxectoria artística distínguese un primeiro período de formación, con Mariano Tito Vázquez, en que comezou copiando estampas e ilustracións de influencia xaponesa. Principiou a realización de paisaxes urbanas, sobre todo de Santiago de Compostela, cunha técnica impresionista. Foi abandonando o debuxo para darlle unha maior relevancia á luz e á cor. Destacan Bonaval (1930?), Pórtico da Gloria (1935), Torre do Reloxo (1935), Interior da catedral de Santiago, Vista de Santiago desde a Ferradura (1940?) e Os profetas (1941). Nos últimos anos tivo que realizar pinturas en serie destinadas ao gran público, como a repetición do motivo do Pórtico da Gloria.

PERSOEIRO

Oficial carlista, irmán de Xoán Martínez Villaverde. Foi depurado en 1832 do exército e uniuse ás filas dos carlistas. En 1834 levantou unha partida carlista nos arredores de Chantada e organizou a ocupación de Lugo, durante a que morreu.

PERSOEIRO

Relixioso, irmán de Francisco Xavier Martínez Villaverde. Cura e guerrilleiro carlista, nomeárono cóengo de Mondoñedo (1824) e arcediago de Melide. Presidiu a Xunta Carlista de Galicia e, trala disolución desta en 1839, fuxiu a Francia.

PERSOEIRO

Eclesiástico. Párroco de Santa Eulalia de Ponte Caldelas (Ponte Caldelas), foi capelán honorario do rei e cabaleiro da Real Orden de Carlos III. Escribiu Memorias de Galicia (1856).

PERSOEIRO

Político e eclesiástico. Foi provisor e gobernador eclesiático da diocese de Ourense en 1810 e cóengo da catedral de Ourense. Defensor do absolutismo, foi deputado nas Cortes de Cádiz (1810-1813).

PERSOEIRO

Compositor e músico. Colaborou e participou en diversos grupos de rock, folk e jazz. Realizou partituras para as compañías Luís Seoane, Teatro do Atlántico e o Centro Dramático Galego. Gañou o Premio María Casares á mellor música orixinal por Como en Irlanda (1997) e por Si o vello Simbad volvese ás illas (2000).

GALICIA

Relixioso. Estudiou teoloxía e ingresou nun mosteiro dominicano. En 1884 foi destinado a Filipinas como misioneiro e alí publicou a revista semanal manuscrita La Sabatina.

GALICIA

Mestre. Entre 1874 e 1876 colaborou no xornal La Luz. Foi un dos fundadores, en 1880, xunto con Enrique García, da Escola Fröbel de Pontevedra. Participou no Congreso Rexional Pedagóxico de 1887 en Pontevedra, onde defendeu que a educación tiña que ser a mesma para homes e para mulleres, así como a necesidade da incorporación da muller á escola. Publicou algunhas traducións do francés.

PERSOEIRO

Militar. Foi deputado nas Cortes pola provincia de Ourense (1837-1838) e fusilado en Carral pola súa participación no Levantamento de 1846.

GALICIA

Escritor. Foi xefe do Servicio de Programas Culturales de TVE e xefe do Servicio de Programas Dramáticos de TVE. Escribiu numerosas obras sobre temas históricos e de heráldica, entre as que destacan Cuartilla, Consideraciones sobre lo humano, lo lírico y lo clásico en la poesía de Lope de Vega, Trovadores gallegos. Macías el Enamorado y Juan Rodríguez del Padón (1944), El bosque de Ancines (1966) e Elegía de la muerte de mi padre, Torres, pazos y linajes de la provincia de La Coruña (1978). Foi membro da Real Academia de la Historia de Madrid, da Real Academia Galega, da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario, da que foi presidente de honra, da Academia Gallega de Jurisprudencia y Legislación e da Academia Nacional de Bellas Artes da República Arxentina. Recibiu a Medalla de Galicia (1991).

GALICIA

Arquiveira. Foi secretaria técnica do Museo Provincial de Belas Artes da Coruña (1948-1961), arquiveira-bibliotecaria do concello da Coruña desde 1960 e membro de número e secretaria-conservadora perpetua do Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses desde a súa creación. Escribiu Catálogo del Museo provincial de Bellas Artes de La Coruña. Año 1957 y Transcripciones, traduciones y glosas de “Privilegios Reales y Viejos Documentos de La Coruña (1980).

GALICIA

Escritor e político. Coñecido como Vicente Risco, foi un dos principais intelectuais e políticos galeguistas do s XX. Fillo de Antonia Agüero Álvarez e de Antonio Martínez--Risco, avogado e funcionario de Facenda, os seus primeiros anos transcorreron na rúa da Paz, en Ourense, onde tamén viviron R. Otero Pedrayo, a quen coñeceu xa desde neno, e Florentino López-Alonso Cuevillas. Rematou o bacharelato en 1899 no Centro Provincial de Instrución e obtivo a licenciatura en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1906. Posteriormente ingresou na delegación de Facenda da súa cidade natal e comezou a desenvolver o seu traballo artístico e intelectual, tal e como reflicten as súas primeiras colaboracións en El Miño (1910), que asinaba cos pseudónimos de Rujú Sahib e Polichinela, e onde seguía o estilo xornalístico de Eugenio D Ors. A partir de 1911 pasou a colaborar en Mi Tierra, onde escribiu diversos artigos sobre literatura galega. En 1913 marchou excedente a Madrid e alí matriculouse...

GALICIA

Historiador. Foi secretario da Fundación Vicente Risco. Colaborador de diversas publicacións periódicas, como Grial, Agália e A Trabe de Ouro, escribiu, en colaboración, A Alta Limia (1993), A Baixa Limia (1996) e Baixo Arnoia (1998). Da súa produción destacan O ensino da historia no bacharelato franquista (período 1936-1951) (1991), Terra de Celanova (1993), Arredor da historia de Galicia: ensaios sobre o seu ensino e o nacionalismo (1997), Muíños: natureza viva. Lobios: natureza e historia (1998) e Memorial Juan Xesta (2004).

GALICIA

Escritor, fillo de Vicente Martínez-Risco Agüero. Desenvolveu unha importante actividade como crítico literario e como docente en diversas universidades de Francia, EE UU e Canadá. Dos seus estudios literarios cómpre salientar A figuración literaria (1991) e Antoloxía da literatura fantástica en lingua galega (1991). No apartado da súa produción literaria, que se caracterizou polo xogo entre fantasía e realidade en relatos cheos de condicionantes teóricos, destacan Memorias dun emigrante (1987, Premio de la Crítica Española), Xogo de gardas e ladróns (1989), O caso (1989), As metamorfoses de Proteo (1989, Premio da Crítica Galicia 1990), Tres situacións elementais (1991), A noite de sábado (1991), Margarida d Ouridac (1993), Hipogrifo (1994) e Os fillos do río (1997), coa que foi finalista do Premio Torrente Ballester. Postumamente publicouse a súa obra O embrión (2002).

GALICIA

Óptico e político, irmán de Sebastián Martínez-Risco Macías e curmán de Vicente Risco. Foi deputado por Ourense nas Cortes por Acción Republicana (1931) e por Izquierda Republicana (1936). Exiliouse en Francia, onde continuou co seu labor científico e docente. Escribiu Estudios generales sobre aberración esférica de orden superior (1927).

GALICIA

Poeta, ensaísta e xurista, irmán de Manuel Martínez-Risco Macías e curmán de Vicente Risco. Ingresou na carreira xudicial e exerceu como maxistrado, profesión que abandonou para dedicarse á avogacía. Da súa produción xurídica destacan El Régimen jurídico de la propiedad territorial en Galicia a través de sus instituciones forales (1958) e Las ideas jurídicas del Padre Feijoo (1973). Foi colaborador de diversas publicacións periódicas, como Galicia, Grial e Boletín da Real Academia Galega, en que incluíu artigos sobre os principais escritores galegos, e participou no Galician Programme da BBC. No campo literario, en que se inclúen obras de clara influencia neotrobadoresca e hilozoísta, destacan 14 Nadaliñas 1958-1973, Trébol poético (1943) e Do recuncho amado (1980). Gañou os Xogos Florais de 1945 no apartado de poesía en galego. Foi membro da Real Academia Galega, da que foi elixido presidente (1960), do Instituto de Estudios Ourensáns Padre Feijoo e cofundador da Editorial Galaxia.