"Oria" (Contén)

Construción intelectual elaborada con independencia de toda aplicación práctica.

Análise hipotética, que é a miúdo expresión dunha simple convicción persoal.

Conxunto de normas establecidas para explicar un conxunto de feitos. Como teoría científica, comporta o establecemento dunha serie de leis que serven para relacionar unha orde determinada de fenómenos e, á vez, equivale a un principio de explicación daquilo que é obxecto dunha ciencia particular ou dunha parte importante desta.

Corpo doutrinal, completo e sistemático, sobre unha materia, unha arte, unha ciencia.

Momento, aspecto ou dimensión específica da actividade cognoscitiva, considerados como diferentes da práctica, pero radicalmente vinculados con ela, polo que toda a actividade especulativa xorde no ámbito dunha práctica e unha experiencia determinadas.

Conxunto de doutrinas desenvolvidas polos integrantes da Escola de Frankfurt, que ten como trazo básico e común ás diversas formulacións, a remisión á crítica política e social de Marx, e oponse á teoría tradicional que impregna o pensamento moderno occidental tanto na súa vertente empírica e científica como na idealista, e que conduce a un insuficiente coñecemento do home e da sociedade. Foi exposta, entre outros, por H. Marcuse, T. Adono e, sobre todo, M. Horkeheimer.

Conxunto de principios que se refiren a un determinado concepto que inclúe tanto os axiomas postulados sobre este, como as consecuencias (teoremas) que destes axiomas foron deducidas loxicamente.

1. Consideracións de tipo matemático-filosóficas baseadas nas ciencias físicas en relación cos sons.

2. Ensinanza que comprende un conxunto de regras, relativas á melodía, á harmonía, ao contrapunto, ao ritmo, ás formas e á instrumentación.

...

1. Condición peculiar que adquiren no dereito os feitos xurídicos e as cousas polo feito de estar nun territorio sometidas a un determinado ordenamento xurídico.

2. territorialidade das leis

   Principio segundo o cal a lei obriga a todos os que se atopan no territorio da institución que a ditou. Aplícase, sobre todo, en relación ás leis penais e de orde pública. Só están eximidas persoas, edificios e barcos afectados pola extraterritorialidade.

Mecanismo de defensa do ámbito doméstico en que se desenvolven os organismos, que tende a arredar os individuos ou grupos uns dos outros. Todos os grupos taxonómicos teñen formas de loita de defensa do territorio, desde os organismos inferiores, nos que se desenvolven sistemas pasivos que tenden a facer incompatible a vida doutros organismos, ata os organismos superiores, que se serven de comportamentos complexos. Este proceso limita a competencia intraespecífica e preserva as poboacións do esgotamento de reservas de alimentos, auga ou luz.

Cargo ou función de titor.

Tempo dedicado polo profesor a atender as necesidades dos alumnos.

1. Liña que describe no espazo un punto que se move.

2. Liña que describe o centro de gravidade dun proxectil no seu camiño polo aire.

3. Liña que describe un avión ou calquera outro vehículo espacial nun voo, referido estritamente á liña descrita polo seu centro de gravidade.

Liña de conduta ou actuación que segue no tempo unha persoa dentro dunha actividade.

Curva que corta coa mesma inclinación todas as curvas dun feixe ou sistema dado. Denomínase traxectoria ortogonal se as corta nun ángulo recto.

Camiño que segue unha masa de aire como un furacán ou unha tormenta xiratoria.

Cargo ou oficio de vedor.

Oficina do vedor.