"Rab" (Contén)

1. Planta herbácea anual, que presenta follas alternas, estreitas e grosas, lanceoladas e trinervadas. As flores son de cor verdosas e están colocadas de forma axilar. Os froitos, moi prezados, son drupas de pequeno tamaño.

2. ariedade de ameixa de pequeno tamaño, que ten forma esférica, polpa dura, pel amarela e sabor ácido. Pódese comer fresca ou en marmeladas e confeitos. É orixinaria de Europa Central e chegou ao concello do Rosal en 1938 a través do botánico José Sánchez García, que fundou a primeira fábrica galega de conservas vexetais.

1. Que é digno de compaixón pola súa desgraza.

2. Que denota unha extrema pobreza.

3. Que é menosprezable polo seu escaso valor ou a súa insignificancia.

4. Que ou quen merece menosprezo e indignación pola súa maldade.

5. Que ou quen amosa unha actitude mesquiña e apegada ao diñeiro.

1. 1. Relativo ou pertencente aos mozárabes ou á súa lingua.

   2. Grupo de poboación que conservou a relixión cristiá baixo a dominación islámica da Península Ibérica. Os musulmáns respectaron os cristiáns e os xudeus, que tiñan unha relixión dimnī (‘protexida’). O carácter de comunidade bilingüe dos mozárabes converteunos en fecundos intermediarios culturais entre o mundo musulmán e o cristián. O Califa ‘Abd al-Raḥmān III de Córdoba puxo fin á acción directa dos grupos étnicos e gañou a adhesión dos mozárabes e dos xudeus. A amálgama acentuouse en 980 cando o caudillo Almanzor integrou os mozárabes no seu exército nacional.

   3. Lingua románica extinta que empregaban os mozárabes, os muladís e os indíxenas renegados do cristianismo. Os autores árabes denominárona lisan al-’aǧam e, máis concretamente, ‘aǧamīyya ‘lingua dos estranxeiros’. A heteroxeneidade étnico-cultural e lingüística da Península Ibérica motivou que non fose uniforme o latín vulgar que se propagou, diversidade que se acentuou máis polo feito de que non había unha pauta cultural durante a dominación moura. Non había, daquela, unha lingua mozárabe peninsular, senón diversos dialectos rexionais. A sociedade mozárabe era diglósica: coloquialmente empregaban unha fala románica, que non escribían, e todas as vivencias culturais recibíanas en árabe. O lento proceso de arabización cultural e lingüística parece que se consumiu na segunda metade do s XII. As muwaxahas, que conteñen as kharxas en mozárabe son todas do s XI ou comezos do XII. Posiblemente non existiu ningún documento redactado...

   4. arte mozárabe

      Conxunto de manifestacións artísticas producidas polos mozárabes. Desenvolveuse durante os ss IX e X no N de Castela e ao longo do Cantábrico, aínda que tamén contou con certa repercusión en Andalucía e Aragón. A arquitectura caractarizouse polo emprego de elementos de tradición cordobesa, como as bóvedas complexas ou os arcos de ferradura, enmarcado nun alfiz, e pola variedade de plantas, sobre todo de tipo bizantino e visigodo. As igrexas acostuman ser de pequeno tamaño e destacan Santa María de Melque (Toledo), San Miguel de Escalada (León), San Baudel de Berlanga (Soria), Santa María de Lebeña (Cantabria), Santiago de Peñalba (León) e San Cebrián de Mazote (Valladolid). En Galicia consérvase a capela de San Miguel de Celanova, situada no recinto do que fora o xardín do noviciado do mosteiro de San Salvador de Celanova. Os mozárabes destacaron na realización de miniaturas, en que se aprecia a influencia islámica. A obra máis relevante é o Comentario á Apocalipse, realizado por un monxe...

2. Aplícase á liturxia propia dos cristiáns da Península Ibérica antes da introdución do rito romano, chamada tamén liturxia visigótica ou hispánica.

1. Trazo lingüístico propio da lingua mozárabe.

2. Elemento artístico propio da arte mozárabe.

3. Conxunto de características socioculturais dos mozárabes.

FILOSOFOS

Filósofo e literato. Traballou como funcionario para os almohades e manifestou ter visións místicas. Emprendeu unha vida de peregrinación e está considerado un modelo de santidade e un místico. Escribiu Milkat al-anwar, Díwa-n e Tadbírat ilahiyya.