"dis" (Contén)

Diminuír a tensión de algo.

Facer desaparecer ou suavizar a tensión dunha persoa ou dunha situación.

Relaxarse a tensión á que está sometido algo ou alguén.

Suavizarse a tensión dunha persoa ou dunha situación.

Acción e efecto de distender ou distenderse.

Terceiro e último momento da articulación dun son no que os órganos se relaxan e pasan a unha posición de repouso relativo, se segue unha pausa; ou á posición típica da primeira fase intensiva do son seguinte.

Elemento que se incorpora a un contexto serio ou formal para conseguir un efecto humorístico. O seu obxectivo é suavizar a tensión emocional dunha obra literaria ou incidir na súa condición seria ou tráxica, por contraste. Entre os recursos máis habituais cóntanse a introdución dun personaxe, dun acontecemento inesperado ou dun discurso que altera a seriedade da trama.

Fase de descanso das forzas tectónicas no proceso oroxénico. Os dobramentos formados na fase precedente consolídanse e chegan a producirse fracturas (fallas normais).

Aplícase aos edificios ou columnatas da arquitectura clásica que teñen dúas columnas.

Aplicase á flor que ten dous estilos.

1. Acción e efecto de distinguir ou distinguirse.

2. Diferencia entre dous ou máis seres, realidades ou dimensións do real, en virtude de que unha cousa non é a outra, ou ben non se considera que o sexa. Moi relacionado co problema da división, espertou o interese do pensamento grego e da escolástica. Esta última estableceu dous tipos de distinción: real, entre cousas realmente distintas, e de razón, puramente mental. Posteriormente, admitiuse tamén a división entre distinción absoluta, referida a cousas nas que non hai ningunha relación entre a cousa e o modo, e distinción modal, entre unha cousa e o seu modo. Diferenciouse tamén entre distinción adecuada, entre partes que son á vez todos, e de distinción inadecuada, entre un todo e algunha das súas partes.

Calidade das persoas ou cousas que destacan pola súa elegancia e refinamento.

Consideración ou tratamento especial que se lle fai a unha persoa.

Premio ou recoñecemento que se lle concede a alguén e que o distingue dos demais.

Reparo que alguén alega para non asentir totalmente a algo.

Distinción lóxica nunha proposición con dous sentidos, dos que un se concede e outro se nega.

de distinguir ou distinguirse.

Que é moi refinado no seu aspecto ou nos seus modais.

Que se distingue entre os da súa clase ou profesión por ser moi bo.

Diferenciar unha persoa ou cousa entre outras.

Facer que unha persoa ou cousa se diferencie doutra ou doutras.

Constituír algunha cousa o factor que permite diferenciar unha cousa ou unha persoa doutra.

Mostrar preferencia ou estimación especial por unha persoa.

Percibir algo de forma clara polos sentidos.

Conceder a unha persoa algo que o honre por algún mérito ou como mostra de respecto. OBS: Con este significado rexe preposición con.

Considerar cousas de forma separada establecendo diferencias entre elas.

Diferenciarse unha persoa ou cousa doutra ou doutras por algunha característica.

Sobresaír algo ou alguén por riba dos demais grazas a unha calidade.

Que serve para distinguir.

Aplícase ao trazo articulatorio ou acústico que, na realización dos fonemas, é susceptible de exercer valores discretos diferenciais respecto doutras realizacións. Cando un destes trazos é común a unha serie de realizacións fonemáticas denomínase marca de correlación. Por exemplo, os trazos distintivos do [p], en galego, son: [consoante], [xordo], [oral], [oclusivo], [bilabial]. Por [consoante] oponse ás vocais, por [xordo] a [b], por [oclusivo] a [f] e por [bilabial] a [t] e a [k].

Trazo que distingue ou caracteriza algo, especialmente o obxecto que identifica os pertencentes a algunha profesión ou grupo

1. Bandeira especial que se iza nun navío para indicar a presenza dunha persoa a quen lle corresponden determinados honores.

2. distintivo de clase

   Sinal que se asigna á embarcación de regatas que pertence a unha clase internacional.

Que se diferenza doutra cousa por algunha característica.

Que non é o mesmo.

Que se percibe con claridade.

Que non hai outro igual.

Que ten dúas bocas ou ventosas.

Nome dado a dous tremátodos endoparasitos, que en estado adulto parasitan os condutos biliares da ovella e, ocasionalmente, do home e doutros mamíferos. O dístomo hepático provoca a fasciolose e o dístomo lanceolado a dicroceliose.