"CIO" (Contén)

1. 1. Acción de pedir.

   2. Cousa que se pide.

2. 1. Solicitude ou instancia dirixida a un xuíz, tribunal ou autoridade que ten o poder de conceder aquilo que se pide.

   2. Cada unha das demandas contidas nunha solicitude.

   3. dereito de petición

      Liberdade pública, que consiste na facultade que ten cada persoa natural ou xurídica de dirixirse ás autoridades demandando a reparación dun dano ou prexuízo, a modificación ou o cumprimento dunha disposición legal e todo o que sexa de interese público ou privado. Teñen o dereito a empregalo todos os maiores de idade e as persoas xurídicas.

3. Falacia do razoamento que consiste en tomar como premisas unha ou máis proposicións idénticas ou equivalentes á conclusión, ou ben que a requiren para ser demostradas.

1. 1. Produción dun pigmento, dunha materia colorante, nunha parte determinada.

   2. Coloración dunha parte ou zona polo depósito dun pigmento.

2. Acción de colorear un soporte líquido engadíndolle un pigmento.

PERSOEIRO

Poeta e publicista. Pioneiro da semiótica e da teoría da comunicación en Brasil, publicou o estudo Semiótica & Literatura (1979). No apartado literario cultivou a poesía concreta e colaborou en Revista de Novíssimos e Revista Brasileira de Poesia, onde publicou as súas primeiras composicións. Fundador do grupo Noigandres (1952) e relacionado co grupo Ruptura, no seu libro Poesia, pois é poesia (1977) reúne toda a súa obra poética.

PERSOEIRO

Cantante e actriz. Coñecida co nome artístico de Conchita Piquer, destacou pola beleza e a potencia da súa voz, rica en matices, e pola elegancia nos escenarios. Cultivou preferentemente a copla e nas súas cancións introduciu abundantes elementos folclóricos andaluces. Dos seus temas máis destacados cómpre salientar “La Parrala”, “Eugenia de Montijo”, “La otra” e “María de las Mercedes”. Tamén actuou en diversos filmes, como El negro que tenía el alma blanca (1927) e Filigrana (1949).

1. Forma de implantación dos tecidos embrionarios na placenta. Distínguese a placentación difusa, propia dos artiodáctilos, na que os tecidos embrionarios presentan moi poucos entrantes que penetran no endometrio materno, a placentación anular, propia dos carnívoros e doutros animais, na que as vilosidades ou entrantes do embrión forman un anel cilíndrico ao redor do endometrio, e a placentación hemocorial, na que as vilosidades do corion ao penetraren no endometrio e destruíren os tecidos imprégnanse do sangue dos capilares maternos destruídos.

2. Disposición das placentas, e polo tanto dos primordios seminais, no ovario e nos carpelos. Segundo a posición dos primordios seminais no ovario, hai unha placentación central ou axial se se sitúan no eixe, e unha placentación parietal, se se atopan nas paredes dos ovarios. En canto á posición dos primordios seminais no carpelo, distínguese unha placentación marxinal, se se insiren na marxe do carpelo, e unha placentación laminar, cando se sitúan na lámina carpelar.

1. Acción e efecto de planificar.

2. 1. Acción de elaborar e executar un plan económico. A elaboración dun proxecto é o resultado da adecuación e coherencia entre os obxectivos e os recursos dispoñibles. Así, deberase considerar a compatibilidade das macromagnitudes empregando técnicas de análise ou de coñecemento, técnicas de elaboración e técnicas de xestión. A vertente técnica de elaboración, execución e control do proceso planificador asígnase á oficina ou comisaría do plan, que coa súa organización deberá resolver en primeiro lugar, se cabe unha estrutura xerarquizada, como foi o caso da Unión Soviética co Gosplan, ou unha organización de cooperación de expertos; se é conveniente separar os equipos de planificación a curto ou a longo prazo, e se é o momento de intervención no proceso de planificación das diversas forzas sociais, como son os sindicatos ou a patronal.

   2. planificación estratéxica empresarial

      Sistema, a medio e a longo prazo, para establecer proxectos de desenvolvemento e programas de explotación para a xestión óptima dunha empresa.

   3. planificación territorial

      Proceso de decisión polo que se determinan as directrices dos usos do solo, os movementos de persoas e mercancías, os equipamentos colectivos, e a ordenación da vivenda dunha área de dimensións variables e por un ciclo temporal tamén variable.

   4. planificación urbanística

      Ordenación sistemática, total ou parcial, dunha cidade ou dun núcleo ou conxunto de núcleos urbanos, en previsión e con programación do seu crecemento futuro.

3. Conxunto de métodos orientados ao control de nacementos que apareceu en EE UU na década de 1950. Representa a atención dos aspectos psicolóxicos, médicos, familiares, sociais, económicos ou demográficos que condicionan a natalidade.

4. Conxunto de intervencións organizadas de maneira consciente e sistemática para influír sobre a forma e as funcións das variedades lingüísticas presentes nun marco social determinado. Divídese en dúas vertentes independentes e complementarias: a planificación do corpus, que comprende as intervencións sobre o mesmo código lingüístico, e que compete a actividades como a codificación (gráfica, gramatical, léxica ou da pronuncia) e a elaboración funcional (desenvolvemento do repertorio de variedades funcionais ou rexistros específicos); e a planificación do status, que se refire á asignación de funcións sociais ás diversas variedades lingüísticas, concrétase en actividades de promoción ou de regulamentación lexislativa que tenden a difundir o coñecemento ou o uso dalgunha variedade lingüística. A planificación lingüística é, polo tanto, un cambio lingüístico ou sociolingüístico dirixido. Na súa condición de disciplina autónoma, desenvolveuse, ao longo da segunda metade do s...

1. Acción e efecto de plantar.

2. Conxunto de vexetais da mesma clase cultivados nun terreo.

3. Cultivo extensivo de plantas, especialmente con fins industriais.