"APA" (Contén)

1. Pequeno xerador de estímulos eléctricos que, conectado permanentemente ao corazón, o excita ritmicamente e asegura a súa contracción e o seu ritmo cando é incapaz de facelo por si mesmo.

2. Calquera tecido especializado que inicia e mantén o ritmo de determinadas funcións do organismo (contraccións do útero, latidos do corazón).

CABOS

Cabo de Taínaron.

PERSOEIRO

Filla de Xerome Bonaparte e sobriña de Napoleón. Casou (1841) co príncipe ruso Anatolio Demidov. Durante a Segundo Imperio (1868-1870) tivo en París un activo salón artístico e literario.

PERSOEIRO

Soberano inca (1246-1276), fillo de Lloque Yupanqui. A súa figura é en parte lendaria e o inca Garcilaso atribuíulle moitas loitas, mentres que Balboa negou que se producisen feitos notables durante o seu reinado.

1. 1. Pel de ovella ou da cabra, xeralmente curtida con sales de cromo, que se emprega sobre todo para facer luvas e outros artigos de confección.

   2. Pel de bovino que se somete ao mesmo tratamento, e que se emprega na fabricación de calzado e dalgúns artigos de tapizaría.

2. Tea formada, na fía do algodón, á saída do batán abridor, de peso e de densidade controladas, coa que se alimenta o batán repasador ou acabador. OBS: Tamén se denomina tea de batán.

CIDADES

Cidade e depósito arqueolóxico de Sudán, próximo á cuarta catarata do Nilo e a uns 350 km ao N de Khartún. Fundouna Tuthmosis III no s XV a C preto de Ǧ abal Barka. Aínda que non pertenceu á administración exipcia de Alta Nubia, tivo sempre prestixio por ser o centro de culto do deus Ammón, o máis destacado de Nubia. Conservou esta condición durante o período do Reino de Kuš (750? a C-350?), época en que foi, seguramente, a capital durante un tempo. Probablemente a partir do s IV a C perdeu importancia con respecto a Meroe, aínda que mantivo a súa condición de vila sagrada. Consérvanse as súas necrópoles: Kurru, a máis antiga (760-653 a C), Nuri (690-300 a C), Sanam Abū Dom (750-425 a C) e Ǧ abal Barkal, tamén con restos de diversos templos, entre os que destaca o dedicado ao deus Ammón-Ra.

PERSOEIRO

Militar e estadista corso, fillo de Carlos Bonaparte e Maria Laetizia Ramolino. Formouse nas escolas militares de Brienne e de Champ de Mars (París). Aínda que inicialmente as súas ideas comulgaron coas do independentista P. Paoli, durante a Revolución Francesa amosouse favorable á anexión con Francia, polo que, para evitar represalias, fuxiu a Marsella coa súa familia (1793). Declarado xacobino, comezou unha brillante carreira militar ata a Reacción Termidoriana (1794) -cando o prenderon- que recuperou posteriormente ao ser nomeado capitán do exército do interior. En París coñeceu e casou (1796) con Xosefina Beauharnais e ese mesmo ano marchou a Italia, onde conseguiu, tras unha brillante campaña, a celebración do Congreso de Rastatt (1797), o Tratado de Campoformio (1797) e a modificación do mapa político europeo: suprimiu o Reino de Venecia e creou a República Cisalpina. Pasou a Exipto para atallar os británicos na ruta cara ás colonias orientais e quedou illado pola destrución da súa...

1. Calquera substancia branda, de consistencia líquida ou pastosa, particularmente se é comestible.

2. Alimento moi brando que se obtén cocendo fariña, sobre todo de millo, en leite ou auga. Na tradición oral recóllense ditos como: “Papas e casamento, en quente. Papas e pan, dúas casas desfán. Papas e pan, unha casa desfán; papas e bolo, desfana de todo”.

3. arroz con leite.

1. Caldo moi mesto de castañas cocidas.

2. Masa semilíquida que procede das amoras ou outras froitas ao ser espremidas, que se emprega para facer doces.

3. Caldo do día anterior, sen garula, sobre o que se facían as papas.

1. Parte carnosa que se forma entre o queixo e o pescozo.

2. Excrecencia carnosa que adoitan ter baixo o pescozo certos animais, como o porco, a cabra, o pavo, a vaca ou o boi.

3. Dilatación do esófago das aves en forma de bolsa membranosa.