"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor neoclásico aragonés. Foi escultor de cámara de Carlos IV e director de escultura e primeiro escultor de cámara de Fernando VII.

CAPITAIS

Capital do il homónimo, situada na ribeira do Seyhan, en Turquía (1.066.544 h [1995]). É o centro urbano, industrial (téxtil, tabaqueira e de bens de equipo agrícolas) e comercial (mercado cerealístico e algodoeiro) da chaira aluvial de Cilicia. É sede universitaria e nó de comunicacións (aeroporto internacional).

PERSOEIRO

Botánico provenzal. Nas súas expedicións ás Islas Canarias, aos Açores e ao Senegal recopilou abondosos datos botánicos, faunísticos e xeolóxicos. Froito destes traballos publicou Histoire Naturelle du Sénégal (Historia Natural do Senegal), Les Familles Naturelles des Plantes (Familias naturais das plantas) e Nouvelle méthode pour différencier les familles des plantes (Novo método para diferenciar as familias de plantas). Foi o autor da primeira descrición científica do baobab, causa pola que Linneo designou co nome Adansonia digitata, na súa honra, a esa árbore.

PERSOEIRO

Socióloga e reformadora norteamericana. Fundou en Chicago un establecemento social chamado Hull House (1889). Militante e defensora dos inmigrantes e dos negros, do pacifismo e do sufraxio universal feminino. Foi presidenta da Asociación Feminina Internacional para a Paz e a Liberdade, no ano 1931 concedéuselle o Premio Nobel da Paz. Entre outras obras escribiu Democracy and social ethics (Democracia e ética social, 1902) e Newer ideal of peace (Un novo ideal pacifista, 1907).

PERSOEIRO

Virxe e mártir en Catania (Sicilia) aos 13 anos durante a persecución de Decio, no 251. O prefecto Quintiano, ao non conseguir seducila, meteuna nun bordel onde sería cruelmente torturada. Primeiro sometérona a violación ritual, aínda que non perdeu a virxinidade; e logo esnaquizáronlle os peitos, pero curouna san Pedro, finalmente, morreu tras ser deitada   nun leito cheo de vidros escachados e de carbóns ardendo. A tradición local di que no seu cabodano o volcán Etna entra en erupción. Para certos mitólogos, a lenda desta santa é a cristianización da historia da deusa grega Agathé Thea ou Bona Dea, moi venerada en Sicilia, divindade feminina que xa tiña como atributo os seos, símbolo da fertilidade. A tradición popular aplícalle tamén a lenda grega da tea de Penélope. A   súa festa celébrase o 5 de febreiro. Na tradición oral recóllense cantigas como:   “Gloriosa é santa Ádega e das santas a rival, que lle cortaron o peito, igual que se corta o pan”.

PERSOEIRO

Princesa merovinxia, filla do Rei dos francos Dagoberto II de Austrasia. Ao morrer o seu home Alberico, fundou o mosteiro de Pfalzel, preto de Trier, do que se fixo abadesa. A súa festa celébrase o 14 de xullo e o 24 de decembro.

PERSOEIRO

Filla do Rei Rodolfo II da Borgoña. Casou en 947 con Lotario II, Rei de Italia e Emperador de Alemaña. Dous anos despois da   morte deste (949), casou con Otón o Grande de Alemaña. Foi coroada Emperatriz no ano 962 e rexeu o reino durante a minoridade de idade dos seus fillos Otón II e Otón III. Na vellez volveu para a Alsacia e fundou numerosos mosteiros e conventos como o de Selz, preto de Estrasburgo. A súa festa celébrase o 16 de decembro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Alfoz baixo a advocación de Santiago.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na Coruña en 1906 e denominada “Publicación del Magisterio”.

PUBLICACIÓNS

Publicación de tendencia republicana aparecida durante a Segunda República Española na Coruña. Incluía temas políticos.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra o 17 de setembro de 1882 e subtitulada “Semanario defensor de los intereses generales de Galicia”. Foron os seus redactores: Antonio Curros Enríquez, Félix Lázaro e Torcuato Ulloa, entre outros. Contiña numerosos artigos tratando polémicas e mantivo un enfrontamento co xornal El Libredón.

PERSOEIRO

Gramático e lexicógrafo alemán. Comezou a súa investigación lingüística estudiando a latinidade medieval (adicións ao glosario de Du Cange), sen embargo, a súa obra máis importante é a Grammatisch-kritisches Wörterbuch der hochdeutschen Mundarten (Dicionario gramático-crítico dos dialectos altoalemáns, 1774-1786) que contribuíu notablemente á codificación deste idioma. Do ano 1759 ao 1761 foi profesor do Gymnasium protestante de Erfurt (Turinxia) e, dende o ano 1787, conselleiro da corte e director da biblioteca de Dresden.

1. Sinal realizado coas mans ou con calquera parte do corpo co que se intenta chamar a atención sobre alguén ou manifestar algo.

2. Modos que caracterizan a unha persoa.

PERSOEIRO

Monxe de Saint-Cybard de Angulema e de San Marcial de Limoges, copista e debuxante. Foi autor dunha Crónica dos francos, falsificou documentos para facer crer que san Marcial fora discípulo inmediato de Xesucristo e fose considerado apóstolo.