"Tura" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Filippo Juvarra e Giovanni Battista Sachetti, desde 1741 traballou nas obras do Palacio Real de Madrid. Autor da igrexa de San Marcos de Madrid (1749-1753), remodelou a basílica do Pilar de Zaragoza (1751-1755). Influído pola obra teórica de Blondel, converteuse nun paladín do neoclasicismo. Destacan os proxectos para San Francisco el Grande (1761), para o palacio de Liria (1779) e a fachada da catedral de Pamplona (1783). Desde 1764 foi arquitecto maior da vila de Madrid.

1. Acción e efecto de romper algo.

2. Feito de cesar ou interromperse algo como unha relación ou negociación.

3. Fenda que se produce cando se rompe algo sólido.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Foi director do Museo Arqueológico Nacional e colaborou en diversas publicacións progresistas, como La Reforma e La Tribuna del Pueblo. Como poeta, con certos trazos románticos, destacan Elegías (1862) e Las estaciones del año (1879). Tamén escribiu dramas románticos, como Bernardo de Saldaña (1848) e a novela El beso de Judas (1860).

1. Acción ou efecto de romper.

2. Interrupción dunha corrente eléctrica por apertura do circuíto. A ruptura produce sempre efectos prexudiciais (extracorrente e sobretensión), e por iso cómpre dispor de elementos auxiliares de protección.

3. Interrupción ou cesamento das relacións entre dous ou máis estados a consecuencia dun desacordo que se fai efectivo pola retirada dos representantes diplomáticos respectivos. É un acto de represalia ou de presión dun estado contra outro, e normalmente os seus efectos quedan paliados pola intervención dun terceiro que vela polos intereses económicos e políticos do país afectado.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Il Cavaliere Bivilacqua, formouse co seu pai, Arcangelo Salimbeni, e estivo influído por F. Barocci. Traballou en Florencia, Pisa, Perusa e Siena, e a súa produción, dentro da corrente manierista, caracterizouse por un ton cargado e melancólico, e por unha vulgaridade formal. Destaca Madonna col bambino.

1. Acción e efecto de saturar ou saturarse.

2. Situación dos mercados cun forte exceso de oferta, normalmente temporal, dunha mercadoría e que indica sobreprodución.

3. Estado de condución, nun dispositivo electrónico (tubo, transistor), que se caracteriza pola caída de tensión pequena e case constante, independentemente da corrente, que debe ser limitada por un circuíto exterior.

4. Estado ou situación, nun amplificador, en que o sinal de saída é inferior ao que lle correspondería de acordo co de entrada, polo feito de ser este moi superior ao previsto como normal polo aparato. Produce sempre distorsión na saída.

5. Situación que se presenta cando un recipiente contén un vapor en equilibrio coa fase líquida da mesma substancia.

6. Estado dun conxunto de axiomas ao que non se lle pode engadir ningún axioma máis sen chegar a unha contradición.

7. Índice que permite clasificar as rochas magmáticas en función da súa proporción relativa de sílice.

8. Estado en que se atopa unha substancia ferromagnética situada nun campo magnético elevado, caracterizado polo feito de que a indución magnética toma un valor máximo que é aproximadamente constante independentemente da intensidade do campo magnético.

9. Zona, nos terreos permeables, onde todos os intersticios e todas as cavidades se enchen de auga e que, polo tanto, contén a capa freática.

1. de saturar ou saturarse.

2. Que presenta saturación.

3. Aplícase á solución en que, a unha temperatura dada, o soluto se atopa en equilibrio coa substancia non disolta.

4. Aplícase aos compostos que conteñen a máxima cantidade de hidróxeno ou elementos equivalentes nas súas estruturas.

1. Que satura.

2. Aparato que se emprega para disolver un gas nun líquido na máxima proporción posible.

1. Encher algo por completo.

2. Esgotar a capacidade de absorción dun corpo ou substancia ao impregnala doutra na máxima proporción posible.

3. Facer funcionar algo ata o límite da súa capacidade.

4. Encherse algo por completo.

5. Esgotarse a capacidade de absorción de algo ao impregnarse doutra cousa.

6. Realizar algunha actividade ata non poder máis ou fartarse de algo. OBS: Emprégase seguido da preposición de.